Tout le Bleu du Ciel - Mélissa Da Costa (2019)

Mooie, intense roman met vele verrassende wendingen, waarin overigens uiteindelijk niet Emile, maar Joanne de show steelt.
Enige minpuntje is het net iets te overdreven benoemen van het louterend effect van zo'n roadtrip.

Ik ben begonnen in ‘Al het blauw van de hemel en las een recensie waarbij ik dacht … oef dat had ik beter niet kunnen doen bijvoorbeeld zou het boek ‘teveel citaten van die stomme Paolo Coelho’ bevatten.
Ik ben benieuwd of dit klopt want de stijl van Mélissa da Costa vind in heel prettig en verrassend.

Ik ben zwaar in de minderheid met de 3* die ik dit alom gewaardeerde boek geef.
Het ligt niet aan de schrijfkwaliteiten van Mélissa da Costa, schrijven kan ze. Het ligt al helemaal niet aan het thema van dit verhaal. Het ligt niet aan de personages, hoewel ik Emile in het begin van dit boek een onvolwassen jongeman vind die, het kan niet anders, (gelukkig) een groei zal doormaken. Inderdaad, uiteindelijk steelt Joanne de show.

Mijn bezwaren zijn meer inhoudelijk naast irritaties. Onder andere irritaties wat betreft het aanvankelijke gedrag van Emile tijdens het begin van de reis, zijn ontzettend uitgesponnen rouw om zijn ex, een hoogst onuitstaanbaar type wat mij betreft. Bijvoorbeeld omdat ze een trouwerij van Emiles beste vriend expres verpest. Of Emile zelf die het tijdens het begin van de reis nodig vindt uitgerekend in de camper seks te hebben met een andere vrouw dan Joanne terwijl Joanne op kleine afstand er bij ligt. Is die knul wel lekker? De symptomen van jong alzheimer zijn dan nog niet heel nadrukkelijk aanwezig. Op sommige stukken vind ik het verhaal veel te langdradig. Hiernaast vind ik het enerzijds erg lang duren voordat duidelijk wordt wat er met Joanne aan de hand is. Tegelijkertijd is mij anderzijds wanneer dit aan de orde komt heel snel duidelijk dat ‘Tom Bleu’ Joannes zoontje zal zijn, waarschijnlijk overleden is en autisme heeft. Ik vind het prima als iemand geraakt wordt door bepaalde citaten, maar allengs werden dat teveel citaten, twee keer voor mij misplaatst: daar waar het gaat over het sterven van Joannes zoontje en het sterven van Emile. Mooi beschreven, echter wat mij betreft verstoren de toegevoegde citaten het kwetsbaar beschrevene. De tekst had het beslist niet nodig.
Als Joanne uitlegt dat mindfulness (naast juist beschreven onderdelen) onder andere automatisch gebeurt klopt dit natuurlijk niet.
Zoals Timmus aangeeft, het louterende effect van de reis ligt er tot slot te dik bovenop.

Het is dat Mélissa da Costa zoals ik als eerst aangaf op zich kan schrijven dat het me gelukt is dit boek ‘toch maar’ uit te lezen. Ik wilde uiteindelijk wel weten hoe dit zou aflopen

Hmmm.....mijn vriendin vond het een prachtig boek.
Ik vond het een stuk minder.
Mooi verhaal, maar Emile was naïef en de roadtrip té geromantiseerd.

Het nadeel van als iets zo'n hype is is dat de kans dat je teleurgesteld wordt ook groter is. Ik had regelmatig het idee dat ik een kinderboek aan het lezen was, ondanks de heftige thema's. Ik vond het boek als geheel vrij kinderlijk geschreven, en ja, continu die citaten, de schrijfster is duidelijk onder de indruk van Paolo Coelho en wil haar enthousiasme daarin graag overbrengen.. Wel is dit een heerlijk vakantieboek. Het leest lekker weg en als bonus komen er allerlei prachtig beschreven Franse dorpjes voorbij die ik ben gaan opzoeken, en inderdaad zien de dorpjes er prachtig uit en zou ik ze zelf wel willen bezoeken. Al ben ik wel benieuwd hoe groot de toeristentoestroom daar gaat zijn, of misschien al is, na dit boek.
Hoe dan ook vond ik het verhaal mooi, maar vond ik het nergens diepgaand, ik vond het chicklit gehalte vrij hoog. Niet dat het altijd maar diepgaand hoeft te zijn natuurlijk, maar het is allemaal wel erg sentimenteel en aangedikt. Het had van mij wel wat rauwer gemogen. Het hele achtergrondverhaal van Joanna was interessant, maar had van mij niet per sé gehoeven, daardoor werd alles een beetje over the top. Ik had soms liever wat meer over alle bewoners die ze onderweg tegenkwamen geweten. Om over het einde nog maar niet te spreken, ik snap écht niet wat daar de toegevoegde waarde van is.
Maargoed, al met al heb ik dit boek zeker met veel plezier gelezen. Het stuk van het aftakelen vond ik schrijnend en ook goed beschreven, ik hoop aan te kunnen nemen dat de schrijfster wel haar research gedaan heeft en dat dit een beetje overeenkomt met hoe dit in het echt zou kunnen gaan. En ondanks de zware thema's spreekt er toch wel echt levenslust uit dit boek.
Vanwege mijn leesplezier geef ik het denk ik toch 4 sterren.

Poeh dat viel me niet mee!

Da Costa haalt het werkelijk ene na het andere cliché van stal om aan te geven op wat voor idyllisch avontuur de twee zijn. Op zichzelf is dat niet eens heel problematisch (prima als de ontwortelde Emile de wereld meer gaat waarderen door te mediteren), maar het gebeurt op zo'n ongelofelijk opzichtige manier dat ik eigenlijk al na 50 pagina's klaar was met het boek. De verteller schreeuwt als een soort marktverkoper welke emoties Emile en Joanne doormaken, zonder ze ook maar enigszins invoelbaar te maken. Ik sloeg net een pagina van het boek open, waar de Joanne 'totaal verbouwereerd', 'hoog in de tranen', 'volledig van slag' en 'van streek' was.

Verder wordt het verhaal - zeker als de idylle bijna op z'n hoogtepunt is - gelardeerd met quasi-diepzinnige wijsheden die regelrecht van een mok bij de Xenos lijken te komen ("Als we huilen omdat de zon er niet meer is, maken onze tranen het onmogelijk de sterren te zien.").

Uiteindelijk toch nog twee sterren omdat het verhaal - ondanks het voorspelbare einde - toch nog wel redelijk wat vaart had.

Redelijk geslaagde vertelling van een merkwaardige roadtrip. Wat heel goed is aan deze roman: de wijzne waarop Da Costa de ziekte 'jeugddementie' behandelt: zowel serieus als luchtig, al naar gelang het moment binnen de reis die Emile en Joanne ondernemen. Minder geslaagd vind ik persoonlijk de vaak kinderlijke manier van schrijven. Ik heb deze roman in een leesclubje gelezen en merkte dat jongere lezers dan ik daar minder moeite mee hebben.
Al met al was het een prettig boek om te lezen. En als ik een tip mag geven: zoek alle plaatsjes en plekken op die Emile en Joanne bezoeken. Op internet vind je er veel over terug. Zeker de moeite waard, misschien om dezelfde reis ooit eens te maken.

dit boek wordt me van verschillende kanten aangeraden en toch heb ik de neiging om er met een boog omheen te lopen...

Doe nog maar een rondje…

En als je daarna nog twijfelt leen je het gewoon bij de bibliotheek. Dan weet je of de boog en het rondje terecht waren en kun je het na een x aantal pagina’s weer terugbrengen.

ik had even gekeken en dan kom je op plek 31 ofzo, dus ik laat het lekker aan de mensen die het wel graag willen lezen

ho ik zie nu dat de bieb wel 25 exemplaren heeft, ongelooflijk!!

Ja, zeker … ik snap dan niet dat het niet via de on-line bibliotheek kan …

Volgens mij ligt dat er onder andere aan of de uitgever wil meewerken

Wat een zure reacties hier, zeg!
Dit is gewoon een prachtig boek. De schrijfstijl is subliem ondanks wat diverse clichés. Emile oogt inderdaad wat naïef en onvolwassen, maar dat wordt nergens hinderlijk en dat soort mensen lopen er ook rond.
Het verhaal ontroert en roept gevoelens bij je naar boven en bij mij als vader van een jong manneke deed dat het ook!

Kortom, lezen!

Hoezo zuur? De ene vindt het mooi, de ander valt het tegen en ieder onderbouwt waarom. Daarvoor zitten we hier toch. Niks zuurs aan hoor.

"dit boek wordt me van verschillende kanten aangeraden en toch heb ik de neiging om er met een boog omheen te lopen..."


"

Doe nog maar een rondje…"

Dit!