As Long as the Lemon Trees Grow - Zoulfa Katouh (2022)

Een interview met deze schrijfster over haar debuutroman, plus het eerste hoofdstuk van haar roman, is zowel in het originele Engels als vertaald in het Nederlands beschikbaar.

Origineel van 12 september 2022 door Lauren Rearick op de site van Teenvogue:
“As Long as the Lemon Trees Grow” Author Shares Excerpt of YA Book Set Amid Syrian Revolution

Vertaling op de website van de Nederlandse uitgever:
Interview Zoulfa Katouh met tekst eerste hoofdstuk
Zolang de Citroenblomen Bloeien - enkel de tekst van het eerste hoofdstuk in pdf

Zoulfa Katouh lijkt me een beginnende schrijver die te bloemrijke taal gebruikt. De reden dat ik doorlees is dat het zo belangrijk is om hier meer over te weten, plus dat dit uitgeroepen is tot het beste vertaalde boek voor jongeren van het jaar. De vertaling uit het Engels door Merel Leene is over het algemeen goed.

Tegen het einde kan ik me goed inleven en het blijft spannend hoe het zal aflopen. Dit verhaal heeft indruk op me gemaakt.

Zolang de citroenbomen bloeien – Zoulfa Katouh | Lalagè leest - lalageleest.nl

Indrukwekkend boek. Het verbaast me enigszins dat dit een jeugdboek is, al kan ik me eigenlijk niet goed meer herinneren wat voor boeken ik zelf op mijn 15e las. Het begint namelijk meteen erg heftig, en dan te bedenken dat dit geen pure fictie is, maar op de werkelijkheid gebaseerd, en ook nu nog dit soort verschrikkingen plaatsvinden op de wereld. Daarom vind ik het goed dat alles zo direct en rauw beschreven wordt. Bij veel boeken over een oorlog speelt deze toch wat meer op de achtergrond, en dit is er echt middenin. Soms is het naar mijn idee een beetje te vergezocht, de hoofdpersonen overleven wel heel veel aanslagen en snipers, maargoed, de realiteit is soms gekker dan fictie, dus dat zou nog wel kunnen. Boeiend om te lezen hoe jonge mensen zich staande weten te houden in een land in oorlog en beiden op hun eigen manier vechten met alle passie die ze hebben.
Ik vond de persoon van Khawf ook een interessante, en dat maakt ook weer goed duidelijk hoe ontzettend heftig de gebeurtenissen zijn. Over dat van Layla maar niet te spreken, die zag ik even niet aankomen. . Die liefde tussen Salama en Kenan vond ik ook erg mooi beschreven, wel erg kuis, maar dat hoort bij de cultuur en de schrijfster schrijft in haar nawoord dat ze het ook een beetje expres zo heeft gedaan. Vooral de scene met het uitzicht op de stad vond ik prachtig. "Kan je de kleuren zien?". Dat is echt blijven hangen, zelfs in de grootst denkbare hel is er nog ruimte voor het mooie.