Montaigne - Stefan Zweig (1960)

Of hoe de innerlijke geschiedenis zich herhaalt, sinds mensenheugnis, keer op keer op keer... Ondanks de uiterlijke verschillen...

To be, or not to be, that is the question (Hamlet, Act III, Scene I)

Ik weet niet wat je precies bedoelt en of ik het ermee eens ben. Ik heb er een stukje over geschreven:
The Tragicall Historie of Hamlet, Prince of Denmarke - William Shakespeare (1603) - BoekMeter.nl

Ik heb het niet over het verschil tussen de antieke en de moderne tragedie, De Filosoof, maar over bepaalde politiek-maatschappelijke verzuchtingen als literair thema, vanaf de Oudheid, Montaigne en Shakespeare, over Zweig tot de hedendaagse literatuur.
(Overigens was de Griekse ὑποκριτής hoegenaamd geen hypocriet, maar een "deelnemer aan de dialoog op de scène" (zoals je wellicht wel weet). Ik verwijs in dat verband graag naar de Homeruslezing die Tom Lanoye onlangs gehouden heeft in Leiden: "het drama van de tragedie".)

Ik citeer als illustratie een passage uit De wereld van gisteren van Stefan Zweig:
‘De tijd van mijn ouders was een ordelijke tijd met een heldere gelaagdheid en vloeiende overgangen, een wereld zonder gejaagdheid. Het ritme van de nieuwe snelheden was nog niet op de mensen overgegaan. Er werd gemoedelijker geleefd. De volwassenen liepen langzaam, praatten afgemeten en streelde tijdens het gesprek hun goed verzorgde, vaak al grijs wordende baard. Grijs haar was niet meer dan een extra teken van waardigheid, en een 'gezeten' man vermeed bewust de gebaren en de overmoed van de jeugd als iets wat niet paste. Ik kan mij niet herinneren, zelfs niet in mijn vroegste kinderjaren dat ik mijn vader ooit haastig een trap op of af heb zien lopen of überhaupt iets haastig hebt zien doen, want haast gold niet alleen als iets onbeschaafd, maar ze was ook werkelijk waar overbodig. Want in de tijd van mijn ouders met zijn ontelbare zekerheidstellingen en rugdekkingen gebeurde nooit iets onverwachts. Wat daar buiten In de periferie van de wereld aan catastrofes voltrok, drong niet door In de goed gecapitonneerde wereld van mijn ouders. Ze sloegen daarom de oorlogsverslaggeving in de krant net zo onverschillig over als de sportverslaggeving. En waarom zouden ze ook? Er was in de wereld van toen geen sprake van een plotselinge omwenteling of een plotselinge vernietiging van waarden. (Enz.)’
Zou een zestiger vandaag iets anders schrijven over de tijd van zijn ouders? Of een twintiger over die van de zijne (op die baard na misschien )?