The God of the Woods - Liz Moore (2024)
Alternatieve titel: De Stem uit het Bos
mijn stem
11 stemmen
Engels
Thriller
496 pagina's
Eerste druk: Riverhead,
New York (Verenigde Staten)
Wanneer Barbara van Laar op een ochtend in augustus 1975 niet in haar zomerkamp-bed blijkt te liggen, begint direct een grootschalige, paniekerige zoekactie. De vermissing van een kind is een drama, maar nu gaat het ook nog eens om de dochter van de oprichters van het kamp, de steenrijke familie Van Laar. Deze dynastie bezit het kamp, het riante buitenhuis en een deel van het Adirondack-natuurpark, in het noorden van de staat New York. En het is niet de eerste keer dat er een kind van de familie Van Laar is verdwenen: zestien jaar geleden verdween haar broer – hij is nooit teruggevonden. Geleidelijk worden niet alleen de vele geheimen van de familie Van Laar ontrafeld, maar ook de geheimen van de gemeenschap die voor de familie werkt.
4
geplaatst: 23 mei, 14:45 uur
The God of the Woods van Liz Moore was een tijdje geleden best een hype. Zoals het dan altijd gaat ben ik direct bereid om op de hypetrain te springen, maar komen er weer zoveel – eveneens gehypete – boeken voorbij dat het weer eeuwen duurt voor ik er daadwerkelijk aan begin. Ik ben blij dat ik enkele jaren na die hype toch de tijd vond voor dit boek, want dit is een erg goede thriller.
Op een ochtend in augustus in 1975 verdwijnt Barbara van Laar van een zomerkamp. Barbara is een dochter van de steenrijke Van Laar-familie, die de oprichters van het kamp zijn en die een groot deel van een New Yorks natuurgebied bezitten. Haar broer verdween jaren geleden ook al en is nooit gevonden. De politie buigt zich over de zaak en er wordt een grote zoekactie op touw gezet om Barbara te vinden. Zo komen steeds meer geheimen over de familie Van Laar en de mensen uit de omgeving aan het licht.
Hokje
In de inleiding noemde ik dit een thriller, maar eigenlijk is het nog helemaal niet zo makkelijk om The God of the Woods in een hokje te drukken. Zeker, deze roman is ontzettend spannend en stukje bij beetje kom je als lezer steeds dichter bij de oplossingen achter de verdwijningen van de Van Laar-kinderen, maar toch voelt dit aan als meer dan een thriller.
Dat komt voornamelijk door de diepte die Moore haar personages meegeeft. We volgen het verhaal vanuit verschillende perspectieven en ieder personage in dit verhaal voelt levensecht aan. We leren hun getroebleerde geschiedenissen en hun intrigerende karakters kennen. Het is de kwaliteit van Moore dat je met al deze personages van begin af aan meeleeft en meevoelt.
Vrouw
En dan speelt de positie van de vrouw in 1975 ook nog een heel grote rol. De vrouwelijke karakters krijgen te maken met vooroordelen en worden enorm betutteld of in een keurslijf gedwongen. Verschillende vrouwen in dit boek moeten strijden voor hun plek, alleen maar met het doel om te kunnen doen wat ze willen en te zijn wie ze willen zijn. Andere vrouwen wentelen zich in hun lot en leiden een ongelukkig bestaan. Moore weet uitstekend de tragiek van deze vrouwen neer te zetten waardoor ik dit boek met enerzijds verontwaardiging en anderzijds medeleven gelezen heb.
Maar het is niet voor niets dat dit als thriller gepromoot werd. Dit is namelijk ook gewoon een heel spannend en slim geschreven boek. Moore doseert heel handig de informatie die ze aan de lezer geeft waardoor je steeds meer uitkijkt naar de uiteindelijke ontknoping. Er zitten een hele hoop heel kleine cliffhangers in en Moore weet bijna vijfhonderd pagina’s steeds weer opnieuw te verrassen.
The God of the Woods is dusdanig goed geschreven dat ik het met ongelooflijk veel plezier en interesse en medeleven gelezen heb. Erg knap boek en het is nogal mosterd na de maaltijd, maar: dit boek was de hype wel waard.
blogpost
Op een ochtend in augustus in 1975 verdwijnt Barbara van Laar van een zomerkamp. Barbara is een dochter van de steenrijke Van Laar-familie, die de oprichters van het kamp zijn en die een groot deel van een New Yorks natuurgebied bezitten. Haar broer verdween jaren geleden ook al en is nooit gevonden. De politie buigt zich over de zaak en er wordt een grote zoekactie op touw gezet om Barbara te vinden. Zo komen steeds meer geheimen over de familie Van Laar en de mensen uit de omgeving aan het licht.
Hokje
In de inleiding noemde ik dit een thriller, maar eigenlijk is het nog helemaal niet zo makkelijk om The God of the Woods in een hokje te drukken. Zeker, deze roman is ontzettend spannend en stukje bij beetje kom je als lezer steeds dichter bij de oplossingen achter de verdwijningen van de Van Laar-kinderen, maar toch voelt dit aan als meer dan een thriller.
Dat komt voornamelijk door de diepte die Moore haar personages meegeeft. We volgen het verhaal vanuit verschillende perspectieven en ieder personage in dit verhaal voelt levensecht aan. We leren hun getroebleerde geschiedenissen en hun intrigerende karakters kennen. Het is de kwaliteit van Moore dat je met al deze personages van begin af aan meeleeft en meevoelt.
Vrouw
En dan speelt de positie van de vrouw in 1975 ook nog een heel grote rol. De vrouwelijke karakters krijgen te maken met vooroordelen en worden enorm betutteld of in een keurslijf gedwongen. Verschillende vrouwen in dit boek moeten strijden voor hun plek, alleen maar met het doel om te kunnen doen wat ze willen en te zijn wie ze willen zijn. Andere vrouwen wentelen zich in hun lot en leiden een ongelukkig bestaan. Moore weet uitstekend de tragiek van deze vrouwen neer te zetten waardoor ik dit boek met enerzijds verontwaardiging en anderzijds medeleven gelezen heb.
Maar het is niet voor niets dat dit als thriller gepromoot werd. Dit is namelijk ook gewoon een heel spannend en slim geschreven boek. Moore doseert heel handig de informatie die ze aan de lezer geeft waardoor je steeds meer uitkijkt naar de uiteindelijke ontknoping. Er zitten een hele hoop heel kleine cliffhangers in en Moore weet bijna vijfhonderd pagina’s steeds weer opnieuw te verrassen.
The God of the Woods is dusdanig goed geschreven dat ik het met ongelooflijk veel plezier en interesse en medeleven gelezen heb. Erg knap boek en het is nogal mosterd na de maaltijd, maar: dit boek was de hype wel waard.
blogpost
1
psyche (crew)
geplaatst: 23 mei, 16:55 uur
handsome_devil schreef:
The God of the Woods van Liz Moore was een tijdje geleden best een hype. Zoals het dan altijd gaat ben ik direct bereid om op de hypetrain te springen, maar komen er weer zoveel – eveneens gehypete – boeken voorbij dat het weer eeuwen duurt voor ik er daadwerkelijk aan begin. Ik ben blij dat ik enkele jaren na die hype toch de tijd vond voor dit boek, want dit is een erg goede thriller.
The God of the Woods van Liz Moore was een tijdje geleden best een hype. Zoals het dan altijd gaat ben ik direct bereid om op de hypetrain te springen, maar komen er weer zoveel – eveneens gehypete – boeken voorbij dat het weer eeuwen duurt voor ik er daadwerkelijk aan begin. Ik ben blij dat ik enkele jaren na die hype toch de tijd vond voor dit boek, want dit is een erg goede thriller.
Zeer herkenbaar… terwijl ik mijn E-reader i.v.m. nu wel erg naderende vakantie vollaad met thrillers omdat ik gegrepen ben door Håkan Nesser (die ik vóor de vakantie van mijzelf niet mag lezen en ik dus nu iets anders bijvoorbeeld de kwartaalkeuze tot mij neem) kon ik het op grond van je recensie niet laten dit boek aan te schaffen. Dan ga ik lekker met mijn geliefde de speurneus met diepgang uithangen…
4
psyche (crew)
geplaatst: 12 juli, 17:39 uur
The God of the Woods
is wat mij betreft een betere titel dan het vertaalde ‘De stem uit het bos’ van Liz Moore (LM) al wordt het waarom pas aan het slot van ‘God of the woods’ duidelijk.
Het verhaal speelt zich wisselend in het verleden en het ‘heden’ in 1975 af. Afwisselend is eveneens het perspectief van waaruit de geschiedenis en het heden wordt verteld. Dat doet LM heel goed, op een zeker moment in het boek is er aan het begin van ieder hoofdstuk een tijdlijn met een dikgedrukte markering zodat ik weet op welk moment ik in de geschiedenis ben.
Helpend is ook een kaartje van het gebied waar alles zich grotendeels afspeelt en afspeelde. Ik heb er meermaals naar gekeken zodat voor mij het terrein ‘vertrouwd’ raakt(e).
Kortweg is het verhaal dat twee kinderen van een rijke bankiersfamilie zijn verdwenen, éen de eerstgeboren zoon in het verleden; de tweede, zijn zus, jaren na zijn vermissing.
Wat ik opmerkelijk vind is dat door veel van de (meeste) personages die mij sympathiek overkwamen het verhaal wordt verteld en ik door hun ogen de bankiersfamilie waarin de kinderen zijn geboren zie zoals ik ze (in hun tijd) zie: met name rijke mannen met een air recht te hebben op dingen ofwel op alles. Bijzonder onaangenaam vind ik. De man vrouw rolverdelingen zijn eveneens opmerkelijk: éen van de vrouwen denkt bijvoorbeeld dat haar zwijgende met gesloten ogen etende schoonmoeder wellicht niet goed bij haar hoofd is. Totdat ze ergens in het verhaal zich bewust wordt van haar toebedeelde rol. Wellicht zou iemand kunnen denken, overdreven, maar het eventuele uitvergrotende beeld mag wat mij betreft gezien worden in de tijd. Net als de ‘eerste’ vrouwelijke rechercheur in het gebied, dit zo beschreven zonder dat het me stoort in de zin van overdreven feministisch engagement van LM bijvoorbeeld.
Sterker, LM heeft een stijl waar ik uitermate blij mee ben, ik wìl doorlezen terwijl ik eigenlijk allerlei andere dingen zou moeten doen. Dat ik simpelweg verlang naar doorlezen. Smoesjes bedenk dat en dat komt later wel … Ja, dat is mijn liefste manier van lezen waardoor ik als ik zo’n boek tegenkom maar éen boek tegelijk lees.
En juist vanwege mijn naar verslaving neigende leesplezier geef ik deze thriller, misschien wel gewoon een heel spannende familiegeschiedenis 5*
is wat mij betreft een betere titel dan het vertaalde ‘De stem uit het bos’ van Liz Moore (LM) al wordt het waarom pas aan het slot van ‘God of the woods’ duidelijk.
Het verhaal speelt zich wisselend in het verleden en het ‘heden’ in 1975 af. Afwisselend is eveneens het perspectief van waaruit de geschiedenis en het heden wordt verteld. Dat doet LM heel goed, op een zeker moment in het boek is er aan het begin van ieder hoofdstuk een tijdlijn met een dikgedrukte markering zodat ik weet op welk moment ik in de geschiedenis ben.
Helpend is ook een kaartje van het gebied waar alles zich grotendeels afspeelt en afspeelde. Ik heb er meermaals naar gekeken zodat voor mij het terrein ‘vertrouwd’ raakt(e).
Kortweg is het verhaal dat twee kinderen van een rijke bankiersfamilie zijn verdwenen, éen de eerstgeboren zoon in het verleden; de tweede, zijn zus, jaren na zijn vermissing.
Wat ik opmerkelijk vind is dat door veel van de (meeste) personages die mij sympathiek overkwamen het verhaal wordt verteld en ik door hun ogen de bankiersfamilie waarin de kinderen zijn geboren zie zoals ik ze (in hun tijd) zie: met name rijke mannen met een air recht te hebben op dingen ofwel op alles. Bijzonder onaangenaam vind ik. De man vrouw rolverdelingen zijn eveneens opmerkelijk: éen van de vrouwen denkt bijvoorbeeld dat haar zwijgende met gesloten ogen etende schoonmoeder wellicht niet goed bij haar hoofd is. Totdat ze ergens in het verhaal zich bewust wordt van haar toebedeelde rol. Wellicht zou iemand kunnen denken, overdreven, maar het eventuele uitvergrotende beeld mag wat mij betreft gezien worden in de tijd. Net als de ‘eerste’ vrouwelijke rechercheur in het gebied, dit zo beschreven zonder dat het me stoort in de zin van overdreven feministisch engagement van LM bijvoorbeeld.
Sterker, LM heeft een stijl waar ik uitermate blij mee ben, ik wìl doorlezen terwijl ik eigenlijk allerlei andere dingen zou moeten doen. Dat ik simpelweg verlang naar doorlezen. Smoesjes bedenk dat en dat komt later wel … Ja, dat is mijn liefste manier van lezen waardoor ik als ik zo’n boek tegenkom maar éen boek tegelijk lees.
En juist vanwege mijn naar verslaving neigende leesplezier geef ik deze thriller, misschien wel gewoon een heel spannende familiegeschiedenis 5*
4
geplaatst: 1 augustus, 15:03 uur
psyche schreef:
Sterker, LM heeft een stijl waar ik uitermate blij mee ben, ik wìl doorlezen terwijl ik eigenlijk allerlei andere dingen zou moeten doen. Dat ik simpelweg verlang naar doorlezen. Smoesjes bedenk dat en dat komt later wel … Ja, dat is mijn liefste manier van lezen waardoor ik als ik zo’n boek tegenkom maar éen boek tegelijk lees.
Hoe herkenbaar. Ik heb een week lang alle series, films, non-fictieboeken en Spotify-ontdekkingen op vakantie gestuurd, omdat ik alleen maar verder wilde lezen in dit boek. Een boek dat qua plot best conventioneel is, maar wel op een meesterlijke manier is uitgewerkt. Alleen al het feit dat chronologie en perspectief als in een grabbelton door elkaar zijn gegooid, met als verrassend resultaat dat het nog veel fijner leest dan een lineair verteld verhaal met een enkelvoudig perspectief... Geen idee hoe ze dit voor elkaar heeft gekregen, maar Liz Moore blijkt hier toch echt een meesterverteller. Ik ga snel meer van haar lezen.Sterker, LM heeft een stijl waar ik uitermate blij mee ben, ik wìl doorlezen terwijl ik eigenlijk allerlei andere dingen zou moeten doen. Dat ik simpelweg verlang naar doorlezen. Smoesjes bedenk dat en dat komt later wel … Ja, dat is mijn liefste manier van lezen waardoor ik als ik zo’n boek tegenkom maar éen boek tegelijk lees.
* denotes required fields.
* denotes required fields.