Een Vlam Tasmaanse Tijgers - Charlotte Van den Broeck (2024)

Hoe kom je op het spoor van wat voor onze ogen verdwijnt? Charlotte Van den Broeck volgt in dit boek de gang van de (hoogstwaarschijnlijk) uitgestorven Tasmaanse tijger.

In 1990 De Wereld van Boudewijn Buch op Tasmanië. U kunt kijken op Youtube naar een foto van een gedode Tasmaanse tijger en een skelet van het dier. Dat is in ieder geval meer dan van de verdwenen dodo, waar Boudewijn Buch ook dol op was. Ik moet het boek van Charlotte Van den Broeck nog lezen , maar ben zeker van plan dit te doen.

In 2011 was ik op Tasmanië. Enkele jaren eerder was oud-klasgenoot Diederik Smit (die van Lubach en De Speld) daar al en fietste daar rond voor een goede maand - ik volgde zijn reisblog toen. Toen ik rondtrok door Australië met een vriend leek het ons een mooie ode aan Diederik om in zijn voetsporen te treden dus wij zijn daar ook heen gevlogen zonder veel voorbereiding, fietsen gehuurd en we zijn gaan fietsen voor 2,5 week. Geen Tasmaanse Tijgers gezien (die zijn in principe uitgestorven) maar ook geen Tasmaanse Duivels. Hoogstens hebben we ze geroken want de hoeveelheid aangereden wild (en die lijken gaan stinken, je rook ze vaak al van een meter of 50) was gigantisch.

Enfin, dat was wel een beetje de reden dat ik geïnteresseerd was in dit boek. Ergens lijkt dit werk een beetje op Moby Dick maar dan zonder het romanelement maar wel de fascinatie voor een dier en daar van alles over kwijt willen en dat onderwerp ook breed oppakken. Al moet ik wel zeggen dat het boek wat slap begint en haar fascinatie nog niet echt tot leven komt.

Gaandeweg komt er ook een boodschap in over het omgaan met de natuur en wereld en wordt dit werk wat persoonlijker en beter en beter. Een enkel moment is zelfs sterk als Van Den Broeck een situatie op de camping beschrijft waar ze alleen ligt in een tent en verderop twee mannen hoort grappen dat ze haar wel zouden doen. Zij verstijft en zoekt direct een mes. Iets dat ik als man nauwelijks kan voorstellen maar wel weet dat vrouwen dit zo ervaren en dat schrijft ze indringend op. 3,5*