Dienstbüchlein - Max Frisch (1974)
Alternatieve titel: Dienstboekje
mijn stem
1 stem
Duits
Autobiografisch
161 pagina's
Eerste druk: Suhrkamp,
Frankfurt am Main (West-Duitsland)
Max Frisch deed onder meer dienst tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toen Zwitserland wel neutraal was maar er zeker in mei 1940 met een inval van de nazi’s rekening gehouden werd. Het dienstboekje bevat Max Frisch' tweede memoires over zijn tijd in het Zwitserse leger van 1939 tot 1943. Je kunt ervaringen met het uniform, ervaringen met ons land en met jezelf niet opgeven, aldus Max Frisch. Hij herinnert zich deze ervaringen, 650 militaire dagen zonder arrestatie.
1
psyche (crew)
geplaatst: 24 maart 2024, 14:55 uur
Boekbespreking 'Dienstboekje' door A. IJ. van den Berg d.d. 15 september 2008.
3
geplaatst: 26 maart 2024, 14:40 uur
De innerlijke tegenspraak dat de strijdkrachten voor de verdediging van de democratie in hun hele structuur antidemocratisch zijn lijkt als zodanig alleen maar een contradictie zolang men gelooft in de leuze dat ze democratie verdedigingen, en daar geloofde ik in die jaren inderdaad in.
Interessant om in deze tijden van oorlog en bewapening de ervaringen van Max Frisch te lezen over zijn tijd in het Zwitserse leger. De scherpzinnige observaties... en vooral die van het zinloze en banale.
De voornaamste herinnering die ik aan de militaire dienst heb overgehouden: een herinnering aan leegte. Mijn geheugen speurt naar voorvallen; je wil er gewoon niet aan dat je zo leeg kon zijn. Maar zo was het wel. Je zei: Ik ga nu poepen. Je zei: Ik moet even zeiken. Je zei: Nou heb ik kunnen poepen. Dat was wat we elkaar te vertellen hadden.
Ik beklaag me niet. Mijzelf beklaag ik niet.
Interessant om in deze tijden van oorlog en bewapening de ervaringen van Max Frisch te lezen over zijn tijd in het Zwitserse leger. De scherpzinnige observaties... en vooral die van het zinloze en banale.
De voornaamste herinnering die ik aan de militaire dienst heb overgehouden: een herinnering aan leegte. Mijn geheugen speurt naar voorvallen; je wil er gewoon niet aan dat je zo leeg kon zijn. Maar zo was het wel. Je zei: Ik ga nu poepen. Je zei: Ik moet even zeiken. Je zei: Nou heb ik kunnen poepen. Dat was wat we elkaar te vertellen hadden.
Ik beklaag me niet. Mijzelf beklaag ik niet.
* denotes required fields.
* denotes required fields.