Wolf - Lara Taveirne (2024)

Into the Wild - Jon Krakauer (1996) - BoekMeter.nl

"Into the wild"?

Binnen een paar bladzijden ben ik helemaal gegrepen door dit boek. Lara schrijft in korte alinea’s, met telkens een zeer treffende laatste zin. Daarna volgt een witregel om het tot je te laten doordringen, om dan gauw verder te lezen. Ik vind het waanzinnig goed. Verderop zegt Lara hierover: het boek schreef zich vanzelf. Maar dan loopt ze vast en dat is ook te merken.

Lees mijn hele bespreking op Wolf – Lara Taveirne | Lalagè leest - lalageleest.nl

Het uitgangspunt is huiveringwekkend fascinerend: een jongeman van 19, schijnbaar in de fleur van zijn leven, wuift ineens zijn doodgewone studentenbestaan gedag om in een trein te stappen naar het Hoge Noorden. Missie: ginder verdwijnen. Lees: eenzaam onder een boom gaan liggen, wachtend op de dood. Onderwijl staat zijn familie doodsangsten uit. Pas maanden later, tijdens de dooi, wordt hij daar als bij toeval gevonden. Het kostte Lara Taveirne vele jaren voor ze haar broer Wolf met ‘Wolf’ kon gedenken… En zie, alleen al dit opschrijven, geeft ondergetekende een krop in de keel.

Want ja, zo'n boek is 'Wolf'. En ja hoor, schrijven kan ze, die Lara Taveirne. Naakt en eerlijk, en toch met een zweem dichterlijke bravoure neemt zij haar lezers op sleeptouw, doorheen het rouwproces van haarzelf en haar familie, dwars door de bange uren onmiddellijk na de verdwijning, helemaal terug tot in het sepia van een pril gezin dat zich onmogelijk bewust kan zijn van het noodlot dat de broze constellatie van twee broers en drie zussen bijna twee decennia later zou treffen. Literair heeft ‘Wolf’ veel weg van een waardige publiekslieveling: geraffineerd, doordacht, authentiek en tegelijk ongewoon licht proza, waar een meedogenloze spanning van uitgaat. Adembenemend, kortom.

En toch. Sla de laatste bladzijde dicht, en vraag je af: “wie was Wolf?” Taveirne heeft haar boek opgevat als een intieme roman, wat uitstekend werkt, maar wat van haar broer onherroepelijk een personage maakt. Een karakter dat, om wat het boek in zijn totaliteit geworden is (meer Lara’s zoektocht naar hoe-een-boek-over-Wolf-te-schrijven dan Het Grote Boek Over Wolf), in nevelen gehuld blijft. En dat vreet – wat mij betreft – aan de ervaring. Als de lezer Wolf niet kan begrijpen, nooit te weten komt waar zijn macabere doodsdrift uit voortvloeide, en vooral als de schrijfster deze vraag schijnbaar nimmer te berde brengt, dan blijft een deel van het relaas onverteld.

Het boek dichtslaan, laat dus een dubbel gevoel achter. Ja, mooi was het, maar ook…incompleet?

3,25*