The Aviary Gate - Katie Hickman (2008)

Gisteren voor de tweede keer uitgelezen. Toen ik hier kwam kijken vroeg ik me af waarom er nog niemand een bericht geplaatst had, maar ja, ik ben wel vaker de eerste om dat te doen...
Ik heb The Aviary Gate weliswaar niet letterlijk in één ruk uitgelezen, maar wel in een moordend tempo. Het verhaal is bijzonder spannend en het taalgebruik leest gemakkelijk weg. De setting vind ik zelf misschien nog wel het allerleukst: in de harem van een zestiende-eeuwse sultan. Celia, een Engels meisje, komt daar wel heel onfortuinlijk terecht en heeft vervolgens grote moeite zich staande te houden. De etiquette is soms eenvoudigweg absurd, de rivaliteit is enorm en de intriges zijn vreselijk ingewikkeld.

Intriges op hoog niveau kunnen mij eigenlijk altijd boeien; hier is het nog interessanter omdat hier om een vrouwencultuur gaat. De hoogste posities in de harem zijn die van de moeder van de sultan, de sultane walidé, die als een soort Godmother over de harem heerst, en die van de haseki, de favoriete van de sultan en een positie waar hordes ambitieuze vrouwen voor over lijken willen gaan. Spannend...

Aan spanning ontbreekt het dit boek dus niet, en ook het verhaal zelf is tragisch en dramatisch genoeg om te boeien. Persoonlijk ben ik blij dat een suikerzoet einde ontbreekt. De verhaallijn die in 2008 afspeelt is op zich wel aardig, maar boeit me verder niet zo heel veel. Ik had het mooier gevonden als de schrijfster erin geslaagd was om wat parallellen tussen de beide verhalen te maken, alsof de geschiedenis zich herhaalt maar dan in een heel andere setting. Maar goed, als omlijsting voor het verhaal van Celia is het wel prima.

Wat ik dan wel weer jammer vind, is dat het soms een beetje warrig wordt. Het verhaal van Celia speelt zich volgens mij binnen één week af, maar daarin wordt heen en weer gesprongen tussen de verschillende dagen en steeds vanuit een ander perspectief. Nu ik dit boek voor een tweede keer gelezen heb was het makkelijker om te onthouden wie wáár nu was op welk moment en wat diegene wist van alle anderen. Het is gecompliceerd, en dat is ook wel goed omdat het natuurlijk de spanning erin houdt, maar toch een beetje warrig af en toe. Een iets chronologischer verloop had het boek verder geen kwaad gedaan, denk ik. Verder zijn er soms nét iets teveel zijsporen, wat het verhaal soms nodeloos ingewikkeld maakt.

Dit zijn eigenlijk de enige minpunten van belang, verder heb ik eigenlijk vooral heel erg genoten van dit boek. Het einde is niet helemáál gesloten, wat mij vreselijk frustreerde toen ik voor de eerste keer dit boek las. Dat lag overig niet eens zo zeer aan het einde zelf; ik ben niet zo'n liefhebber van open einden in het algemeen. Hoe dan ook, dit keer heb ik daar veel minder last van omdat ik nu ook het vervolg, The Pindar Diamond, bij de hand heb. Daar heb ik nog maar enkele hoofdstukken van uit, maar het bevalt me wel prima om gewoon in één ruk door te kunnen lezen. Als dat boek ook zo onderhoudend blijkt als dit, dan zal ik er zeker van genieten!