Fallet G - Håkan Nesser (2003)

Van dit boek had ik meer verwacht. Ik had nog niet eerder wat van Nesser gelezen, maar ik geloof dat ik het hier ook maar bij laat. Niet dat ik het een slecht boek vond overigens.

Het verhaal speelt zich, zoals gebruikelijk naar ik begrepen heb, af in een soort fictief Nederland. Zo wordt er met guldens betaald en hebben karakters vaak namen die voor buitenlanders waarschijnlijk Nederlands aan doen.

Een van de dingen die dit in dit boek anders zijn dan in bijvoorbeeld een thriller van Michael Connelly, is dat het verhaal eigenlijk nauwelijks verweven is met de maatschappij waar het zich in afspeelt. Geen politieke beslissingen die de organisatie van de politie beïnvloeden, geen onderzoekskeuzes die om politieke redenen doorgedrukt worden van bovenaf, geen maatschappelijke ontwikkelingen die op de achtergrond meespelen (bij Michael Connelly lees je bijvoorbeeld over de invloed op de politie van de Rodney King-rellen).
Dit maakt het verhaal al minder interessant en daarnaast oppervlakkiger, vind ik. Het hoeft geen probleem te zijn dat een boek zich in een fictief land afspeelt, maar in dit geval lijkt het alsof Nesser heeft willen voorkomen dat hij al teveel kennis van zaken zou moeten hebben.

De figuren in het boek zijn ook niet heel interessant. Er wordt wat verteld over de huwelijksperikelen van deze en gene, iedereen in het boek lijkt ook teveel te drinken en te roken, maar dat is het wel zo'n beetje. De relaties tussen de verschillende politiemensen is bijvoorbeeld niet interessant. Ook dit doen schrijvers als Michael Connelly of Henning Mankell naar mijn mening veel beter.

Dan is er nog het verhaal zelf. In dit boek gaat het om een onderzoek dat eigenlijk driekwart van het boek voor geen meter opschiet. En dat geldt eigenlijk ook voor het verhaal. Het speurwerk is niet bijzonder spannend om te lezen en ook niet heel erg goed uitgewerkt. Een sleutelfeit dat Van Veeteren pas bij de ontknoping van het boek ontdekt, had ik ten tijde van de moord al bedacht (namelijk dat de vermoorde vrouw eigenlijk iemand anders was). Beetje schraal voor een speurneus met zo'n onfeilbaar instinct.

Kortom: een verhaal dat voor het grootste gedeelte van het boek niet vlot en op geen enkele manier binding met maatschappelijke en politieke ontwikkelingen heeft. Karakters die te oppervlakkig zijn en een speurneus die minder intuïtie heeft dan de lezer.

Wat blijft er aan positiefs over: plot zit op zich wel aardig in elkaar en de schrijfstijl is zeker niet slecht. De dialogen zijn niet houterig en het barst ook niet van de clichés en herhalingen e.d.

Op grond van dit boek concludeer ik dat Hakan Nesser geen schrijver is van het kaliber Henning Mankell, Michael Connelly, Jens Lapidus of Jussi Adler-Olsen.