Hoe Overleef Ik Alles Wat Ik Niemand Vertel? - Francine Oomen (2023)
Nederlands
Psychologisch
320 pagina's
Eerste druk: Singel,
Amsterdam (Nederland)
Wat gebeurt er met je als er een heleboel is wat je aan niemand durft te vertellen? Wat doe je als je je vrienden heel erg nodig hebt, maar ze vier jaar lang niet gezien hebt? Wat doe je als je akelige stemmen in je hoofd hebt? Wat doe je als je je een complete puinhoop voelt, terwijl je zelf psycholoog bent? Wat doe je als je je anders voelt dan anderen? En anders bent? Als je toekomstdromen als zeepbellen uit elkaar gespat zijn? Of als je ontdekt dat je zwanger bent (per ongeluk en voor de tweede keer)? Als je een huizenhoge studieschuld, maar geen diploma hebt, als je het niet meer ziet zitten, omdat de wereld naar de *** gaat, als je verdwaald bent en je innerlijk kompas zoek is, als je je vergelijkt met anderen en je je nooit goed genoeg voelt… Kortom: volwassen zijn in deze tijd, HOE doe je dat? Vooral niet laten merken dat je net doet alsof? Fake it until you make it? Doe je het alleen, of durf je het samen?
Echter heeft ze wat mij betreft de plank misgeslagen. Om te beginnen is Rosa 25, een leeftijd die ik niet helemaal vind kloppen, aangezien ik nu zelf 35 ben en het boek 'Hoe Overleef Ik De Brugklas' bijvoorbeeld uitkwam in 2000. Ook heeft Rosa het op een gegeven moment over dingen als de discman en andere 'ouderwetse' gadgets, maar als zij 25 is klopt daar niets van dat ze die nog heeft meegemaakt. Goed, lijkt misschien mierenneuken, maar het had voor mijn gevoel beter geklopt als Rosa en haar vrienden 30 waren, óf als ze vijf jaar eerder met dit boek was gekomen.
Daarnaast is de stijl en het taalgebruik nagenoeg hetzelfde als de vorige delen, waardoor het lijkt alsof het nog steeds over tieners gaat en voor tieners is bedoeld. Dezelfde flauwe bijnamen voor elkaar, hetzelfde jolige kinderachtige taalgebruik en überhaupt een spreektaal en dialogen die ik nooit geloofde of realistisch vond overkomen.
Oomen heeft ook alle problematiek die je maar kunt bedenken op een hoop gegooid (eetstoornis, overlijdens, ongewenste zwangerschap, liefdesverdriet, schuldgevoelens, schaamte, werkloosheid, studieschuld, verslavingen, etc etc) en komt daarmee met een totaal overdreven onrealistisch verhaal, wat ze, zo lijkt het af en toe, in een weekje geschreven heeft. De personages gedragen zich ook allemaal totaal losgeslagen en achterlijk. Tuurlijk, als jongvolwassene maak je fouten en ben je zoekende, maar dit was belachelijk.
Hier en daar raakt het misschien een snaar, door het overlijden van haar moeder zitten er tegen het einde wel wat emotionelere stukken in en het is af en toe wel grappig om Rosa en haar vrienden in het huidige tijdsgewricht te lezen, maar voor de rest is dit (in ieder geval voor de volwassen lezer, die toch de doelgroep is) een totaal belachelijk onrealistisch boek geworden. Gemiste kans.
Ik vraag me af of de 'Hoe Overleef Ik' reeks in dezelfde vorm überhaupt wel te vertalen is naar iets voor de lezers van toen, die nu 30-35 zijn.
2*