Averij - Robbert Welagen (2024)
Nederlands
Sociaal / Psychologisch
240 pagina's
Eerste druk: Nijgh & Van Ditmar,
Amsterdam (Nederland)
Je bent alleen thuis. Het is avond. Als je even in de spiegel kijkt zie je iets vreemds. In je hals zit een bobbel, het lijkt op een onderhuids ei. Je schrikt. Buiten wordt het al donker. Je zegt tegen jezelf: 'ik ben veertig, ik leef gezond, het komt vast goed'. 'Averij' is een beklemmend verhaal over een man die wordt geconfronteerd met een gevaar dat van binnenuit komt, een dreiging met een onzekere afloop. Hoe moet hij zich verhouden tot zichzelf en tot zijn omgeving, het bos dat hem omringt, de bomen die ogenschijnlijk kalm wiegen in de wind?
Eerlijk gezegd ben ik niet zo'n fan van literaire werken over een eigen ziekteproces, want het lukt maar weinig schrijvers om zulke persoonlijke ervaringen naar een hoger plan te tillen. In die zin doe ik Robbert Welagen misschien tekort door 'Averij' (2024) als eerste boek te lezen uit zijn oeuvre. Iets zegt me dat ik ander werk van hem beter zal waarderen. Stilistisch is Welagen namelijk een sterke schrijver met z'n naturalistische beschrijvingen van omgevingen die de innerlijke gemoedstoestand van de hoofdpersoon weerspiegelen. Als een unheimische dreiging in het landschap, terwijl de kankerpatiënt zich steeds meer terugtrekt in de veiligheid van zijn huis. Welagen weet dit oergevoel zelfs op een grappige manier te koppelen aan de angst voor de wolf als een metafoor voor de oncontroleerbare natuur. Maar 'Averij' (2024) laat als eenduidige, ietwat voorspelbare psychologische roman iets te weinig over aan de verbeelding.