De Drie Duifkes - Hilde Van Mieghem (2022)

Ik stond aanvankelijk wat sceptisch tegenover de zoveelste actrice die besluit om "maar eens een boek te schrijven." Uiteindelijk trok de inhoud - het zijn de verhalen die mijn grootouders me zo vaak vertelden - me over de streep en met plezier beken ik mijn ongelijk: Hilde van Mieghem heeft een dijk van een debuut geschreven.

De auteur neemt ons mee naar een tijd waar het er voor vrouwen beroerd uitzag. De twintiger jaren zijn nauwelijks 100 jaar voorbij maar het leunen qua gevoel dichter bij de Middeleeuwen dan bij onze tijd aan. Hilde vertelt over Madeleine die smoorverliefd wordt op een jongen beneden haar stand. De reactie van vader, moeder en zelfs de knecht tonen duidelijk dat een vrouw toendertijd niet veel meer was dan een speelbal in een tot de nok met testosteron gevulde flipperkast van een wereld.

Voor Madeleine gaat het nog verder bergaf wanneer ze de meest verachte man van het dorp moet trouwen. Octaaf, ironisch genoeg iemand die ook niet met zijn grote liefde mocht trouwen, laat het niet aan zijn hart komen en doet als man waar ie zin in heeft. De reactie van zijn kinderen, vooral de jongens, spreekt boekdelen: onze pa is geen heilige maar ik kan hem toch ook verstaan. Die passages zijn heerlijk en tonen perfect aan welke verschuivingen de mensen na de oorlog doorgingen. Kan iemand zich vandaag voorstellen dat voor 1958 een vrouw in België enkel mocht werken als haar man zijn toestemming gaf?

Naar het einde begon ik me af te vragen hoe Van Mieghem het zou afronden. Zullen ze nog lang en gelukkig leven? Ik laat het u graag zelf ontdekken, maar geef wel al weg dat het einde een goede roman waardig is.

Gelezen en goedgekeurd: 4*

Voordat Hilde Van Mieghem met 'De Drie Duifkes' debuteerde was ze actrice en regisseur, ze schreef ook scripts. Dat is te merken bij het lezen van deze roman.
'De Drie Duifkes' heeft meerdere verhaallijnen, ze spelen zich af in zowel het verleden vanaf 1920, als in 1964 waarmee het boek begint, te weten de aankomende bruiloft van een van de drie duifkes Madeleine met haar grote liefde Duck.
HvM schrijft, hoe kan het ook anders met zo'n professionele achtergrond, zeer beeldend. Met name het historische gedeelte boeit me, niet alleen hoe de hechte vriendschap tussen drie vrouwen ontstaat, ook hoe ze zich staande weten te houden in een tijd waar een vrouw weinig tot niets te vertellen had of te beslissen voor zichzelf.
Bij de pesonages van HvM is niets menselijks hen vreemd. Soms bewonderenswaardig soms roept het afkeer op. Met name de echtgenoot van Madeleine, ofwel de Schubbenman, zet ze trefzeker neer
Persoonlijk vond ik de verhaallijn in 1964 teveel uitgesponnen, op een zeker moment dacht ik 'nu weet ik het wel, ga eens trouwen'. Als dit gebeurt wordt het in eerste instantie te zoetsappig naar mijn smaak. Echter naar het uiteindelijke slot was dit ook wel weer nodig.
Met H€yoka vind ik het eind een goede roman waardig.

Over deze roman heb ik langer gedaan, niet dat het moeilijk lezen of langdradig was, of wat ook, neen, ik vond dit een zeer mooi en meeslepend verhaal dat ik niet wou dat het snel uit was.
Wat een leven deze drie vrouwen, eerst onbekenden voor elkaar maar door omstandigheden werden ze vriendinnen én verbonden voor het leven.
Deze 3 personages, Madeleine, Juliet en Tine, zijn volgens ik op internet kon lezen, in werkelijk leven ook de biologische grootmoeders en pleeggrootmoeder van Hilde van Mieghem, het verhaal is dus deels gebaseerd naar waargebeurd ?
Wat een leven hadden deze 3 vrouwen, veel miserie, misbruik en onderdrukking door de man, ook al hebben ze alle drie ook echte liefde gekend.
Madeleine is sinds haar jeugd verliefd op Duck, maar werd gedwongen om met Octaaf te huwen, die ze haatte, en waar ze vele jaren vreselijk door behandeld werd. Duck werd nooit vergeten, en dat was wederkerig. Echte liefde is voor eeuwig.
Juliet werd in haar jeugd misbruikt, in het café (bordeel) van haar moeder, die er goed aan verdiende.
Tot Juliet er vandoor ging en in dienst gaat bij een joods gezin. Daar wordt ze verliefd op de echtgenoot en wordt tot 2 maal zwanger van hem. Ook deze liefde is wederkerig maar van een relatie is onmogelijk sprake. Hij is perslot gehuwd.
Tine heeft op jonge leeftijd haar moeder verloren en leeft samen met haar vader en broer, ook tijdens haar huwelijk blijven ze in het huis van haar vader wonen om het huishouden te doen, maar ook omdat haar man tijdens de eerste wereldoorlog ernstige psychische schade heeft opgelopen. Als ze zwanger wordt verliest ze op vreselijke manier haar ongeboren kindje.
Ze kan ook nooit meer zwanger worden.
En zo begint het contact, die later zal uitbloeien tot vriendschap, tussen de 3 vrouwen.
Het is een zeer indrukwekkend verhaal, het maakt je vaak verdrietig, bang en boos, het speelt zich af als een film. Prachtig geschreven, wat een einde.