The Passenger - Cormac McCarthy (2022)

De twee nieuwe boeken van Cormac McCarthy The Passenger en Stella Maris zijn samen in een band uitgegeven. De samenhang tussen de romans is tot uitdrukking gebracht in de vormgeving van de covers en ik las dit aardige artikel erover:

Reddit - Dive into anything

Bobby Western vind ik als naam wel heel erg on the nose. Het plot komt ook ietwat geforceerd over. Ik hoop niet dat Cormac zich gaat bezondigen aan onbedoelde zelfparodie, maar desalniettemin ben ik wel benieuwd naar dit boek (/ deze twee boeken).

Aanvankelijk voelde de Passagier aan als een pastiche van eerder werk van McCarthy. Gaandeweg wordt het boek echter abstracter en beklemmender. Ik weet niet precies hoe ik het verhaal moet interpreteren. In ieder geval komt naar voren dat het hoofdpersonage wordt opgejaagd door iets. Wellicht is het een schaduwachtige organisatie; wellicht is het de dood; wellicht is het enkelweg het geweten. Daarnaast benadrukt McCarthy dat onwetendheid uiteindelijk onoverkomelijk is. Elke poging, van onder meer de wetenschap, om vragen te beantwoorden leidt vooral tot meer vragen. Wellicht zit er onder de realiteit een chaotische oceaan die de waarheid verzwelgt en die te groot en diep is om door de menselijke geest te worden doorgrond. Er zit kortom een hopeloze onmacht in dit verhaal die ik verontrustend vind. Dit boek is daardoor intens en vervreemdend!

De storm trok over en koud en zwart lag daar de donkere zee. In de koele metaalachtige wateren de uitgehamerde vormen van vissen. In de golven de weerspiegeling van een gesmolten bolide, voortjagend over het uitspansel als een brandende trein.

Het laatste boek van Cormac McCarthy en het is een schitterende roman!
De twee hoofdpersonages, broer en zus, heten Western, maar het heeft verder (gelukkig) niets met een western van doen (het is een van zijn vele grappen). Eerder lijkt het op Suttree (mijn favoriet) en dan weer waan je je in The Road. Ook verwijzingen naar andere schrijvers herkende ik en de sfeer is ronduit kafkaësk.

Het gaat over eenzaamheid, de zin van het bestaan... en de naderende dood.

De roman bestaat grotendeels uit dialoog. En veel van die typische mannen humor waar je van moet houden, maar die grappen verluchtigen het sombere boek wel. Het maakt het dragelijk om te lezen. Toch staan er ook veel natuurbeschrijvingen in. Prachtige beelden van de zee en rivieren... en Bobby Western's spannende werk als bergingsduiker.

Hij leunde naar voren, tegen de stroom in. Die zware niet-af-latende muur. Hij draaide zijn schouder naar voren en begon met zijn zware laarzen over de bodem te lopen.

Het is geen makkelijke roman en niet geschreven voor een groot publiek, zoals The Road. Het is zo'n boek dat de schrijver (lijkt wel) voor zichzelf heeft geschreven. En misschien is het zelfs wel een mislukte onderneming... waar de mooiste resultaten uit voortkomen!

De Passagier is al snel in de ramsj terecht gekomen (dat is het voordeel soms als je even wacht met het aanschaffen). De beide boeken (het is een tweeluik met Stella Maris) zijn voor een prikkie te koop!