Morisaki Shoten no Hibi - Satoshi Yagisawa (2009)

Een niet-lezer in een wijk vol boeken. Of zoals de 25-jarige Takako in 'Morisaki's Boekwinkel' (2009) bij haar oom intrekt om te herstellen van haar liefdesverdriet. Oom Satoru runt een tweedehandsboekwinkel in Tokio's befaamde wijk Jinbōchō, waar zich de meeste boekhandels en uitgeverijen ter wereld zouden bevinden. Eerst vindt Takako die bemoeizuchtige oom Satoru maar een rare snuiter, maar ze blijken meer met elkaar gemeen te hebben dan ze aanvankelijk denkt. Allebei eenzame zielen die worstelen met de liefde. Maar de echte klik ontstaat wanneer Takako uit verveling een klassieker oppakt en zelf bezeten raakt door de Japanse literatuur. 'Morisaki's Boekwinkel' (2009) is absoluut een fijn tussendoortje, maar het ontgaat me waar de hoge waarderingen op gebaseerd zijn. Voor een boek over literatuur is het stilistisch namelijk geen sterke literaire roman. De verwijzingen naar Japanse klassiekers blijven veelal hangen bij namedropping en het wat voorspelbare plot zet vooral in op sentimentele verwikkelingen. Al zou ik het vervolgdeel wel oppakken, want het is verder aangenaam vertoeven in Jinbōchō.

Eenvoudig op het eerste gezicht, maar als je goed leest heel geraffineerd. Er gaat een kalme tederheid van uit, een niet in woorden uit te drukken sereniteit.

'Een fijngevoelig verhaal dat lijkt te zijn gemaakt van rijstpapier', aldus de mijns inziens uiterst rake typering van Corriere della Sera.

Ik ben blij dat je zo van het boek hebt genoten. Daar gaat het uiteindelijk om.

Maar ik vind typeringen als 'lijkt te zijn gemaakt van rijstpapier' zulke oriëntalistische clichés. Het wordt altijd gebruikt voor lieve werkjes zonder een groot conflict of maatschappelijke problematiek. Daar kan ik zelf ook soms van genieten, zoals bij prachtige animatiefilms als 'Kiki's Delivery Service' (1989) of 'My Neighbor Totoro' (1988). Prima vibes, natuurlijk. Het is echter bij lange na niet het enige wat er in Japan wordt gemaakt. Waarom toch dat westerse verlangen om veilige kunst positief te beoordelen als typisch Japans?

Waarom zou kunst altijd over een groot conflict of maatschappelijke problematiek moeten gaan?

Dat hoeft ook niet. Maar het niet typisch Japans.

Dit genre, healing fiction of cosy fiction, schijnt helemaal een hype te zijn. Ik heb dit boek cadeau gekregen en omdat ik van boeken hou en dit boek vrij dun is, heb ik het een kans gegeven. Bij boeken in dit genre gaat het niet zozeer om het verhaal, maar meer om de sfeer. Prima, maar zet de sfeer dan ook echt goed neer. Ik vond dit meer een standaardboek, met de sfeer van een standaardboek, maar dan zonder veel verhaal. Op zich is dat niet erg, ik heb over het algemeen geen problemen in boeken waarin weinig gebeurt. De Toverberg en Onafhankelijke Mensen zijn twee boeken die zo even bij me opkomen waarin bizar weinig gebeurt, maar die toch veel indruk wisten te maken. Nu is natuurlijk wel het verschil met die boeken dat die niet zozeer voor de sfeer zijn geschreven en er een hele diepe, ook wel zware laag achter die boeken zit. En ja, je hoeft ook niet altijd maar zware wereldliteratuur te lezen, en even wat simpelers en meer mindfuls tussendoor wat vooral een positief gevoel bij je teweeg brengt kan echt wel heel lekker zijn. Dit boek is duidelijk bedoeld om zo'n licht boek te zijn, maar pakt mij daarin niet. Het leest allemaal wel lekker weg, maar het idee dat ik echt even in een andere wereld was had ik absoluut niet. Er had van mij bijvoorbeeld wel wat meer humor in gemogen of stilistisch gewoon een stuk beter geschreven kunnen zijn, zodat je bij het lezen echt denkt áh, wat is dit leuk, ik wil ook in die boekwinkel zijn. En dat had ik eigenlijk nergens. Dus ja, het was op zich een fijn boek als tussendoortje, maar ik ben absoluut niet van plan om deel 2 op te pakken.

Ik ben niet heel erg thuis in Japanse literatuur, maar dit boek lijkt me niet typisch Japans.
Valt dit onder chicklit? Het is in ieder geval een prettig boek dat de aandacht makkelijk vasthoudt.
Een gezellig verhaal met ups en downs van Takako en haar oom Satoru. En een heleboel tweedehands boeken waardoor het me doet denken aan Deventer met zijn vele tweedehands boekwinkels. Heerlijk om in rond te lopen of in rond te lezen. Natuurlijk is er een einde vol hoop voor de toekomst. Er bestaat een deel twee dus er zullen dan wel nieuwe hobbels verschijnen. Net het echte leven. Als je denkt dat de boel een beetje op de rails staat, gebeurt er iets wat alles overhoop haalt.

"Beloof me een ding, Takako. Wees nooit bang om van mensen te houden. Hou van zo veel mogelijk mensen, zolang je daartoe in staat bent. Zelfs als die liefde je pijn bezorgt, maak jezelf niet nog eenzamer door van niemand te houden".

Grappige verwijzing, haha. Is daar eigenlijk ooit een boek over geschreven?

Niet dat ik weet. Maar met bovendien de jaarlijkse boekenmarkt verdient Deventer het decor te zijn, of zelfs de protagonist , in een boek!

Eerlijk? Het lijkt me heel fijn. Dan wel liever wat minder chick-lit.

Ik heb inmiddels deel twee gelezen. De bieb hier had deel een en twee samen in een band in het Engels.
De Nederlandse vertaling schijnt in februari het licht te zien.
Ik vind het geheel meer dan de som der delen.

Deel twee is zeker geen chick-lit