Gevraagd waarom er maar liefst twaalf onvoltooide romans in zijn bureau lagen, zei hij [Rudy Kousbroek] dat hij in elke roman een hele serie deuren opende, maar altijd voor de laatste deur bleef staan: ‘Die durf ik niet open te doen.’

In zijn essays durfde Kousbroek die laatste deur wél te openen. Hoe kwam dat? Waarschijnlijk door zijn liefde voor de waarheid, die hem dreef naar de plekken die hij misschien liever had vermeden. Vooral het ‘Oost-Indisch kampsyndroom’ laat zien dat Kousbroek niet alleen zijn tegenstanders op de snijtafel legde, maar ook het pijnlijke verleden van Nederland en zeker ook zichzelf.