menu
zoeken in:
avatar van Bassievrucht
Kan ik Coetzee de buitenlands Bernlef noemen? Of andersom? Is dat een beetje wat ik hiervan kan verwachten? Ik heb de naam vaak voorbij zien komen maar kom er maar niet toe om het ook daadwerkelijk te lezen.

avatar van Donkerwoud
Dit was de introductie van mijn recensie van 'The Childhood of Jesus' (2013) Verwijderd, want teveel uitweidingen over niet gerelateerde werken, maar ik plaats het hier voor de liefhebber. Weggooien is óók weer zo zonde.

'Het meesterlijke aan Coetzee is het kameleontische aanpassingsvermogen van zijn stijl aan de verhalen die hij vertelt. Een luguber kafkaësk sprookje als Een ‘Waiting for the Barbarians’ (1980) staat me bij om de schitterende sfeerbeschrijvingen van troosteloze woestijnlandschappen, die even nietsontziend en hard zijn als de gecorrumpeerde personages die erin rondlopen. Zet daar het barokke, overdadige van ‘Foe’ (1986) tegenover als hommage en kritiek op het racistische, seksistische mensbeeld van Daniel Defoe in Robinson Crusoe. Ideeën worden uiteengezet in lange meanderende zinnen, met een eigen poëtische logica van associaties, paradoxen, wisselende perspectieven en abstracte beelden. Allerminst eenduidig of helder; de taal zelf vervreemdt de lezer.

Hoe anders voelen z’n (anti-) autobiografieën als ‘Boyhood: Scenes from Provincial Life’ (1997) en ‘Youth’ (2002). Die twee werken voelen persoonlijk, intiem en authentiek, zoals je zou verwachten van de inmiddels gelauwerde auteur die op zichzelf en zijn ontstaansgeschiedenis reflecteert. Toch zijn beide werken minder rechtlijnig dan ze lijken. Of hij volgt getrouw de clichés en narratieve strategieën van elke andere nostalgische mijmering naar de vergane jeugdglorie. Of hij reflecteert op zijn eigen verwording door genadeloos hard te zijn over zijn jongere zelf als niet meer of minder dan een saaie grijze muis. Leren we de beste man écht kennen? Of houdt hij ons een wortel voor, waarmee hij vakkundig een fictief persona construeert om ons verder van zijn werkelijke persoon te vervreemden?

En dan is er ‘Disgrace’ (1999). Als er één boek is waarmee de zeggingskracht van Coetzee duidelijk wordt voor liefhebbers én haters, dan is het wel de iets meer dan tweehonderd pagina’s lange tirade tegen het onrecht van de Apartheid. De metaforen laten weinig aan de verbeelding over; ze zijn klip en klaar, glashelder. Impliciet verwijst de Zuid-Afrikaan wellicht naar ‘Der Process’ (1925) van Franz Kafka, maar het leest en voelt tot in zijn diepste vezels als een realistische roman om de schaamte over het systeem van rassenongelijkheid erin te rammen. Het is de Coetzee zoals ik hem het liefste lees: misantroop, rauw, compromisloos, kaal tot op het bot.

avatar van ZAP!
geplaatst:
Deel van een berucht / beroemd interview door Wim Kayzer (VPRO) + een voordrachtje uit 'IJzertijd':

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=LbL2BxyXQUE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat BoekMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe BoekMeter met je privacy omgaat.


Gast
geplaatst: vandaag om 04:12 uur

geplaatst: vandaag om 04:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.