Dood in Bourgondië - Jef Geeraerts (1976)

Autobiografisch relaas over de toestand tussen leven en dood waarin Eleonore, vrouw van de schrijver, in 1975 verkeerde na zware medische blunders. Een roman die Jef Geeraerts met elke vezel van zijn hart geschreven heeft, voel je aan elk woord en punt. De lezer krijgt inzicht in het leven dat Geeraerts met zijn vrouw leidde midden jaren zeventig. Met veel ruimte voor zinnelijkheid. Het voelt bijna voyeuristisch aan om een kijk te krijgen op hun seksuele leven en alle andere zinnelijke genoegens die hen lief zijn. Vermoed kan worden dat de titel van het boek een toespeling is op het tegendeel van het goede leven (leven als een Bourgondiër) waarin ze terechtkwamen, waarbij het geografisch gesitueerde Bourgondië evenzeer een locatie is die (in beperkte mate) een rol speelt.

De kern van het verhaal - medische blunders en hoe men die wil toedekken - is helaas een zeer menselijk gebeuren en niet uitzonderlijk te noemen. Wat wel een beetje uitzonderlijk is, is het feit dat het deze keer een man (zijn geliefde) met een uitzonderlijk literair talent overkwam. En die liet het er niet bij. Dood in Bourgondië dient in feite als wraak- en therapeutische oefening voor Geeraerts die één en ander van zich af te schrijven had. Daarbij is hij zo hoffelijk om ook baan te ruimen voor dagboekfragmenten van Eleonore, zodat we ook haar beleving meekrijgen. Om problemen te vermijden heeft Geeraerts er weliswaar voor gekozen om de betrokken artsen zelfverzonnen namen te geven.

Jef Geeraerts en Eleonore zijn intussen reeds enkele jaren overleden en voor de betrokken artsen van toen zal waarschijnlijk hetzelfde gelden, ofwel zijn ze hoogbejaard. Maar dat maakt dit boek toch niet minder treffend, in al zijn rauwe eerlijkheid en passie.