Cold Enough for Snow - Jessica Au (2022)

Dit is een boek dat totaal niet in mijn straatje ligt. Klein gehouden, introspectief, weinig verhaal: een beetje zoals zoveel hedendaagse romans. Maar wat een aangename verrassing. Au schrijft zo geweldig goed dat ze je als lezer echt meezuigt het verhaal in waarna het heerlijk kabbelen is van pagina tot pagina. Op de achterflap stond 'hypnotiserend', geschreven door een recensent en daarin kan ik me goed vinden. Zelden dat het zo jammer was dat ik moest stoppen met lezen want het is heerlijk vertoeven in Au's opgetekende wereld.

Op het oog gebeurt niet zo heel veel. De ik-persoon en haar moeder gaan samen op vakantie naar Japan. Ze bezoeken winkeltjes, musea en lijken wat lost in translation te zijn. Vaak gaat ieder haar eigen weg, fysiek door andere zalen in een museum te bezoeken of zelf een voettocht te ondernemen maar ook op psychisch vlak. Er is geen haat of nijd, maar gewoon minder contact. Geen echt contact. Dit is duidelijk geen boek van grootse gebaren maar van echte relaties. Waar Au in excelleert zijn de vele flash-backs waarin de hoofdpersoon terugkijkt op allerlei relaties, vaak enorm boeiend en vermakelijk om te lezen en mooie kleine verhaaltjes in dit toch al niet hele dikke boek. En dat alles afgedicht met een fijne sfeer van natte sneeuw en donkere dagen,

Dit si echt het beste nieuwe werk in jaren dat ik heb gelezen. 4,5*.

Si si?

No no, help, ik si het nie. Vond het een nietszeggend verhaal over een vrouw die met haar moeder Tokio bezoekt, met even nietszeggende zijweggetjes naar andere levens. In het begin zat ik nog te wachten op iets wat er zou moeten gaan komen, maar wanneer je doorhebt dat je zit te wachten op Godot, verdwijnt de motivatie om over het leven van een oom te horen of een oud familietafereel te ondergaan. Niks komt tot leven, het is plichtmatig pagina's doorwerken en je bent blij dat de novelle, zo kort als 'ie is, tot een eind komt. Wat ook een nietszeggend eind is trouwens, maar dat spreekt vanzelf.