Meester Leonie: Het Leven van een Strafrechtadvocaat - Leonie van der Grinten (2023)

Bij het lezen van dit boek krijg je een goed inkijkje in het strafrecht.
Leonie haar schrijfstijl is erg fijn en goed te volgen, zodat vrijwel iedereen begrijpt wat ze bedoelt. Het strafrecht vraagt nu eenmaal om een duidelijke uitleg. Ook schrijft ze met veel humor, waardoor ik meermaals enorm om haar moest lachen. Zoveel absurde situaties en tóch de humor ervan inzien. De hoofdstukken zijn niet lang, zodat er veel vaart in het boek zit. Het is op die manier wel lastig om het boek weg te leggen; ik kon niet stoppen!

Het lijkt mij echt geweldig om iemand succesvol te verdedigen, wanneer die persoon het níet heeft gedaan. Ik moet wél toegeven dat ik het andersom moeilijk zou vinden: iemand verdedigen die het wél heeft gedaan. Daarom ben ik heel blij met mensen als Leonie. Iedereen verdient immers een eerlijk strafproces en als je in een land woont waar dat mogelijk is, dan moeten we dat bewaken.

Naast de strijdende en ondernemde Leonie krijgen we ook een andere kant van haar te zien: haar kwetsbare kant. Het getuigt van moed om dit met de lezers te delen.

Ik heb genoten van je boek, Leonie.

Bundeling van soort van columns waar deze strafrechtadvocaat vrij breed vertelt over haar werk. Van de zittingen in de rechtbank, tot meer persoonlijke verhalen over werkdruk of een gemaakte fout en wat ze dan moet doen. Vlot verteld, soms leuk en boeiend en soms minder bijzonder. Interessant is als ze zegt dat ze vaak cliënten tegenkomt maar ze nooit als eerste begroet, want dan moet die ander allicht uitleggen aan zijn of haar gezelschap wat hun relatie is. Maar meestal zeggen die mensen zelf al "daar loopt m'n advocaat". Op andere vlakken, vooral over het werk, blijft ze wat oppervlakkiger en soms in clichés hangen. Vooral als het om de morele kant gaat. Al legt ze wel helder uit, dat wel.

De toon is soms wel iets te positief blij vind ik. Ik kende deze hele Meester Leonie niet maar ze blijkt een populair Insta-account te hebben. Daar heb ik tijdens het lezen even gekeken en daar kreeg ik wel jeuk van, ook van die typische Insta-waardige foto's van een geweldig en perfect leven. Maar te gemaakt. Nep voelt het. Je krijgt gelijk een beeld van zo'n persoon. Aan het eind van het boek in haar dankoord dankt ze haar man en blijkt ze dit boek op Bali te hebben geschreven. Tja, soms haalt satire de werkelijkheid in. 3,5*.