Meester Leonie: Het Leven van een Strafrechtadvocaat - Leonie van der Grinten (2023)

mijn stem

3,25 (2)

2 stemmen

Nederlands
Verhalenbundel
Autobiografisch

256 pagina's
Eerste druk: HarperCollins, Amsterdam (Nederland)

Van gestalkt worden door de partner van een cliënt tot bijstand verlenen aan een vrouw die haar agressieve man heeft doodgeslagen met een hamer: welkom in de wereld van Leonie van der Grinten. Dit boek geeft een uniek kijkje achter de schermen van het strafrecht. Wat is ervoor nodig om verdachten van de gruwelijkste misdaden te verdedigen? Moeten juristen vrezen voor hun leven sinds de moord op Derk Wiersum? Hoe ga je om met een kwetsbare cliënt die jou wil zoenen in de verhoorkamer? Wat te doen als je een cliënt tegenkomt in de kroeg? En hoe zorg je met een soms 80-urige werkweek voor een gezonde balans tussen werk en privé? Meester Leonie is razend populair op Instagram, waar ze dagelijks de vragen van haar duizenden volgers beantwoordt. Met haar boek hoopt ze haar missie te volbrengen: de kloof tussen de maatschappij en het strafrecht verkleinen.

Links

zoek naar dit boek op bol.com

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

3,5

mjk87

geplaatst: 5 januari 2024, 14:41 uur

Bundeling van soort van columns waar deze strafrechtadvocaat vrij breed vertelt over haar werk. Van de zittingen in de rechtbank, tot meer persoonlijke verhalen over werkdruk of een gemaakte fout en wat ze dan moet doen. Vlot verteld, soms leuk en boeiend en soms minder bijzonder. Interessant is als ze zegt dat ze vaak cliënten tegenkomt maar ze nooit als eerste begroet, want dan moet die ander allicht uitleggen aan zijn of haar gezelschap wat hun relatie is. Maar meestal zeggen die mensen zelf al "daar loopt m'n advocaat". Op andere vlakken, vooral over het werk, blijft ze wat oppervlakkiger en soms in clichés hangen. Vooral als het om de morele kant gaat. Al legt ze wel helder uit, dat wel.

De toon is soms wel iets te positief blij vind ik. Ik kende deze hele Meester Leonie niet maar ze blijkt een populair Insta-account te hebben. Daar heb ik tijdens het lezen even gekeken en daar kreeg ik wel jeuk van, ook van die typische Insta-waardige foto's van een geweldig en perfect leven. Maar te gemaakt. Nep voelt het. Je krijgt gelijk een beeld van zo'n persoon. Aan het eind van het boek in haar dankoord dankt ze haar man en blijkt ze dit boek op Bali te hebben geschreven. Tja, soms haalt satire de werkelijkheid in. 3,5*.

* denotes required fields.