slowgaze

Dylan is geen orakel, Bob is een mens en hij is de eerste om dat zelf toe te geven. Leve Bob!

Erg sterke bundel verhalen, met enkele ontzettend goede uitschieters. Humor om te lachen op het eerste gezicht, existentialistisch triest als je er bij nadenkt.

Het grootste deel van het boek is een mooie beschrijving tussen een vriendschap tussen twee jongens, waarbij ik de toon, zoals bij veel volwassenenboeken over pubers, soms iets te kinderlijk vind. Zo ik mij herinner, was ik toch al wat ouder op mijn veertiende dan deze jongens. Het einde is trouwens behoorlijk ruk, dat was best jammer. Toch een 3,5.

Net als Huxley, een belangrijke invloed op Houellebecq (zie ook Elementaire Deeltjes) is Michel een betere denker dan schrijver. Verhaaltechnisch, qua personages en stilistiek is het werk net beneden gemiddeld, maar hoe de moderne samenleving en het huidige tijdsgewricht aangepakt worden is ronduit fenomenaal.

Daar was Michel echter niet klaar mee, hij laat ons in dit fascinerende werk, dat nauw aansluit bij zijn vorige twee romans en de novelle Lanzarote, al een stuk van de toekomst volgens deze misantroop zien. Op virtuoze wijze worden de (soms tegenstrijdig lijkende visies) van o.a. de eerder genoemde Huxley, veel Nietzsche & Kant en nog een aantal denkers van wiens werk ik dan weer niets weet, in elkaar gepast tot een onwrikbare, zwartgallige en enigzins karikaturale, maar daarom zo effectieve legpuzzle die de vinger op de pijnlijke punten van de moderne tijd legt, om vervolgens pesterig te blijven drukken.
Alleen al vanwege deze groteske tour de force vind ik dit absoluut zijn beste roman.

Over tegenvallers gesproken, was ik er maar nooit aan begonnen. Dit broddelwerk is misschien wel de slechtste 'roman' die ik ooit gelezen heb. Sterker nog, het mag niet eens aan de puisterige kloten van totaal overschatte werkjes als American Psycho en die meuk van Zwagerman likken, zo mateloos waardeloos is het.

Stilitisch is het te kut voor woorden, door belachelijke en te lange zinnen (je bent goddomme geen Faulkner of Wilde) of er constant Engels doorheen te gooien (doe dat nou niet!) en ook die Shakespeare-citaten komen me de nek uit. Anker, stop het verzameld werk van Shakespeare in je hol en ga maar boeken lezen in plaats van proberen te schrijven. Hij namecheckt echter wel Brecht, maar dat kan het 'verhaal' niet meer redden.

Nee, voer ook een hoofdrolspeler op met een narcistische persoonlijkheidsstoornis, laat hem aan het einde kermen van hij van iemand hield (en dan mogen wij ons afvragen hoe oprecht dat is; kan hij wel van iemand houden?). Dan kan dit wel een roman, sorry, ik verslikte me even, zijn over de vraag of het leven nog wel zo integer is, maar Holden Caulfield zou dit boek in één woord samen kunnen vatten:
phony

Excuseer me voor mijn enigzins ongepaste taalgebruik, maar probeer dit vod eens de grond in te boren met formele taal.

Vreemd boek dit. Een vriendin deed het me cadeau voor mijn verjaardag, maar toen ik de achterkant las begreep ik eerst niet waarom ze deze voor me uitgekozen had. Ik was in de veronderstelling dat het een beetje een tearjerker voor vrouwen was eigenlijk. Ook de lovende woorden van Kluun en Saskia Noort op de voorkant, strekten nou niet bepaald tot aanbeveling. Had dan een aantal schrijvers hun mening laten verkondigen.

Wat was dat anders toen ik hem begon te lezen. Mij bekroop een aantal aparte gevoelens.

Ten eeste kreeg ik het gevoel dat Ammanti een stijlboekje annex checklist "post-modernisme" bij de hand had gehouden onder het schrijven. Belachelijk veel korte verhaallijntjes die verder weinig aan het verhaal toevoegden, hoewel ze soms behoorlijk absurd werden. Vooral het stukje over Pietro's vader had iets naturalistisch (o, hoge kunst!), uitleggen waarom de vork juist zó in de steel zit, maar het had net zo goed weggelaten kunnen worden. Vreemde verhaalstructuren? Check.

Vervolgens komen we op allerlei plekken brieven tegen, of andere teksten-in-teksten. Ook doet het perspectief van alwetende verteller meestal meer kwaad dan goed. Ditzelfde geldt voor de verdere incosistentie in het verhaal.

Want ik zag de schrijver al voor me, bij een groot aantal passages. Met een grijns op zijn gezicht als ik van hem moest gaan lachen, omdat hij een kolderieke absurde situatie had bedacht. Ik geef toe, die dode ezel bovenop een huis catapulteren vond ik inderdaad humor om te lachen. Voorts zag ik hem ook nog een traantje uit zijn eigen oog wegpinken, als hij me graag ontroerd had willen zien. Ze is nog maagd, hoe integer. Karikaturen ontroeren me niet, het spijt me, Niccolò.

Vervolgens gooit hij naast dat bij vlagen hinderlijke naturalistische, ook nog wat Misdaad en Straf, Junior Editie aan het einde er door heen, wat het geheel ook wat twijfelachtig maakte. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik me betrokken voelde bij hoofdrolspeler Pietro Moroni. Dat is Ammanti wel gelukt.

Fijn dat onze Italiaan ook nog even zijn eigen roman doorgrond voor ons. Ergens in het boek stelt een schooljuffrouw dat het verhaal dat haar verteld wordt, door de karikaturale playboy, dat zijn levensverhaal opgeblazen is, compleet gelardeerd met vage brokken Zen-boedhisme, Chinese filosofie en Beat Generation. Laten deze elementen juist niet terugkomen in de roman, maar je snapt wat ik bedoel.

Beetje Marsman-achtig, grootse gevoelens van haat en overal blikschemschichten. Wel leuk om eens door te nemen, maar uiteindelijk word ik er niet heel vrolijk van (ook niet qua kwaliteit).