Op een Andere Planeet Kunnen Ze Me Redden - Lieke Marsman (2025)
mijn stem
6 stemmen
Nederlands
Verhalenbundel
Ideeënliteratuur
Eerste druk: Pluim, Amsterdam (Nederland)
In dit werk schrijft Marsman over leven en dood. En hoewel het leven doorgaans wreed is, is het toch prachtig, zo betoogt ze. Haar hele leven lang liet Marsman zich leiden door haar atheïstische, wetenschappelijke wereldbeeld, tot ziekte toesloeg en dat onvoldoende bleek om het bestaan te begrijpen en zin te geven. Er is veel in de wereld dat niet te verklaren valt, en de blik daarop richten kan ons zoveel leren. Van de mystica’s Hildegard von Bingen en Simone Weil, tot de Bijbel en de mogelijkheid – nee, waarschijnlijkheid, statistische zekerheid – van buitenaards leven. Want onze planeet, beschouwen van buiten onze eigen kleine dampkring, vertelt ons veel over hoe we onze levens en samenleving inrichten. Marsman onderzoekt in een reeks essays de inrichting van onze samenleving. En brengt ons dichter tot onszelf. Marsman betoogt dat doodgaan met hoop, hoe vergezocht en onrealistisch ook, beter is dan hopeloos doorleven.
5
geplaatst: 15 maart, 13:51 uur
Marsman heeft filosofie gestudeerd en dat merk je. Veel filosofen verwijzen graag naar elkaar en vertellen ze wat een andere filosoof vindt of denkt. Ik vind dat zelf vaak maar wat geneuzel in de ruimte en weet me vaak dan ook niet te boeien. Hoewel Marsman genoeg interessante punten pakt heeft dat boek ook wel last ervan, genoeg delen die prima zijn opgetekend zijn maar ook niet heel interessant. Het laatste hoofdstuk hoe zij troost vindt in het bestaan van ufo's en buitenaardse werelden en waar ze het bij haar zelf houdt zijn stukken beter en boeiender.
Tussendoor zit het boek vol met dagboekfragmenten over haar ziekte en daarmee leven. Vaak boeiend en ook met genoeg originele gedachten en aforismen (Bijvoorbeeld als het gaat om de amputatie van haar arm en hoe dokters zeggen dat ze verminkt zal zijn, dat zij dan afvraagt wat je aan een niet-verminkt lichaam hebt als je dood bent).
Wel heb ik steeds het gevoel dat ze ergens met de handrem erop schrijft. Pas in het nawoord, dat eigenlijk gewoon een afsluitend hoofdstuk is van het boek en er echt bij hoort, gooit ze alles los en vertelt ze waar ze bang voor is. En dat voel je als lezer en daar ontroert ze daadwerkelijk. 3,5*.
Tussendoor zit het boek vol met dagboekfragmenten over haar ziekte en daarmee leven. Vaak boeiend en ook met genoeg originele gedachten en aforismen (Bijvoorbeeld als het gaat om de amputatie van haar arm en hoe dokters zeggen dat ze verminkt zal zijn, dat zij dan afvraagt wat je aan een niet-verminkt lichaam hebt als je dood bent).
Wel heb ik steeds het gevoel dat ze ergens met de handrem erop schrijft. Pas in het nawoord, dat eigenlijk gewoon een afsluitend hoofdstuk is van het boek en er echt bij hoort, gooit ze alles los en vertelt ze waar ze bang voor is. En dat voel je als lezer en daar ontroert ze daadwerkelijk. 3,5*.
0
psyche (crew)
geplaatst: 6 mei, 08:26 uur
Recensie Robin van Deutekom d.d. 25 februari 2025 in ND (€ of gratis aanmelden nieuwsbrief)
0
geplaatst: 25 juni, 09:01 uur
Dagboekfragmenten wisselen af met filosofische gedachten waarbij ze veel citeert. Er zijn vrij saaie stukjes bij. Ze vertelt dat ze geen atheïst meer is, maar wat dan wel, dat weet ze niet. En ook is ze er niet meer heilig van overtuigd dat de verhalen over buitenaardse wezens die onze planeet bezoeken allemaal onzin zijn. Wat me wel interesseert is het stukje over de hersenen als een soort radio van het bewustzijn (dus dat het bewustzijn niet door de hersenen wordt gegenereerd).
Nergens gaat ze echt de diepte in. Daarvoor kan je beter de geciteerde boeken raadplegen. Het is meer alsof ze haar Amsterdamse atheïstische, sceptische vrienden wil laten zien dat grote levensgebeurtenissen ervoor kunnen zorgen dat je vaste overtuigingen kunnen gaan schuiven.
Nergens gaat ze echt de diepte in. Daarvoor kan je beter de geciteerde boeken raadplegen. Het is meer alsof ze haar Amsterdamse atheïstische, sceptische vrienden wil laten zien dat grote levensgebeurtenissen ervoor kunnen zorgen dat je vaste overtuigingen kunnen gaan schuiven.
1
geplaatst: 22 september, 11:51 uur
Lieke Marsman kende ik van naam, ik wist in grote lijnen van haar situatie af (ik herinner me dat ze bij Zomergasten zat toen haar arm net geamputeerd was), maar ik had nog nooit wat van haar gelezen. Op een Andere Planeet Kunnen Ze Me Redden is dus mijn kennismaking met haar werk, waarin ze een (voor mij) nieuw licht werpt op ziek zijn en de naderende dood.
Op een Andere Planeet Kunnen Ze Me Redden bestaat enerzijds uit dagboekfragmenten en anderzijds uit essays. De dagboekfragmenten tonen hoe het voor Marsman is om ongeneeslijk ziek te zijn, in de essays kan ze verschillende ideeën over ziek zijn verbinden aan andere interesses die zijn ontstaan sinds haar diagnose. Rode draden door dit werk zijn het niet willen accepteren van het naderende einde en het ontdekken van en het ervaren van troost in het religieuze, het mystieke en het buitenaardse vanuit het besef dat je niet lang meer te leven hebt.
Verzet
Het perspectief dat Marsman biedt vond ik erg verfrissend. Als het gaat over de wetenschap dat je gaat sterven, gaat het vaak vooral over acceptatie en berusting, Marsman verzet zich echter met hand en tand tegen haar eigen dood. Het meet sprekende voorbeeld daarvan is het laten amputeren van haar arm dat niet per se het advies van artsen was. Marsman doet er echter alles voor om langer te blijven leven.
Ook Marsmans plotselinge hang naar religie en het geloof in buitenaards leven vond ik heel erg boeiend. Marsman geeft een heel fascinerend inkijkje in haar hoofd, het hoofd van iemand die weet dat haar leven niet lang meer zal duren, en die daarbij opeens interesses ontwikkelt waar ze zichzelf altijd veel te nuchter voor achtte. Marsmans verklaring en tevens één van mijn favoriete citaten uit het boek gaat als volgt: “Ik denk dat een naderende dood, een brein dat zich ervan bewust is dat het aan het sterven is, hoe dat bewustzijn ook ontstaat, zelf een geestverruimend middel is.”
Empathie en compassie
Voor het bieden van een alternatief perspectief, dat tegen de doctrine van acceptatie en berusting in gaat, ben ik Marsman zeer erkentelijk. Wat dat betreft vind ik Op een Andere Planeet Kunnen Ze Me Redden echt een verrijkend boek, waarbij ik ook echt veel empathie en compassie ervoer voor de strijd die Marsman voert.
Ik moet wel zeggen dat ik de essays vele malen beter vond dan de dagboekfragmenten. In de essays komt het scherpe, heldere denken van Marsman heel mooi naar voren en weet ze op een prikkelende manier haar nieuw opgedane ideeën aan de lezer over te brengen. De dagboekfragmenten zijn natuurlijk heel persoonlijk en intiem, maar vond ik niet bijster veel toevoegen aan de geweldige essays. Ik had veel liever nog meer van die prikkelende ideeën gelezen.
Leven is lijden
Dat neemt niet weg dat ik Op een Andere Planeet Kunnen Ze Me Redden met veel interesse, compassie en toch ook wel plezier heb gelezen. Ik eindig dit stuk met een ander citaat dat ik ook geweldig vond en dat goed de toon van dit boek vat: “Ik wil het niet, dat zachte kleffe bolletje boterhamworst van de Nederlandse palliatieve zorg. Die doorgekookte groente van ze en de boodschap: we willen dat u geen pijn meer heeft, mevrouw. Flikker op! Leven is lijden, en belangrijker: lijden is leven!”
blogpost
Op een Andere Planeet Kunnen Ze Me Redden bestaat enerzijds uit dagboekfragmenten en anderzijds uit essays. De dagboekfragmenten tonen hoe het voor Marsman is om ongeneeslijk ziek te zijn, in de essays kan ze verschillende ideeën over ziek zijn verbinden aan andere interesses die zijn ontstaan sinds haar diagnose. Rode draden door dit werk zijn het niet willen accepteren van het naderende einde en het ontdekken van en het ervaren van troost in het religieuze, het mystieke en het buitenaardse vanuit het besef dat je niet lang meer te leven hebt.
Verzet
Het perspectief dat Marsman biedt vond ik erg verfrissend. Als het gaat over de wetenschap dat je gaat sterven, gaat het vaak vooral over acceptatie en berusting, Marsman verzet zich echter met hand en tand tegen haar eigen dood. Het meet sprekende voorbeeld daarvan is het laten amputeren van haar arm dat niet per se het advies van artsen was. Marsman doet er echter alles voor om langer te blijven leven.
Ook Marsmans plotselinge hang naar religie en het geloof in buitenaards leven vond ik heel erg boeiend. Marsman geeft een heel fascinerend inkijkje in haar hoofd, het hoofd van iemand die weet dat haar leven niet lang meer zal duren, en die daarbij opeens interesses ontwikkelt waar ze zichzelf altijd veel te nuchter voor achtte. Marsmans verklaring en tevens één van mijn favoriete citaten uit het boek gaat als volgt: “Ik denk dat een naderende dood, een brein dat zich ervan bewust is dat het aan het sterven is, hoe dat bewustzijn ook ontstaat, zelf een geestverruimend middel is.”
Empathie en compassie
Voor het bieden van een alternatief perspectief, dat tegen de doctrine van acceptatie en berusting in gaat, ben ik Marsman zeer erkentelijk. Wat dat betreft vind ik Op een Andere Planeet Kunnen Ze Me Redden echt een verrijkend boek, waarbij ik ook echt veel empathie en compassie ervoer voor de strijd die Marsman voert.
Ik moet wel zeggen dat ik de essays vele malen beter vond dan de dagboekfragmenten. In de essays komt het scherpe, heldere denken van Marsman heel mooi naar voren en weet ze op een prikkelende manier haar nieuw opgedane ideeën aan de lezer over te brengen. De dagboekfragmenten zijn natuurlijk heel persoonlijk en intiem, maar vond ik niet bijster veel toevoegen aan de geweldige essays. Ik had veel liever nog meer van die prikkelende ideeën gelezen.
Leven is lijden
Dat neemt niet weg dat ik Op een Andere Planeet Kunnen Ze Me Redden met veel interesse, compassie en toch ook wel plezier heb gelezen. Ik eindig dit stuk met een ander citaat dat ik ook geweldig vond en dat goed de toon van dit boek vat: “Ik wil het niet, dat zachte kleffe bolletje boterhamworst van de Nederlandse palliatieve zorg. Die doorgekookte groente van ze en de boodschap: we willen dat u geen pijn meer heeft, mevrouw. Flikker op! Leven is lijden, en belangrijker: lijden is leven!”
blogpost
* denotes required fields.
* denotes required fields.