The Woman Who Walked into Doors - Roddy Doyle (1996)

Wat maakt dit boek zo bijzonder. De openheid, het taalgebruik, de vele "simpele" dialogen die je uiteindelijk toch zo enorm weten te raken dat je weergaloos gaat meeleven.

En je begrijpt Paula Spencer. In haar sociale compassie. In haar medeleven en mededogen. 4.5*


Het gedicht van Shel Silverstein, The Ballade of Lucy Jordan, is wonderschoon, en opent het boek:


At the age of 37--
She realised she'd never ride --
Through Paris --
In a sports car --
With the warm wind in her hair --

Sommige boeken blijven "hangen". Dit is er één van. Vooral omdat Roddy Doyle zo goed vrouwen kan beschrijven. Bij herlezing blijf ik met de vraag zitten waarom dit dan geen 5 kan krijgen.

Daar denken we nog even over na

Zeker weten een buitgengewone ontdekking, deze Roddy Doyle. Ik kwam voor het eerst met ‘The Woman Who Walked into Doors’ in aanraking via de gelijknamige opera van Kris Defoort, die aan het begin van dit decennium een overweldigend succes werd. Bovendien hoorde ik in een interview met de auteur zelf dat hij maar liefst 7 jaar heeft gezocht naar “de juiste woorden” om deze gebroken en ongeschoolde vrouw gestalte te geven. “Uiteindelijk zijn het mijn woorden geworden”, voegt Doyle er stoïcijns aan toe. Reden genoeg dus om meteen aan het lezen te slaan, en even later dit schokkende relaas terug dicht te klappen.

Hoe Roddy Doyle het precies doet, is niet duidelijk. Feit is dat hoofdpersonage Paula Spencer in een mum van tijd een levend wezen wordt, een karakter dat niet weet welke houding ze zich moet aanmeten ten opzichte van haar verleden. Het boek is een soort zoektocht naar het al dan niet schuldig zijn van haar ego, naar verklaringen voor het onrecht dat haar is aangedaan, naar het waarom van haar bestaan...
Dat klinkt zwaar op de hand, maar Doyle verpakt zijn verhaal op de juiste manier, en tracht ook helemaal geen universele antwoorden te formuleren. We lezen over mens in een verwoed gevecht met het verleden, een vrouw die worstelt met chronologie, met oorzaak en gevolg…om uiteindelijk vast te stellen dat ze de eighties gemist heeft. “Aan die periode heb ik geen herinneringen. Geen enkele.”

Roddy Doyle bouwt, zonder dat de lezer er erg in heeft, op naar een verschroeiende finale, waarin zijn bizarre stijl vol herhalingen, met flarden tussengevoegde regels, een haast ondragelijke impact heeft. “Een leesbaar voorbeeld van de Joyceaans ‘stream-of-consciousness’-techniek”, schrijft het NRC Handelsblad over ‘Paddy Clarke Ha Ha Ha’, en dat gaat ook op voor ‘De vrouw die tegen de deur aan liep’: juist het spontane uiten van allerhande gevoelens en gedachten culmineert in een slot van bikkelharde eerlijkheid. Met een aantal sluitende puzzelstukjes (die op het einde naar boven komen) wordt plots duidelijk wat voor een vreselijk portret Doyle getekend heeft.
Vreselijk Prachtig.
3,75*

Roddy doyle blijft me boeien. Een boek van zijn hand lezen blijft voor mij een totaal genot. Hoe hij als man zo accuraat de gevoelswereld van een vrouw kan schetsen blijf ik indrukwekkend vinden

Niet mijn soort boek. Doyle laat in The woman who walked into doors een personage aan het woord dat werd mishandeld door haar man. Dat doet hij onberispelijk, maar ik zoek andere dingen in literatuur. Er is bijvoorbeeld geen noemenswaardig verhaalidee in het boek te bespeuren. Verder weinig op te merken hierover. Vakmanschap, maar als je het mij vraagt geen kunst.