De Erfgenamen - A.C. Porter (2024)
mijn stem
6 stemmen
Nederlands
Thriller / Politiek
384 pagina's
Eerste druk: Xander,
Haarlem (Nederland)
1945. Vier Joodse wezen verblijven al sinds het begin van de oorlog op een wel heel gewaagd onderduikadres: vlak bij het stadje Berchtesgaden aan de voet van de Obersalzberg, waar bijna de gehele nazitop – inclusief Adolf Hitler zelf – een zomerverblijf bezit. 1959. De jonge Ezra Walsh ontpopt zich in recordtijd tot een van de belangrijkste adviseurs van John F. Kennedy, de veelbelovende presidentskandidaat. Maar wanneer haar broer Elias op brute wijze wordt vermoord, wordt ze gedwongen een diepgeworteld geheim uit haar verleden onder ogen te zien. Er ontvouwt zich een internationaal kat-en-muisspel, waarin uitgerekend Ezra het grootste gevaar vormt voor de politieke carrière van JFK. Ondertussen valt het ene na het andere slachtoffer, en moet ook zij voor haar leven vrezen…
1
psyche (crew)
geplaatst: 6 oktober 2025, 17:47 uur
Hebban thriller prijs voor dit boek, rondje Google geeft wel een flink verschil in waarderingen. Van helemaal niets tot een prijs. Tot nu toe leest het prettig, zeker geen ‘doorsnee vakantie thriller’ zoals ik vorige weken las. Ik ben benieuwd naar het verdere verloop. Maar op mijn eigen bevinding afgaan…
2
psyche (crew)
geplaatst: 10 oktober 2025, 13:37 uur
Bullshit
Hoofdpersonen in ‘De erfgenamen’ zijn de jongens Samuel, Elias, Salo en Ezra, een zeer slimme, eigengereid overkomende tomboy. Deze Joodse kinderen zijn in Hitlers hoofdkwartier ondergedoken. ‘De erfgenamen’ bestaat uit gebeurtenissen tijdens het eind van de oorlog, met name op de berg en rond de gebouwen waar Hitler graag verbleef. Deel twee van dit boek vindt met name plaats in Amerika, tijdens de aanloop van J.F.K. Kennedy naar het Witte Huis. Alles heeft met alles te maken …
Laat ik vooropstellen dat auteur A.C.Porter goed en spannend kan schrijven. Laat ik vooropstellen dat behalve ‘thriller’, een genre dat deze auteur m.i. dus schrijftechnisch beheerst; dit boek ook onder het genre ‘politiek’, ‘historie’ en met hoofdletters ‘fantasy’ zou kunnen vallen. En dan niet ‘fantasy’ als in bovennatuurlijke verhalen, droomwerelden, maar van speculatieve aard: wat mogelijk zou kunnen zijn buiten de grenzen van de werkelijkheid.
Ik kan me niet heugen dat ik juist door de historische componenten inhoudelijk zo’n ongeloofwaardig, onaannemelijk plot heb gelezen, van begin tot het eind welterverstaan.
Wat maakt dan toch dat ik dit boek heb uitgelezen, hinkend tussen ‘ik ga nu stoppen’ en ‘spannend’; ik wilde simpelweg weten ‘hoe zit dit volgens de schepper van dit verhaal in elkaar?’ Kom ik weer terug bij onaannemelijk waarbij de laatste regels gezien gebeurtenissen in ‘De erfgenamen’ weer wel sterk waren.
Ik moet dit op zijn Amerikaans kwijt, zo hoog zit het me: wat een bullshit.
Hoofdpersonen in ‘De erfgenamen’ zijn de jongens Samuel, Elias, Salo en Ezra, een zeer slimme, eigengereid overkomende tomboy. Deze Joodse kinderen zijn in Hitlers hoofdkwartier ondergedoken. ‘De erfgenamen’ bestaat uit gebeurtenissen tijdens het eind van de oorlog, met name op de berg en rond de gebouwen waar Hitler graag verbleef. Deel twee van dit boek vindt met name plaats in Amerika, tijdens de aanloop van J.F.K. Kennedy naar het Witte Huis. Alles heeft met alles te maken …
Laat ik vooropstellen dat auteur A.C.Porter goed en spannend kan schrijven. Laat ik vooropstellen dat behalve ‘thriller’, een genre dat deze auteur m.i. dus schrijftechnisch beheerst; dit boek ook onder het genre ‘politiek’, ‘historie’ en met hoofdletters ‘fantasy’ zou kunnen vallen. En dan niet ‘fantasy’ als in bovennatuurlijke verhalen, droomwerelden, maar van speculatieve aard: wat mogelijk zou kunnen zijn buiten de grenzen van de werkelijkheid.
Ik kan me niet heugen dat ik juist door de historische componenten inhoudelijk zo’n ongeloofwaardig, onaannemelijk plot heb gelezen, van begin tot het eind welterverstaan.
Wat maakt dan toch dat ik dit boek heb uitgelezen, hinkend tussen ‘ik ga nu stoppen’ en ‘spannend’; ik wilde simpelweg weten ‘hoe zit dit volgens de schepper van dit verhaal in elkaar?’ Kom ik weer terug bij onaannemelijk waarbij de laatste regels gezien gebeurtenissen in ‘De erfgenamen’ weer wel sterk waren.
Ik moet dit op zijn Amerikaans kwijt, zo hoog zit het me: wat een bullshit.
0
geplaatst: 4 april, 12:35 uur
Enkele weken terug zat ik een midweekje op Schiermonnikoog. In het huisje waar ik verbleef, stond De Erfgenamen van A.C. Porter in de kast. Afgelopen jaar won dit boek de Hebban Thrillerprijs, voor mij reden genoeg om me na mijn dagelijkse wandelingen met dit boek op te sluiten in het vakantiehuisje. Er valt van alles aan te merken op De Erfgenamen, maar ik heb er bijzonder veel plezier aan beleefd.
In 1945 verblijven vier Joodse wezen op een onderduikadres dicht bij de zomerverblijven van verschillende nazi-kopstukken. Vijftien jaar later wordt Ezra Walsh een van John F. Kennedy’s adviseurs. Wanneer Ezra’s broer Elias vermoord wordt, wordt duidelijk dat er mensen zijn die niet zullen rusten voordat Ezra’s geschiedenis uitgewist is. Haar persoonlijke ellende heeft echter ook zijn weerslag op de verkiezingscampagne van John F. Kennedy. En ondertussen blijven er maar nieuwe slachtoffers vallen.
Kat-en-muis-spel
Porter verbindt in De Erfgenamen allerlei grote historische gebeurtenissen met elkaar en smeedt daar een ongelooflijk vermakelijke thriller van. De manier waarop belangrijke historische feiten gebruikt worden om een onderhoudende thriller te schrijven deed me wel wat denken aan die andere Hebban Thrillerprijswinnaar Anya Niewierra. Met het grote verschil dat de De Camino voor mij nergens spannend werd, terwijl het kat-en-muis-spel tussen Ezra en haar vijanden me af en toe op het puntje van mijn stoel deed zitten.
Voor de geloofwaardigheid hoef je deze thriller niet op te pakken. Dat blijkt al wel uit de plotomschrijving. Porter zet de geschiedenis volledig naar zijn hand en lijkt er niet om te malen dat de manier waarop hij aan de haal gaat met die geschiedenis geen enkel fundament meer heeft in de werkelijke wereld. In het begin stoorde ik me daar wat aan, maar al snel werd ik meegesleept in het duistere mysterie van De Erfgenamen.
Karikatuur
Wat ook niet bijdraagt aan de geloofwaardigheid zijn de karikaturale weergaven van sommige personages. De nazi’s in dit boek zijn cliché, de racistische politiemensen zijn cliché, de geliefde van Ezra die niet is wat hij lijkt is cliché, alle kwaadaardige karakters zijn zo’n karikatuur van het slechte dat het eigenlijk vreemd is dat deze thriller alsnog zo ongelooflijk meeslepend is.
Dat komt mede door de slimme plotwendingen en dubbele bodems. Als liefhebber van plottwists kwam ik zeer aan mijn trekken met deze thriller. Dit boek beslaat bijna vierhonderd pagina’s en bevat bijna evenzoveel plotwendingen. Mensen die goed lijken te zijn blijken door en door slecht, maar blijken dan toch uiteindelijk weer goed, maar nee, toch zit er nog weer een extra addertje onder het gras. Voor sommigen is het misschien een overkill aan wendingen, maar ik kon er erg van genieten en het was de belangrijkste reden dat ik De Erfgenamen met zoveel plezier heb gelezen.
Sympathiek
Daarnaast is er het sympathieke karakter van Ezra, dat het verhaal draagt. Porter zet haar dusdanig goed neer dat het je als lezer echt uitmaakt wat Ezra overkomt. Er zijn behoorlijk wat thrillers waarbij de personages me totaal onverschillig laten dus het is zeker de verdienste van Porter dat je hier als lezer echt het gevoel krijgt dat het ertoe doet wat Ezra overkomt en dat je met haar meeleeft.
Er valt genoeg aan te merken op De Erfgenamen, maar voor mij was er ook heel veel om van te houden. Feit is dat ik mede dankzij dit boek een heerlijke minivakantie op Schiermonnikoog had en dat het me vier dagen op rij maar moeilijk lukte om het boek weg te leggen. Dat is voor mij toch de belangrijkste graadmeter voor een goede thriller en mijn beoordeling valt dan ook redelijk hoog uit ondanks mijn punten van kritiek.
blogpost
In 1945 verblijven vier Joodse wezen op een onderduikadres dicht bij de zomerverblijven van verschillende nazi-kopstukken. Vijftien jaar later wordt Ezra Walsh een van John F. Kennedy’s adviseurs. Wanneer Ezra’s broer Elias vermoord wordt, wordt duidelijk dat er mensen zijn die niet zullen rusten voordat Ezra’s geschiedenis uitgewist is. Haar persoonlijke ellende heeft echter ook zijn weerslag op de verkiezingscampagne van John F. Kennedy. En ondertussen blijven er maar nieuwe slachtoffers vallen.
Kat-en-muis-spel
Porter verbindt in De Erfgenamen allerlei grote historische gebeurtenissen met elkaar en smeedt daar een ongelooflijk vermakelijke thriller van. De manier waarop belangrijke historische feiten gebruikt worden om een onderhoudende thriller te schrijven deed me wel wat denken aan die andere Hebban Thrillerprijswinnaar Anya Niewierra. Met het grote verschil dat de De Camino voor mij nergens spannend werd, terwijl het kat-en-muis-spel tussen Ezra en haar vijanden me af en toe op het puntje van mijn stoel deed zitten.
Voor de geloofwaardigheid hoef je deze thriller niet op te pakken. Dat blijkt al wel uit de plotomschrijving. Porter zet de geschiedenis volledig naar zijn hand en lijkt er niet om te malen dat de manier waarop hij aan de haal gaat met die geschiedenis geen enkel fundament meer heeft in de werkelijke wereld. In het begin stoorde ik me daar wat aan, maar al snel werd ik meegesleept in het duistere mysterie van De Erfgenamen.
Karikatuur
Wat ook niet bijdraagt aan de geloofwaardigheid zijn de karikaturale weergaven van sommige personages. De nazi’s in dit boek zijn cliché, de racistische politiemensen zijn cliché, de geliefde van Ezra die niet is wat hij lijkt is cliché, alle kwaadaardige karakters zijn zo’n karikatuur van het slechte dat het eigenlijk vreemd is dat deze thriller alsnog zo ongelooflijk meeslepend is.
Dat komt mede door de slimme plotwendingen en dubbele bodems. Als liefhebber van plottwists kwam ik zeer aan mijn trekken met deze thriller. Dit boek beslaat bijna vierhonderd pagina’s en bevat bijna evenzoveel plotwendingen. Mensen die goed lijken te zijn blijken door en door slecht, maar blijken dan toch uiteindelijk weer goed, maar nee, toch zit er nog weer een extra addertje onder het gras. Voor sommigen is het misschien een overkill aan wendingen, maar ik kon er erg van genieten en het was de belangrijkste reden dat ik De Erfgenamen met zoveel plezier heb gelezen.
Sympathiek
Daarnaast is er het sympathieke karakter van Ezra, dat het verhaal draagt. Porter zet haar dusdanig goed neer dat het je als lezer echt uitmaakt wat Ezra overkomt. Er zijn behoorlijk wat thrillers waarbij de personages me totaal onverschillig laten dus het is zeker de verdienste van Porter dat je hier als lezer echt het gevoel krijgt dat het ertoe doet wat Ezra overkomt en dat je met haar meeleeft.
Er valt genoeg aan te merken op De Erfgenamen, maar voor mij was er ook heel veel om van te houden. Feit is dat ik mede dankzij dit boek een heerlijke minivakantie op Schiermonnikoog had en dat het me vier dagen op rij maar moeilijk lukte om het boek weg te leggen. Dat is voor mij toch de belangrijkste graadmeter voor een goede thriller en mijn beoordeling valt dan ook redelijk hoog uit ondanks mijn punten van kritiek.
blogpost
* denotes required fields.
* denotes required fields.