Onder de Korenmaat - Maarten 't Hart (1991)
mijn stem
16 stemmen
Nederlands
Psychologisch
242 pagina's
Eerste druk: De Arbeiderspers,
Amsterdam (Nederland)
Een dertigjarige vrouwelijke dierenarts wordt verliefd op een vijfenveertigjarige musicus. De man, wiens voorgeschiedenis nog zal worden verhaald in 'Het woeden der gehele wereld', heeft zijn leven min of meer onder controle. Nu slaat de bliksem in. Hij wordt op zijn beurt hevig verliefd. Maar al snel is bij haar de verliefdheid aan het afnemen. Ze geeft daar op een even zorgeloze en ontactische als spontane en vanzelfsprekende wijze blijk van. Bij de man echter is de liefde ongebroken, hetgeen beklemmend contrasteert met de manier waarop hij wordt afgedankt.
0
Ted Kerkjes
geplaatst: 13 augustus 2013, 16:55 uur
Ik vond dit boek een beetje ''onder de maat'', zeg maar.
Ieder hoofdstuk was een beetje hetzelfde wat het enorm saai maakte om te lezen.
Vooral het einde vond ik -al zag ik het toen-ie zichzelf lam ging zuipen al aankomen- onverwacht. Dat ik het onverwacht vond aankomen heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat het boek zelf erg luchtig was, en dan zie je zo'n ''heftig'' einde niet aankomen.
Een 2,5 voor de leuke dialogen. (Vooral met Lepie en het 'Bliksemafleider-dialoog')
Ieder hoofdstuk was een beetje hetzelfde wat het enorm saai maakte om te lezen.
Vooral het einde vond ik -al zag ik het toen-ie zichzelf lam ging zuipen al aankomen- onverwacht. Dat ik het onverwacht vond aankomen heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat het boek zelf erg luchtig was, en dan zie je zo'n ''heftig'' einde niet aankomen.
Een 2,5 voor de leuke dialogen. (Vooral met Lepie en het 'Bliksemafleider-dialoog')
0
the Cheshire cat
geplaatst: 13 augustus 2013, 17:43 uur
Ted Kerkjes schreef:
Ik vond dit boek een beetje ''onder de maat'', zeg maar.
Ieder hoofdstuk was een beetje hetzelfde wat het enorm saai maakte om te lezen.
Vooral het einde vond ik -al zag ik het toen-ie zichzelf lam ging zuipen al aankomen- onverwacht. Dat ik het onverwacht vond aankomen heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat het boek zelf erg luchtig was, en dan zie je zo'n ''heftig'' einde niet aankomen.
Een 2,5 voor de leuke dialogen. (Vooral met Lepie en het 'Bliksemafleider-dialoog')
Ik vond dit boek een beetje ''onder de maat'', zeg maar.
Ieder hoofdstuk was een beetje hetzelfde wat het enorm saai maakte om te lezen.
Vooral het einde vond ik -al zag ik het toen-ie zichzelf lam ging zuipen al aankomen- onverwacht. Dat ik het onverwacht vond aankomen heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat het boek zelf erg luchtig was, en dan zie je zo'n ''heftig'' einde niet aankomen.
Een 2,5 voor de leuke dialogen. (Vooral met Lepie en het 'Bliksemafleider-dialoog')
Leuk dat jij weer terug bent Ted Kerkjes! 
1
geplaatst: 9 maart, 12:54 uur
Interview met de schrijver door Kees-Jan Diepstraten: Interview met Maarten 't Hart
Toch dacht Elsbeth Etty daar anders over:
Kunt U mij gewoon wat “leuke” of bijzondere dingen over “onder de korenmaat” vertellen?
Dat zal niet meevallen. Anders dan Het woeden der gehele wereld viel het boek slecht bij de kritiek. En de echte Sylvia – ze heette in werkelijkheid Lydia – was vreselijk boos, verdrietig, verontwaardigd, hoewel ze het toch allemaal had gedaan zoals beschreven. Nee, de Korenmaat heeft me helaas niet veel vreugde opgeleverd.
De kritieken in de pers:Dat zal niet meevallen. Anders dan Het woeden der gehele wereld viel het boek slecht bij de kritiek. En de echte Sylvia – ze heette in werkelijkheid Lydia – was vreselijk boos, verdrietig, verontwaardigd, hoewel ze het toch allemaal had gedaan zoals beschreven. Nee, de Korenmaat heeft me helaas niet veel vreugde opgeleverd.
Carel Peeters: ‘Het lezen van Onder de korenmaat is een vervelend werkje, zo vervelend dat ik op elke pagina hoopte dat het nog de goede kant op zou gaan.’ (Vrij Nederland, 29-10-1991)
J.A. Dautzenberg: ‘De mislukking van het boek zit vooral hierin dat nergens aannemelijk wordt gemaakt waarom juist deze man reddeloos verliefd wordt op juist deze vrouw. Het hele probleem, met voor de hand liggende antwoorden als frustratie over het eigen huwelijk of de geilheid van de oude bok voor het groene blad, wordt niet eens aangeroerd. Zoals de karakters van beide hoofdpersonen wordt ook hun relatie voornamelijk van buitenaf beschreven: iets gebeurt en houdt - van één kant - op te gebeuren. Dat is alles en het is niet genoeg. Het gevolg is dat ook de wanhoop van de man niet authentiek is en dat het tragische einde de lezer onverschillig laat.’ (de Volkskrant, 29-11-1991)
Onder de korenmaat is onder de maat, zoals het inkoppertje kan luiden.J.A. Dautzenberg: ‘De mislukking van het boek zit vooral hierin dat nergens aannemelijk wordt gemaakt waarom juist deze man reddeloos verliefd wordt op juist deze vrouw. Het hele probleem, met voor de hand liggende antwoorden als frustratie over het eigen huwelijk of de geilheid van de oude bok voor het groene blad, wordt niet eens aangeroerd. Zoals de karakters van beide hoofdpersonen wordt ook hun relatie voornamelijk van buitenaf beschreven: iets gebeurt en houdt - van één kant - op te gebeuren. Dat is alles en het is niet genoeg. Het gevolg is dat ook de wanhoop van de man niet authentiek is en dat het tragische einde de lezer onverschillig laat.’ (de Volkskrant, 29-11-1991)
Toch dacht Elsbeth Etty daar anders over:
Onder de korenmaat (1991) is een van de drie romans (naast De droomkoningin en Ik had een wapenbroeder) die Elsbeth Etty nomineerde voor heruitgave ter gelegenheid van Maarten ’t Harts vijfenzeventigste verjaardag. Etty herlas ’t Harts hele oeuvre voor haar boek Minnebrieven aan Maarten (2019), waarin zij het verband tussen zijn leven en werk onderzoekt. (info: uitgever de Arbeiderspers).
1
geplaatst: 15 april, 18:34 uur
Onder de korenmaat
De liefdesgeschiedenis waarover dit boek vertelt kent zo haar ingewikkelde kanten. Heel fraai vangt de schrijver de lezer van begin tot eind in de beleving van de ik-figuur, de musicus en componist Alexander Goudveyl. Vanuit zijn perspectief word je meegetrokken in een draaikolk van tegenstrijdige gevoelens. Probleem voor de hoofdpersoon-verteller is dat er sprake is van een buitenechtelijke relatie, die geheim moet blijven. Heel moeilijk is die geheimhouding toch ook weer niet, want de vrouw van de hoofdpersoon heeft voor weinig anders tijd en belangstelling dan haar moeizame zangcarrière. Het kinderloze stel leeft langs elkaar heen.
De problemen liggen vooral in het voor de musicus onvoorspelbare gedrag van zijn vijftien jaar jongere geliefde. Volledig in de ban van haar koele liefde en schoonheid, en vooral haar lijfelijke warmte en geur, komt de man tot de ontdekking dat zij geen enkele belangstelling heeft voor zijn grote liefde: de klassieke muziek. In plaats daarvan wil zij naar een concert van The Red Hot Chili Peppers, waar hij van gruwt. De gevoelige hoofdpersoon kan het nauwelijks verdragen dat ze zo ver van elkaar verwijderd zijn. Hoewel hij zich heel gelukkig voelt tijdens hun heimelijke afspraken in ‘het kasteel’ in Utrecht, zoals hij haar bescheiden kamer noemt, komt hij steeds meer tot de ontdekking dat er, behalve de obsessieve verliefdheid, steeds minder is dat ze samen delen. Kent hij haar eigenlijk wel?
Details laten zien in welke tijd het boek speelt (Maarten 't Hart is een nauwkeurige schrijver). Het verhaal begint op het Voorhout Festival in september 1988. Een jaar later ontspint zich de liefdesgeschiedenis. De orkaan op 25 januari 1990, met zijn verwoestende werking, wordt gemarkeerd als onheilspellend teken, evenals de bijzonder warme zondag 18 maart van dat jaar en de bitterkoude zesde februari 1991. Ook de beschrijvingen van Utrecht, Rotterdam en Maassluis (de plaatsnaam wordt niet genoemd in dit boek) kloppen tot in detail. De hoofdpersoon is componist en alles vertaalt hij in muziek: de stadsgeluiden, de roffelde stappen van joggers in het park. Mozart, Schumann, Brahms, Schubert, Bach, ze zijn voortdurend aanwezig in het hoofd van de zelden bij naam genoemde ik-figuur. In de muziek kan de hoofdpersoon zijn gevoelens kwijt. Voor de lezer is het wel handig iets van klassieke muziek te weten.
Als componist is hij ontevreden over zijn kwaliteiten en dat frustreert hem. Hij componeert en arrangeert op bestelling, maar zonder voldoening. Je zou, psychologiserend, kunnen zeggen dat er een minderwaardigheidscomplex schuilgaat achter de man, onverwacht en overrompelend gecompenseerd door de vlammende geheime relatie met de schone Sylvia. Maar niet alles is wat het lijkt, zoals zal blijken.
In tegenstelling tot vele recensenten destijds ben ik helemaal niet ontevreden over het boek.
Thematisch doet het me denken aan 'de Droomkoningin', een boek uit 1980. Maarten ‘t Hart heeft het nu eens niet over situaties rondom het kerkelijk erf van zijn geboorteplaats en begeeft zich voluit op het pad van de liefde, of wat daar voor moet doorgaan. Daarbij de voetstappen volgend van een wanhopig verliefde man, die zijn wettige echtgenote niet meer ziet staan - eigenlijk, zichzelf rechtvaardigend, heel bot over haar oordeelt - en valt voor een veel jongere en knappere aanbidster. De verwarde gevoelens worden uitmuntend beschreven.
Omdat humor en liefdesleed elkaar in de praktijk moeilijk verdragen, missen we wel wat van dat eerste element in dit boek. Het is best indringend en serieus geschreven. Totdat in hoofdstuk 26 een mannetje langskomt om de takken van de omgewaaide populier te versnipperen met een geweldige machine. Hij zet de verwarde componist met beide benen op de grond. Bij de koffie merkt de oernuchtere versnipperaar op wat er aan scheelt: liefdesverdriet bij zijn klant. En de conversatie die dan volgt is om in te lijsten. Het is alsof vader Pau op de praatstoel zit met zijn uit het leven gegrepen snedige wijsheden. Een wat a-typisch boek van ‘t Hart. En waarschijnlijk heel wat meer autobiografisch dan we op het eerste gezicht vermoeden.
De liefdesgeschiedenis waarover dit boek vertelt kent zo haar ingewikkelde kanten. Heel fraai vangt de schrijver de lezer van begin tot eind in de beleving van de ik-figuur, de musicus en componist Alexander Goudveyl. Vanuit zijn perspectief word je meegetrokken in een draaikolk van tegenstrijdige gevoelens. Probleem voor de hoofdpersoon-verteller is dat er sprake is van een buitenechtelijke relatie, die geheim moet blijven. Heel moeilijk is die geheimhouding toch ook weer niet, want de vrouw van de hoofdpersoon heeft voor weinig anders tijd en belangstelling dan haar moeizame zangcarrière. Het kinderloze stel leeft langs elkaar heen.
De problemen liggen vooral in het voor de musicus onvoorspelbare gedrag van zijn vijftien jaar jongere geliefde. Volledig in de ban van haar koele liefde en schoonheid, en vooral haar lijfelijke warmte en geur, komt de man tot de ontdekking dat zij geen enkele belangstelling heeft voor zijn grote liefde: de klassieke muziek. In plaats daarvan wil zij naar een concert van The Red Hot Chili Peppers, waar hij van gruwt. De gevoelige hoofdpersoon kan het nauwelijks verdragen dat ze zo ver van elkaar verwijderd zijn. Hoewel hij zich heel gelukkig voelt tijdens hun heimelijke afspraken in ‘het kasteel’ in Utrecht, zoals hij haar bescheiden kamer noemt, komt hij steeds meer tot de ontdekking dat er, behalve de obsessieve verliefdheid, steeds minder is dat ze samen delen. Kent hij haar eigenlijk wel?
Details laten zien in welke tijd het boek speelt (Maarten 't Hart is een nauwkeurige schrijver). Het verhaal begint op het Voorhout Festival in september 1988. Een jaar later ontspint zich de liefdesgeschiedenis. De orkaan op 25 januari 1990, met zijn verwoestende werking, wordt gemarkeerd als onheilspellend teken, evenals de bijzonder warme zondag 18 maart van dat jaar en de bitterkoude zesde februari 1991. Ook de beschrijvingen van Utrecht, Rotterdam en Maassluis (de plaatsnaam wordt niet genoemd in dit boek) kloppen tot in detail. De hoofdpersoon is componist en alles vertaalt hij in muziek: de stadsgeluiden, de roffelde stappen van joggers in het park. Mozart, Schumann, Brahms, Schubert, Bach, ze zijn voortdurend aanwezig in het hoofd van de zelden bij naam genoemde ik-figuur. In de muziek kan de hoofdpersoon zijn gevoelens kwijt. Voor de lezer is het wel handig iets van klassieke muziek te weten.
Als componist is hij ontevreden over zijn kwaliteiten en dat frustreert hem. Hij componeert en arrangeert op bestelling, maar zonder voldoening. Je zou, psychologiserend, kunnen zeggen dat er een minderwaardigheidscomplex schuilgaat achter de man, onverwacht en overrompelend gecompenseerd door de vlammende geheime relatie met de schone Sylvia. Maar niet alles is wat het lijkt, zoals zal blijken.
In tegenstelling tot vele recensenten destijds ben ik helemaal niet ontevreden over het boek.
Thematisch doet het me denken aan 'de Droomkoningin', een boek uit 1980. Maarten ‘t Hart heeft het nu eens niet over situaties rondom het kerkelijk erf van zijn geboorteplaats en begeeft zich voluit op het pad van de liefde, of wat daar voor moet doorgaan. Daarbij de voetstappen volgend van een wanhopig verliefde man, die zijn wettige echtgenote niet meer ziet staan - eigenlijk, zichzelf rechtvaardigend, heel bot over haar oordeelt - en valt voor een veel jongere en knappere aanbidster. De verwarde gevoelens worden uitmuntend beschreven.
Omdat humor en liefdesleed elkaar in de praktijk moeilijk verdragen, missen we wel wat van dat eerste element in dit boek. Het is best indringend en serieus geschreven. Totdat in hoofdstuk 26 een mannetje langskomt om de takken van de omgewaaide populier te versnipperen met een geweldige machine. Hij zet de verwarde componist met beide benen op de grond. Bij de koffie merkt de oernuchtere versnipperaar op wat er aan scheelt: liefdesverdriet bij zijn klant. En de conversatie die dan volgt is om in te lijsten. Het is alsof vader Pau op de praatstoel zit met zijn uit het leven gegrepen snedige wijsheden. Een wat a-typisch boek van ‘t Hart. En waarschijnlijk heel wat meer autobiografisch dan we op het eerste gezicht vermoeden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.