Literatura Infantil - Alejandro Zambra (2023)

Op da achterkant staat: 'pure fictie'- natuurlijk klopt dat niet. ik weet niet waarom het er staat. Ze hebben me gewoon door - ik houd niet zo van (auto) biografieën en dus zou ik dit boek misschien niet gelezen hebben.

In het eerste hoofdstuk schrijft Alejandro Zambra ontroerend liefdevol over zijn pasgeboren zoon.
Hoewel hij in de rest van het boek ook veel en liefdevol over zijn zoon schrijft zal vooral het eerste hoofdstuk me bijblijven. Prachtig!
De rest van het boek gaat over vaderschap, zijn eigen vaderschap maar ook dat van zijn vader. Moeders hebben hier een bijrol. Iedere ouder zal herkennen dat je terugdenkt aan je eigen jeugd bij het opgroeien van je kind.

De veelheid aan indrukken en associaties tijdens de eerste vijf jaar opgroeien van Silvestre is moeilijk te omschrijven; het was een feestje om de rake en ja, liefdevolle, observaties en herinneringen te lezen.

Een speciale pluim voor de vertaalster, Brigitte Coopmans, is zeker op zijn plaats. Prachtige zinnen!

Toch maar proberen.

Het zijn afgeronde hoofdstukken over stukjes opgroeien. Allemaal heel verschillend maar ze hangen wel samen.
Eén hoofdstuk is een lang gedicht, één gaat over een vriend verliezen en hervinden; een ander gaat over of je al of juist niet een boek leest waarvan je vader graag wil dat je het leest en één gaat over wel of niet gaan vliegvissen met je vader. Maar ook één over hoe je elkaar verdedigt als dat nodig is. Of over de clubliefde die je meekrijgt van thuis. En over hoe je na het je afzetten tegen je vader in de puberteit dat daarna samen weer kan oplossen.
En dat allemaal zo mooi opgeschreven.

Jezelf opnieuw als schrijver zien door de ogen van een zoon. Of zoals Alejandro Zambra in 'Vadertaal' (2023) reflecteert op wat het kersverse vaderschap betekent voor zijn literatuur. Zo heerlijk enigmatisch en ongrijpbaar als Zambra's werk kan zijn. Op het eerste gezicht uitwaaierend als een losse verzameling dagboekfragmenten, gedichten, grappige anekdotes, literatuurbeschouwingen, kritische essays en zelfs pure fictie. Maar bij nadere beschouwing is 'Vadertaal' (2023) juist strak geordend als een prozaroman met terugkerende thema's en een psychologisch verloop. De schrijvende vader die clichés probeert te vermijden om de overweldigende ervaring van een pasgeboren zoon onder woorden te krijgen. De schrijvende zoon die ooit probeerde weg te komen van zijn dominante vader, maar nu opeens iets met hem deelt in hun gemeenschappelijke liefde voor Silvestre. En een schrijver die zich afvraagt of zijn zoon hem ooit beter zal leren kennen door zijn werk. Of zal zijn literatuur net zo vergankelijk blijken als zijn persoon!?