Mooi stuk over het verkrachtingstrauma van de auteur:

The Silence: The Legacy of Childhood Trauma - newyorker.com

Inderdaad zeer de moeite waard. Ik heb meegelezen met de luisterversie.
Aangrijpend en tot nadenken stemmend.

En toen kwam dit...http://www.vulture.com/2018/05/junot-daz-accused-of-sexual-misconduct-and-verbal-abuse.html

Sorry, dat tweede is wel een heel zwak verhaaltje moet ik zeggen, dat eerste is niet goed te praten maar misschien ook weer niet voldoende om iemand publiekelijk aan de schandpaal te nagelen (zeker tegen de achtergrond van het oorspronkelijke stuk). Dat is tenminste mijn mening.

Op mij komt die man over als een enorme creep, eerlijk gezegd. Wat mij opviel in die getuigenissen van die vrouwen is dat één ding steeds terugkomt:

' I'm far from the only one he's done this 2, I refuse to be silent anymore.'

'In the intervening years, I've heard easily a dozen stories about fucked-up sexual misconduct on his part.'

'These stories are everywhere, it’s an open secret in the literary Establishment.'

Dit klinkt mij in de oren als een gevalletje Weinstein. Ik vermoed dan ook dat dit nog wel een vervolg gaat krijgen.

Ook die laatste zin trouwens, van Díaz himself: 'We must continue to teach all men about consent and boundaries.' Zo ongepast van iemand die nog maar net van dergelijke zaken is beschuldigd.

Tot zover is er één iemand die hem beschuldigt van het opdringen van een zoen, en een aantal tweets over dat hij onaangenaam reageerde tijdens een Q&A. De rest is hearsay toch? Nogal wat anders dan Weinstein lijkt me. Voorlopig dan. Ik ken de man verder niet, alleen dat hele twitter verhaal van die tweede vrouw staat me behoorlijk tegen.

Ook in de gevallen van Weinstein en Gosschalk begon het met dergelijke hearsay. Die opdringerige zoen klinkt misschien heel onschuldig, maar is dat naar mijn idee totaal niet. Niet vanwege de actie an sich, maar vanwege de achterliggende gedachte. Dit is dus een man die het blijkbaar heel normaal vindt om zich op te dringen aan een jonge vrouw. En dat niet op de laatste dag van carnaval, met een stuk in zijn kraag, zijn kostuum op half zeven en omringd door honderd medebeschonkenen. Maar puur vanuit een machtspositie. Als psycholoog van de koude grond zeg ik dan: daar is iets structureel mis mee.

Dat dit soort zaken vaak zo laat boven tafel komt, heeft er denk ik mee te maken dat vrouwen zich (hoe triest) vaak rotschamen voor dergelijke gebeurtenissen. Alsof ze bang zijn dat ze er zelf ook een beetje schuldig aan zijn.

Maar goed, ik kan er helemaal naast zitten. Ik weet ook niet wat er precies is gebeurd, dus die man bij voorbaat veroordelen geeft uiteraard geen pas. De tijd zal het leren.

In die zin is Junot Díaz wel een interessante case in lijn met die hele #metoo-discussie, omdat hij (o.a.) gewaardeerd werd omdat hij zijn eigen positie als man uit een macho-cultuur problematiseerde en kritisch tegen het licht hield wat zijn rol was in zijn problematische relatie met de vrouwen in zijn leven. Ben ergens wel benieuwd hoe zijn carrière na dit punt een invulling gaat geven, ook omdat hij met zijn verleden als verkrachtingsslachtoffer laat zien hoe poreus de grenzen kunnen zijn tussen daders en slachtoffers. Literair een goudmijn, denk ik.