Pine - Francine Toon (2020)

mijn stem

3,00 (1)

1 stem

Engels
Griezel

336 pagina's
Eerste druk: Doubleday, New York (Verenigde Staten)

Lauren en haar vader Niall wonen alleen in de Hooglanden, in een klein dorpje omgeven door een naaldbos. Als op een halloweenavond een vrouw de weg op stommelt, Neemt Niall haar in zijn pick-up mee naar huis. 's Morgens is ze verdwenen. In een gemeenschap waar dochters rebelleren, mannen rustig tieren, en drinken bedoeld is om te vergeten, zijn dit soort mysteries niet ongewoon. De trapper die twee weken lang tussen de dode dieren hing. Gesloten deuren en stenen cirkels. De verdwijning van Laurens moeder tien jaar geleden. Lauren zoekt naar antwoorden in haar tarotkaarten, hopend dat ze op een dag in staat zal zijn de turbulente geest van haar vader te kunnen lezen. De buren weten meer dan ze loslaten, maar als een lokale tiener vermist raakt, is het niet meer duidelijk wie Lauren kan vertrouwen.

Links

zoek naar dit boek op bol.com

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

3,0

Donkerwoud

geplaatst: 9 juni 2024, 12:55 uur

Een wat zonderlinge vrouw met new interesses verdwijnt. Haar partner Niall en dochter Lauren proberen haar afwezigheid te verwerken, maar de plaatselijke dorpsgemeenschap werpt verwijtende en beschuldigde blikken op hen. Zo'n rare vrouw en dan een plotselinge verdwijning, daar móet meer achter steken. De volwassene vlucht weg in overmatig drinken en het kind schept een eigen fantasiewereld om de afwezige moeder te verzachten. Maar dan verschijnen of verdwijnen er mensen in hun nabije omgeving, wat opnieuw de pijn vergroot van een afwezige vrouwfiguur en ook de geruchtenmolen wordt aangezwengeld. Ik begon 'Pine' (2020) met verkeerde verwachtingen door de schitterende cover en het spookicoontje op de zijkant van mijn bibliotheekexemplaar. De roman heeft wel griezelelementen, maar het blijkt al snel meer een psychologische roman met een magisch-realistische insteek dan een volbloed horror. Echt spannend wil het niet worden, ook omdat belangrijke plotwendingen net iets te vaak plaatsvinden buiten het gezichtsveld van de twee hoofdpersonages. Overigens zou ik zonder aarzelen een vervolgroman van Francine Toon oppakken, want haar melancholische natuurbeschrijvingen en de vele verwijzingen naar Schotse folklore zouden nog wel eens een sterke roman kunnen opleveren.

* denotes required fields.