De Vrouwen van Hendrik de Jong: Historische Roman - Steffie van den Oord (2022)
mijn stem
1 stem
Nederlands
Historisch
256 pagina's
Eerste druk: Querido,
Amsterdam (Nederland)
Door Scotland Yard wordt hij er rond 1893 een poos van verdacht Jack the Ripper te zijn. Hoe weet de Nederlandse Hendrik de Jong oudere en jongere vrouwen uit alle lagen van de bevolking aan zich te binden? En wie zijn deze vrouwen – die hij al dan niet laat verdwijnen? De Jong blijft ongrijpbaar tot in de rechtszaal. Het publiek smult van de berichtgeving in de pers en probeert een glimp van hem op te vangen. Maar alleen zijn slachtoffers weten wie de man met de indringende, bijna witte ogen is.
0
the Cheshire cat
geplaatst: 10 augustus 2023, 14:27 uur
Truecrime gegoten in romanvorm.
Met name in het begin stroeflopende zinnen waar je gemakkelijk over struikelt, niet dat ze niet kloppen, maar je moet af en toe een zin twee keer lezen. Niet dat ik dat als iets ergerlijks ervaar, haar liefde voor dit verhaal en het vertellen ervan spat van de pagina's af, dus ik neem het haar absoluut niet kwalijk. En ze vertelt het speels en gebruikt erg mooie metaforen.
Het deel in het wassenbeeldenmuseum, toen nog het Nederlandsch Panopticum aan de Amstelstraat, heeft ze er behendig tussen gepropt. Macaber en fascinerend tegelijk. Moordenaars, ook als ze nog niet berecht waren zoals Hendrik de Jong, werden in die tijd nog in het griezelkabinet tentoongesteld. Stel dat ze dat bij iemand als Lucia de Berk gedaan hadden, dan was ze daar al die jaren onschuldig te kijk gezet. Maar goed, ik zou een van de eerste zijn geweest die daar was gaan kijken.
Het verhaalt voert ons zelfs even naar de bakermat van Jack the Ripper: Whitechapel.
Nog even werd gedacht trouwens dat De Jong de Ripper was, wat zelfs resulteerde in een bezoekje van Scotland Yard aan ons koude kikkerlandje. Maar hij was het niet, hij had een sluitend alibi. Zijn modus operandi was ook heel anders, maar daderprofilering stond nog in de kinderschoenen.
Het beeld dat Van den Oord schetst van de 19de eeuw voelt waarheidsgetrouw en je waant je dan ook in de Victoriaanse tijd. Hendrik de Jong had indringende felblauwe, haast witte ogen. "Ogen van d'n duvel", zei mijn oma altijd.
Aan het slot komt ze nog met een 'scoop', al vraag ik me af of het ook echt om De Jong ging.
Met name in het begin stroeflopende zinnen waar je gemakkelijk over struikelt, niet dat ze niet kloppen, maar je moet af en toe een zin twee keer lezen. Niet dat ik dat als iets ergerlijks ervaar, haar liefde voor dit verhaal en het vertellen ervan spat van de pagina's af, dus ik neem het haar absoluut niet kwalijk. En ze vertelt het speels en gebruikt erg mooie metaforen.
Het deel in het wassenbeeldenmuseum, toen nog het Nederlandsch Panopticum aan de Amstelstraat, heeft ze er behendig tussen gepropt. Macaber en fascinerend tegelijk. Moordenaars, ook als ze nog niet berecht waren zoals Hendrik de Jong, werden in die tijd nog in het griezelkabinet tentoongesteld. Stel dat ze dat bij iemand als Lucia de Berk gedaan hadden, dan was ze daar al die jaren onschuldig te kijk gezet. Maar goed, ik zou een van de eerste zijn geweest die daar was gaan kijken.
Het verhaalt voert ons zelfs even naar de bakermat van Jack the Ripper: Whitechapel.
Nog even werd gedacht trouwens dat De Jong de Ripper was, wat zelfs resulteerde in een bezoekje van Scotland Yard aan ons koude kikkerlandje. Maar hij was het niet, hij had een sluitend alibi. Zijn modus operandi was ook heel anders, maar daderprofilering stond nog in de kinderschoenen.
Het beeld dat Van den Oord schetst van de 19de eeuw voelt waarheidsgetrouw en je waant je dan ook in de Victoriaanse tijd. Hendrik de Jong had indringende felblauwe, haast witte ogen. "Ogen van d'n duvel", zei mijn oma altijd.
Aan het slot komt ze nog met een 'scoop', al vraag ik me af of het ook echt om De Jong ging.
* denotes required fields.
* denotes required fields.