Fairy Tale: A Novel - Stephen King (2022)
Engels
Fantasy
608 pagina's
Eerste druk: Scribner,
New York (Verenigde Staten)
De zeventienjarige jongen Charlie Reade lijkt een doodgewone middelbareschoolleerling, die goed is in honkbal en een redelijke student is. Zijn moeder is toen hij tien was komen te overlijden in een ongeluk waar de dader ervandoor ging, en dit dreef zijn vader richting de drank. Nu ontmoet hij een hond genaamd Radar en zijn baas Howard Bowditch, een kluizenaar op leeftijd die in een groot huis bovenop een hoge heuvel woont. Uit Bowditch' goed afgesloten schuurtje in zijn achtertuin klinken vreemde geluiden. Charlie gaat klusjes voor Bowditch doen, en raakt zeer goed bevriend met Radar. Wanneer Bowditch sterft, laat hij aan Charlie een cassettebandje na, dat een verhaal vertelt dat niemand ooit zal geloven.
Dit klinkt weer goed!
Dit klinkt zeker erg goed. Momenteel lees ik Het Instituut en daarover ben ik sinds lang eigenlijk erg enthousiast. Zou dit dan opnieuw een klassieker zijn? Ik ga 'm aanschaffen.
Op de helft. Echt fantastisch! Wellicht het beste wat ik ooit van hem heb gelezen!
Zo, dat is niet niks. Welke King boeken staken er voor jou tot nu toe bovenuit?
Ik mag hem morgen ophalen, mijn reservering staat klaar.
Vroeger las ik af en toe wel een Stephen King boek, zo rond mijn 17e/18e, en daar zaten ook echt mooie boeken bij, maar het is vooral dat langzame vertellen dat mij vaak zo tegenstond, ook hier weer. Ik ben ook helemaal geen horror/fantasyfanaat eigenlijk, eerder een thrillerguy..
Dat 'Psycho' huis vond ik ook niet bijster origineel, voelde eerder als jatten. De vader die zijn zoon een preek geeft over goede cijfers halen op school en dergelijke, maar zelf jarenlang ladderzat thuiskwam, en de zoon die dat dan allemaal heel slaafs aanhoort, dat ging er bij mij ook niet in.
Ook gek trouwens, in zowel de Nederlandse als de Engelse synopsis staat dat de jongen op zijn tiende zijn moeder verliest, maar in het boek is hij toch echt zeven, geboren in 1996, ongeluk in 2003.
Nou, ik ga weer verder met waar ik eigenlijk mee bezig was: Geef pappa maar een kusje
Dank voor de tip van het boek overigens, the Cheshire cat, ziet er ook interessant uit!
Grappig, ik vind dat juist de charme van de boeken van King, de langzame opbouw waarbij je weet dat het allemaal uit de hand gaat lopen. Ik heb nu ca. 100 bladzijden gelezen, en het bevalt me tot nu toe prima.
Dank voor de tip van het boek overigens, the Cheshire cat, ziet er ook interessant uit!
Geef poesje maar een kusje
Een van de op éen hand te tellen griezel boeken die ik ooit las, de ontknoping kan ik nu na bijna veertig jaar nog ophoesten
Een van de op éen hand te tellen griezel boeken die ik ooit las, de ontknoping kan ik nu na bijna veertig jaar nog ophoesten
Dat las ik daar ja, haha... Op het boek zelf trouwens ook: Voordat u begint met het lezen van deze roman waarschuwen wij u ervoor dat de ontknoping schokkender is dan u voor mogelijk had gehouden.
Het begint leuk, je vindt je oude gewoontes terug, je voelt dat je hier ooit goed gepast hebt en herneemt het oude stramien schijnbaar moeiteloos. Maar na een tijdje knaagt er wat, je beseft dat je bent veranderd. Dat de andere evengoed is veranderd. Dat is noch goed noch slecht, het is gewoon in verschillende richtingen geëvolueerd.
Uit elkaar gegroeid.
Beste lezer, ik heb niet genoten van Fairy Tale. Dat doet me pijn want ik was klaar om [start bombastische modus] mijn literatuurjeugd te herbeleven [sluit modus]. En het is niet gelukt.
Waarom niet? Goh, uiteraard een algemeen gevoel maar een dappere poging tot verklaring in bullet vorm:
- ik heb moeite om in Charlie te geloven. Ik hoor meer een 75jarige auteur spreken dan een 19jarige Amerikaanse atleet. Ook het inweven van een gevoel, het King element bij uitstek, wordt hier schaamteloos genegeerd. Prins ziet prinses: verliefd. Prins ziet bewaker: haat hem, wil hem vermoorden.
- ik heb moeite met het verhaal, dat 190 pagina's opbouwt, dan pas in actie schiet en wat er op het spel staat... tja, meermaals dacht ik: "en dat allemaal voor een oude hond."
- ik heb moeite met de wereld. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van sprookjes, ik hou van King, dus alles moet zeker niet kloppen in de fictieve wereld die je neerzet. Maar een deus ex machina krekel, die zomaar ergens vandaan komt en naartoe gaat, wanneer het de auteur belieft, is voor mij eerder lui schrijven dan geniale vondst.
- dat eindeloos herhalen dat de taal anders is dan wat Charlie zegt/hoort. Ergens begon ik op een fantastische vondst te hopen maar die komt niet. Het lijkt me dat King alles herlas en zelf tot de conclusie kwam dat een jongmens vandaag de dag niet meer praat zoals hij schrijft en hij daardoor maar deze kunstgreep toepaste. Zware fout tegen het Chekhov principe.
- idem bovenstaande voor Christopher Polley. Die lijkt een personage te gaan worden en doet uiteindelijk vrijwel niets ter zake. Wat veranderde de diefstal aan het verhaal?
- idem bovenstaande voor Peterkin. Waarom Peterkin? Charlie moet in de stad gehouden worden na donker. And novel's gotta novel, parabing paraboem klaar.
Ik kan wellicht nog wat puntjes opsommen, maar je hebt het intussen al lang door. En ik wil mijn laatste punt niet vergeten vermelden: de vertaling. Ik begrijp dat de NL markt groter is dan de Vlaamse maar toch stoort het me telkens weer. De hartstikke, het mobieltje... Gelukkig drinkt niemand een glaasje jus. En o ja, was het echt nodig om de kaft te ontsieren met Matthijs Nieuwkerks mening dat King kan schrijven?
2*.
PS: King verraadde in een podcast dat zijn volgende boek Holly zal gaan heten. Als dit Hollie Gibney betekent, haak ik af. Wellicht definitief.
Op de helft. Echt fantastisch! Wellicht het beste wat ik ooit van hem heb gelezen!
Ik krabbel wel een beetje terug hoor! 75% gehad en dit haalt het bij lange na niet met de eerste helft. Het begint eigenlijk ronduit saai en voorspelbaar te worden. King moet geen sprookjes gaan schrijven.
Alsof ik op een schoolreünie stond... De verwachtingen waren hoog maar toch getemperd. Het kan niet meer zo goed als vroeger zijn, toch? Maar Under The Dome en 11/22/63 zijn toch nog niet zó oud? Even kijken, goh, toch ook alweer 10 jaar. Enfin, we zullen zien.
Het begint leuk, je vindt je oude gewoontes terug, je voelt dat je hier ooit goed gepast hebt en herneemt het oude stramien schijnbaar moeiteloos. Maar na een tijdje knaagt er wat, je beseft dat je bent veranderd. Dat de andere evengoed is veranderd. Dat is noch goed noch slecht, het is gewoon in verschillende richtingen geëvolueerd.
Uit elkaar gegroeid.
Beste lezer, ik heb niet genoten van Fairy Tale. Dat doet me pijn want ik was klaar om [start bombastische modus] mijn literatuurjeugd te herbeleven [sluit modus]. En het is niet gelukt.
Waarom niet? Goh, uiteraard een algemeen gevoel maar een dappere poging tot verklaring in bullet vorm:
- ik heb moeite om in Charlie te geloven. Ik hoor meer een 75jarige auteur spreken dan een 19jarige Amerikaanse atleet. Ook het inweven van een gevoel, het King element bij uitstek, wordt hier schaamteloos genegeerd. Prins ziet prinses: verliefd. Prins ziet bewaker: haat hem, wil hem vermoorden.
- ik heb moeite met het verhaal, dat 190 pagina's opbouwt, dan pas in actie schiet en wat er op het spel staat... tja, meermaals dacht ik: "en dat allemaal voor een oude hond."
- ik heb moeite met de wereld. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van sprookjes, ik hou van King, dus alles moet zeker niet kloppen in de fictieve wereld die je neerzet. Maar een deus ex machina krekel, die zomaar ergens vandaan komt en naartoe gaat, wanneer het de auteur belieft, is voor mij eerder lui schrijven dan geniale vondst.
- dat eindeloos herhalen dat de taal anders is dan wat Charlie zegt/hoort. Ergens begon ik op een fantastische vondst te hopen maar die komt niet. Het lijkt me dat King alles herlas en zelf tot de conclusie kwam dat een jongmens vandaag de dag niet meer praat zoals hij schrijft en hij daardoor maar deze kunstgreep toepaste. Zware fout tegen het Chekhov principe.
- idem bovenstaande voor Christopher Polley. Die lijkt een personage te gaan worden en doet uiteindelijk vrijwel niets ter zake. Wat veranderde de diefstal aan het verhaal?
- idem bovenstaande voor Peterkin. Waarom Peterkin? Charlie moet in de stad gehouden worden na donker. And novel's gotta novel, parabing paraboem klaar.
Ik kan wellicht nog wat puntjes opsommen, maar je hebt het intussen al lang door. En ik wil mijn laatste punt niet vergeten vermelden: de vertaling. Ik begrijp dat de NL markt groter is dan de Vlaamse maar toch stoort het me telkens weer. De hartstikke, het mobieltje... Gelukkig drinkt niemand een glaasje jus. En o ja, was het echt nodig om de kaft te ontsieren met Matthijs Nieuwkerks mening dat King kan schrijven?
2*.
PS: King verraadde in een podcast dat zijn volgende boek Holly zal gaan heten. Als dit Hollie Gibney betekent, haak ik af. Wellicht definitief.
Ik sluit me volledig aan bij jou mening, ik zou het niet beter kunnen verwoorden.
De recensies lezend zakt de moed me wat in de schoenen voor een dikke pil als Fairy Tale, maar ik ga me er toch aan wagen binnen nu en grofweg een half jaar. Ben benieuwd...
Het eerste deel (pakweg 150 pagina’s) gaat over de vriendschap die ontstaat tussen Charlie, de ouwe man en diens hond met een typisch King achtergrond verhaal, daarna gebeurt er wat meer en vanaf pak hem beet blz 300 komt er meer tempo in en wordt het ook wel spannend.
Hoort niet bij de beste Kings ooit maar scoort voor mij toch wel een keurige 7.
King doet daarin wat hij, nu hij een best gezegende leeftijd heeft bereikt, momenteel het beste kan: sterke personages neerzetten waar je als lezer mee kan sympathiseren, met universele karaktertrekken die men ook in zichzelf kan herkennen. Hij heeft dit wel al beter gedaan, dat geef ik grif toe, maar tot het magische gedeelte begon vond ik dit erg geslaagd en vlotjes weglezen ook. Dat ie dit nog steeds kan, bewees King enkele jaren geleden nog maar met Billy Summers.
Dan begint echter het magische gedeelte, met de reis naar Empis en alle avonturen die Charlie daar beleeft. De referenties naar andere sprookjes zijn legio, maar dat maakt King's verhaal er natuurlijk niet origineler op. Ik kreeg ook weinig empathie voor de personages in die andere wereld.
In dubio bevind ik me dus, na het uitlezen van de bijna 600 pagina's die dit boek telt. En dan maakt dat het knappe eerste gedeelte en de nog steeds vlotte schrijfstijl van King ervoor zorgen dat ik een krappe voldoende overhoud.
3 sterren