Winston Bogarde: Deze Neger Buigt voor Niemand - Marcel Rözer (2005)

Winston Bogarde die zijn levensverhaal vertelt, prachtig. De man die de Champions Leauge won met Ajax, om naar het grote AC Milan te vertrekken, waar hij vervolgens voordat hij seizoen begonnen was al bonje had met Fabio Capello. Om vervolgens met Louis van Gaal herenigd de Spaanse dubbel te pakken, om daarna verschrikkelijk geblesseerd te raken en zich dan weer terug te knokken. En alsof dat niet genoeg is, daarna naar Chelsea gaan, negen wedstrijden in drie jaar spelen en weigeren te vertrekken - omdat je al je salaris wil. Zelfs meetrainen met alle lage elftallen, omdat je niet uitgelokt wil worden tot werkweigering - en daardoor uit te groeien tot een karikatuur in de Engelse media. Prachtig, Winston Bogarde!

Zo, dat is wel even wat anders dan Anna Karenina. Waar dat boek een maand inspanning en genot bood, biedt Deze Neger Buigt Voor Niemand een uur of vier goedkoop entertainment.

Het boek is bijzonder matig geschreven en vooral ongelofelijk eenzijdig. Alles in de (voetbal)wereld van Bogarde draait om racisme en geld. Grappig vond ik overigens wel om tussen de regels door telkens het mislukte aspect van Bogardes carrière in te zien: eigenlijk altijd ruzie, wissel bij de grote prijzen die hij won (en toch ongelofelijk trots zijn dat hij ze heeft gewonnen) - en vooral telkens geblesseerd raken als je eens kans krijgt.

Het knappe aan het boek was dat het het gevoel van Bogarde tegenover blanken en de wereld om hem heen, zeg maar gerust de haat, voelbaar maakte. Dat is natuurlijk deels te wijten aan de oeverloze herhaling van Rözer, maar niet helemaal. Dat is het pluspunt. Vandaar slechts twee sterren, en niet minder. Want het moge duidelijk zijn: verder is dit een behoorlijk prulwerk met eigenlijk niks interessants erin.

Saillant detail: het boek eindigt heel optimistisch over het nieuwe bedrijf van Global Music Entertainment, het entertainmentbureau dat Bogarde heeft opgezet met een paar maten. Hiermee organiseerde hij allerlei concerten, maar wilde hij uiteindelijk meer dan alleen muziekfestivals organiseren. Hij wilde de hele wereld veroveren, zo sprak hij uit.

Alleen, na augustus 2006 heeft het bedrijf nooit meer iets gedaan, noch iets van zich laten horen. Ik vraag me nu af: zijn zijn vrienden er met het geld vandoor gegaan? Of is er iets anders voorgevallen?

Ik heb een (vriendelijk) mailtje gestuurd, maar mijn gevoel zegt me dat ik geen antwoord zal krijgen..

Tja, wat moeten we nu zeggen over deze grote boze neger. Dat ie niet zou misstaan in de eerste de beste blaxploitation film, da's een fijt. Want Bogarde is boos, heel boos. En niet op mede-Surinamers, nee, Bogarde is boos op de blanken. Omdat die zijn geld afpakten en hem keer op keer probeerden te breken.

Alhoewel DNBVN behoorlijk matig geschreven is leest het wel lekker weg. Het relaas van Bogarde, die overal ruzie zocht, na Ajax nergens écht gepresteerd heeft en er altijd iets mis ging wanneer hij de kans had is treurig, behoorlijk treurig. En dan is het nog maar te hopen dat de titel ironisch bedoelt is, maar na het lezen van het boek kan ik zeggen dat ik je moet teleurstellen. Deze boze neger meent het. Bittere ernst.

2,5*