De Beesten - Gijs Wilbrink (2022)

Gijs Wilbrink heeft er vast plezier in gehad om allerlei Achterhoekse details en typische aspecten van de jaren ’90 in dit verhaal te verwerken. Hierdoor krijgt het wat broodnodige lichtheid. De gekozen stijlen passen goed bij de inhoud. En toch lukt het me niet om er helemaal in op te gaan. Het is passend dat er uitgebreide beschrijvingen van de motorcrosssport in staan, maar dat kan mij niet boeien. Ik word wel steeds nieuwsgieriger naar hoe het afloopt. Ondertussen legt Isa de puzzelstukjes van haar familiegeschiedenis in elkaar. Dit zal geen lievelingsboek van mij worden, maar goed is het wel.

De beesten – Gijs Wilbrink | Lalagè leest - lalageleest.nl

Mooi boek. Een soort Achterhoekse Dimitri Verhulst? Deplorabele familietoestanden in een ruig 'onland', te midden van stroperijen en motorcross. Het is met vaart en enige humor geschreven. De plot is uiteindelijk niet zo heel verrassend of boeiend, maar de stijl, de personages en het vertelplezier maken dit een fijn boek.

Ik moest er even in komen, maar heel lang duurde dat niet en daarna werd ik de Achterhoek in getrokken en kreeg ik een familie van buitenstaanders te zien die ook letterlijk aan de rand van de samenleving sameneefden. Wonderlijk stel mensen met een paar behoorlijke bad ass slechteriken.
Het mysterie wat ontrafeld werd was wel een beetje te raden, maarcdat mocht de pret niet drukken. Mooi ruig verhaal over mannen met rouwranden, over hoe een dorp in vervoering kan raken en in angst kan leven.
Met de nodige punk ingrediënten in de vorm van het studentenleven van Isa in Utrecht inclusief actievoerende dierenliefhebbers.

Pfff. Te gedetailleerd beschreven met te veel bijzaken. Zo kwam ik er niet echt lekker in. Maar de hunker na de afloop zorgde er toch in dat ik het relatief snel verslonden heb. Geen topper. Wel prima .

Nee, mij viel het ook niet mee. Inderdaad teveel uitweidingen en bijzaken, en het verhaal wist me ook niet te pakken. Niet uitgelezen dus, en ook geen score.

Ik kwam dit boek tegen als tip omdat dit voor mensen uit de Achterhoek erg herkenbaar is. Nu kom ik daar weliswaar niet vandaan maar ik ken het gebied wel redelijk en ik hoopte dan ook een beetje van die sfeer mee te pakken. Nou, dat viel voor mij als buitenstaander tegen. Dit verhaal had m.i. evenzeer in Brabant, Groningen of het Westland kunnen spelen. Nu zijn er in de laatste twee gebieden wel nauwelijks (of geen) nertsenfokkerijen maar ook dat stukje hangt er meestentijds nogal bij. Als er al iets genoemd wordt dan blijft het bij benoemen, net als wat liedjes en tv-programma's om een beeld van de jaren 90 te creëren. Nou, die tijd ken ik dan wel maar ook dat ging voor mij niet leven. Wilbrink benoemt het enkel maar laat het niet voelen. Rijneveld deed dat ook eerder met een boek en ook dat beviel me totaal niet.

En daar moet het boek het wel een beetje van hebben. De verdere plot is namelijk niet heel bijzonder, zelfs wat voorspelbaar. Ik miste ook een beetje de urgentie van dit boek en waarom uitgerekend dit verhaal verteld moest worden. In wezen telt dat voor alle fictie, maar bij dit boek had ik wel dat gevoel: dat het allemaal niet zo speciaal was. Wilbrink gebruikt ook veel woorden voor iets dat in 150 pagina's verteld had kunnen worden zonder iets te missen.

Er zitten wel enkele sterke stukken in, dat zeker. Mijmeringen over het vangen van mist op doek, over een beenamputatie of over de geur van zweet. Die stukken zijn steeds boeiend. Maar wel weinig. Ook een hoofdstuk met twee vertellers (linkerpagina de één, rechterpagina de ander) is niet alleen een leuke gimmick maar werkt inhoudelijk ook op dat moment. Maar goed, een laatste hoofdstuk zonder gebruik van hoofdletters deed me dan weer stukken minder. 2,0*.

Het duurde even om erin te komen, maar daarna las het wel als een trein. Opgegroeid in de Achterhoek, las ik wel veel herkenbare, maar ook veel clichématige elementen. Ik heb de jaren ‘90 in ieder geval niet zo rauw ervaren… Dus het ligt er wel dik bovenop.

Desondanks is Wilbrink een schrijver om in de gaten te houden. Hij is een stuk minder pretentieus dan mening witte schrijver afkomstig van de gymnasia en universiteiten uit de Randstad.