Gedichten - Paul van Ostaijen (1928)
Alternatieve titels: Nagelaten Gedichten | Eerste Boek van Schmoll
Nederlands
Gedichtenbundel
Psychologisch / Ideeënliteratuur
146 pagina's
Eerste druk: De Sikkel,
Antwerpen (België)
In deze postuum verschenen bundel werden voor het eerst de gedichten gepubliceerd die Paul van Ostaijen geschreven had voor de nooit afgewerkte bundel Eerste Boek van Schmoll, naast een selectie van eerder gepubliceerd werk uit Music-Hall, Het Sienjaal en Feesten van Angst en Pijn. Onder de nieuwe gedichten bevinden zich alle klassiekers waar van Ostaijen later zo bekend om geworden is: Marc Groet 's Morgens de Dingen, Melopee, Polonaise, Huldegedicht aan Singer, Berceuse Presque Nègre en Zeer Kleine Speeldoos. De dichter probeert hier autonome gedichten te scheppen, die los staan van hun schepper en hun causaliteit in zichzelf dragen. Het woord krijgt een haast revelerende kracht daar het door zijn diepste resonanties in ons onderbewustzijn de herinnering aan platonische ideeën probeert te verwekken: organische associaties, isoleren van naakte woorden en een muzikale haast automatische uitwerking zijn de ingrediënten voor de zuivere lyriek van dit organisch expressionisme.
), maar daardoor raakt de betekenis van de gedichten en de revolutionaire avant garde waar van Ostaijen met zijn organische denkpatronen en typografische experimenten toe behoorde wat vergeten: onterecht dus. Zijn vroegste bundels vind ik wat saai, maar eens hij begint te experimenteren worden het pareltjes van taalvirtuositeit waar volgens mij weinig dichters aan kunnen tippen.
Eerlijk gezegd vond ik het taalgebruik in 'Dag Visserke Vis' of zoiets, niet alleen 'schijnbaar' kinderlijk.
Heb later nog wel iets meer van hem gelezen, maar aanslaan doet het niet bij mij.
Ritmisch is hij wel erg sterk, dat wel.