Morgen Vertel Ik Alles: Hoe Ik Mijn Studie Bij Elkaar Loog - Job van Ballegoijen de Jong (2024)
Nederlands
Autobiografisch / Psychologisch
240 pagina's
Eerste druk: Atlas Contact,
Amsterdam (Nederland)
Zes jaar lang was Job van Ballegoijen de Jong een schijnstudent. Uit angst zijn omgeving teleur te stellen loog hij het ene na het andere behaalde tentamen bij elkaar. Toen iedereen dacht dat hij bijna was afgestudeerd, stond er slechts een handvol studiepunten op zijn naam. Job vertelt openhartig en zonder zichzelf te sparen over zijn leven in de leugen. Hij neemt ons mee naar het Leiden van 2003, waar hij als jonge homoseksuele student zijn weg en uiteindelijk zichzelf verloor. Hij laat zien hoe liegen voor hem een tweede natuur werd en hoe moeilijk het was om er vervolgens weer mee te stoppen. Daarbij houdt hij ons ook een spiegel voor: we liegen immers allemaal, en in onze prestatiemaatschappij is het heel verleidelijk om de waarheid af en toe in ons voordeel te verdraaien.
Job liep jaren rond met een geheim: zijn hele studie was één grote leugen
Job van Ballegoijen de Jong - De Balie
Het is interessant dat er geregeld uitstapjes gemaakt worden naar wetenschappelijke literatuur om het eigen verhaal kracht bij te zetten. Wel wordt dit behoorlijk selectief gedaan; het lijkt vooral te worden ingezet om eigen vermoedens en visie te kunnen bevestigen. Echt kritisch kijken naar eigen acties blijft voor mijn gevoel teveel achterwege. "mam en zus nog slechtere gevoelens besparen", "pap is ernstig ziek", "juf hanteerde een verkeerde pedagogische aanpak", "ik zat in de kast en worstelde ermee dit te delen"; allemaal valide argumenten, tuurlijk, maar het stukje "dit heb ik gedaan en dat ligt vooral aan mezelf" ontbreekt. Het is vooral kijken naar verzachtende omstandigheden, de inborst van de mens als geheel (als zoiets al bestaat), externe factoren en interne problemen. Het boetekleed aantrekken zit er nergens in. Dat vind ik wel een beetje jammer in een verhaal als dit.
Let wel: Job praat het nergens goed, en hij moedigt het gedrag al helemaal niet aan (integendeel zelfs).
Daarnaast leest het geheel erg studentikoos en zag ik een echte corpsbal voor me. Dat is geen kritiek, enkel een persoonlijke invulling gebaseerd op de gebruikte woorden, setting en gevoel.
Al met al fijn om over te lezen, maar niet heel memorabel voor mij persoonlijk.