Faith, Hope and Carnage - Nick Cave en Sean O'Hagan (2022)

Een perfect boek voor als je het mooie in de mens even niet meer ziet. Van een zanger van zwaarmoedige muziek, met een lange geschiedenis van drugsverslavingen zou je dat niet direct verwachten. Maar er is een voor en een na in Nick Cave’s leven. Voor en na de dood van zijn zoon in 2015. De als troostrijk ervaren contacten in de rouwperiode leidden naar een tamelijk vergaand openstellen van zichzelf naar de buitenwereld. Hij hield avonden waar hij in gesprek ging met het publiek en startte een website waar hij vragen van fans beantwoordt. Vragen die een zeer persoonlijk karakter kregen, soms niet eens een vraag behelsden, maar de mens op zijn kwetsbaarst toonden. Dit vereist een empathische blik op de wereld zegt Cave daarover, hij zou niet meer zonder kunnen.

Dit interviewboek is een passend vervolg in die richting. Opgetekend in de coronaperiode door bevriend journalist Sean O’Hagan, gaan de gesprekken over thema’s als rouw, geloof, kunst en creativiteit. “Interviewboek” klinkt eigenlijk banaler dan het verdient, want juist de dialoogvorm maakt de positieve energie van een empathisch gevoerd gesprek voelbaar. O’Hagan is minstens zo’n formidabel luisteraar als Cave verteller is. Cave leren we kennen als iemand die zichzelf steeds vernieuwt, vaak met een maniakale intensiteit. Alleen zo is de creatieve energie aan te spreken waar hij voor leeft.

Faith, Hope and Carnage geeft een beetje de sensatie een tijdje op te trekken met de man. Hij heeft een album afgerond, werkt aan een nieuw album, stort zich enige tijd op het keramieken(!) en verliest in deze tijd een aantal naasten, waaronder zijn moeder. Hij herziet eerdere overdenkingen, durft gaandeweg dieper in zichzelf af te dalen. Hoewel hij met veel wijsheid reflecteert op het bestaan komt hij toch niet als een goeroefiguur over. Daarvoor is hij te onderzoekend, te weinig in absolute waarheden pratend. Wat voor hem werkt, hoeft dat voor een ander niet te doen. Inspirerend, dat is hij zondermeer.

Dit boek is overigens op 7 maart 2024 ook in Nederlandse vertaling verschenen, als Geloof, hoop en ravage. Wellicht te prefereren boven de Engelstalige versie, want het Engels van Cave is niet altijd even toegankelijk.

Nick Cave, een denker, filosoof, componist, schrijver en kunstenaar. Hij geeft bijna nooit interviews, voor een goede vriend maakt hij een uitzondering, het is, zonder dat hij dat wilde, een soort autobiografie geworden, alle aspecten van zijn leven worden zonder uitzondering besproken. Zijn vader, zijn overleden zoon, zijn zware heroïne verslaving, niets blijkt onbesproken wat niet zo uitzonderlijk is, het uitzonderlijke is hoe hij omgaat met lijden en verlies, filosofisch, maar wel met gevoel. Alles is bespreekbaar. Hoe pijnlijk ook. Hij loopt nergens voor weg ook niet voor zijn eigen demonen. Een bijzonder mens.