The Last White Man - Mohsin Hamid (2022)
Alternatieve titel: De Laatste Witte Man
Engels
Psychologisch / Romantiek
192 pagina's
Eerste druk: Riverhead,
New York (Verenigde Staten)
Wanneer Anders op een ochtend ontwaakt, ontdekt hij dat zijn witte huid donker is geworden en dat hem vanuit de spiegel een vreemdeling aankijkt. De eerste aan wie hij dit vertelt is Oona, een vriendin van vroeger en sinds kort zijn geliefde. Al snel komen er van overal uit het land berichten over vergelijkbare gebeurtenissen. Sommigen zien in deze gedaanteverwisselingen de lang gevreesde omverwerping van de gevestigde orde, waartegen men zich tot het bittere eind moet verzetten. In vele anderen, zoals Anders’ vader en Oona’s moeder, woedt een strijd tussen gevoelens van intens verlies en intense liefde. Naarmate de band tussen Anders en Oona sterker wordt, krijgen de ontwikkelingen een andere nuance: een kans om elkaar met nieuwe ogen te bekijken.
De inhoud is anders dan ik had verwacht. Ik dacht dat het meer over discriminatie zou gaan. Op het eerste gezicht lijkt de reactie op het krijgen van een bruine huid vrij koel. Je moet meer tussen de regels doorlezen om te zien hoeveel impact het heeft. Ik blijf wat afstand voelen tot de hoofdpersonen.
Op een gegeven moment worden de mensen wel echt onrustig en er breken relletjes uit. Het loopt echter niet totaal uit de hand. Na een paar maanden gaan mensen weer naar buiten en uit eten enzo. Het lijkt een beetje op de coronalockdowns: dat was voor sommige mensen heel heftig, maar daarna was het al gauw weer zoals vroeger. Praktische zaken worden niet echt uitgewerkt, zoals hoe veranderde mensen elkaar kunnen herkennen en hoe ze omgaan met pasfoto’s op paspoorten die niet meer kloppen.