Il Giardino dei Finzi-Contini - Giorgio Bassani (1962)
Alternatieve titel: De Tuin van de Finzi-Contini's
7 stemmen | gemiddelde 4,42
Italiaans
Psychologisch
394 pagina's
Eerste druk: Einaudi, Torino (Italië)
Aan de rand van het stadje Ferrara ligt een vervallen villa, omringd door een grote, parkachtige tuin. Voor de oorlog woonden daar de Finzi-Contini's, een teruggetrokken joodse familie met twee opgroeiende kinderen. Ze houden er een kleine eigen synagoge op na, een eigen bibliotheek en ook een eigen tennisbaan in de tuin. Als de plaatselijke tennisclub in 1938 onder druk van de fascisten joden begint te weren, besluiten de Finzi-Contini’s hun privé-baan ook voor anderen in het stadje open te stellen. En zo komt de verteller van de roman, een joodse gymnasiast, in een van de laatste mooie zomers voor de oorlog plotseling in aanraking met de verlichte, weelderige droomwereld van professor Finzi-Contini, en zijn verleidelijke dochter Micòl.
5,0
[permalink] geplaatst op 5 juni 2009, 20:04 uurGeweldig boek! Het werd ergens warm aanbevolen en terecht. Tennisende mensen, een hoofdpersoon die volwassen wordt, veel fietsen en een laatste mooie zomer tegen een achtergrond van het groeiende anti-semitisme van het fascistische Italie van de jaren 30. Deze achtergrond sijpelt af en toe in meer of mindere mate door de sfeerbeschrijving heen en geeft het verhaal net dat bittere randje. En dat maakt ook dat je door wil lezen. Op mijn werk kon ik niet wachten om naar huis te mogen zodat ik in de bus verder kon lezen...
In Italie fietsen de mensen overigens erg weinig, maar Ferrara, waar de roman zich afspeelt, schijnt een van de uitzonderingen te zijn. Als Nederlander kijk je niet op van de vele fietsen in het verhaal, maar met deze informatie....
4,0 [permalink] geplaatst op 1 maart 2010, 19:10 uurOpvallend hoe een liefdesgeschiedenis belangrijker kan lijken dan de ultieme catastrofe die er langzaam maar zeker aankomt. Al van bij de eerste regels merk je de tragiek op die speelt binnenin het hoofdpersonage. Alles wordt met veel nostalgie verteld en in zekere zin wordt het credo van Micòl in verband met het verleden ten opzichte van de toekomst doorheen het boek gehuldigd.
De plaatsbeschrijvingen en observaties van personages zijn allemaal heel gedetailleerd. De gesprekken die het hoofdpersonage voert over politiek, cultuur en de liefde zijn bijzonder interessant om volgen, en natuurlijk zijn er de tuin en het tennisveld die iedereen verbinden.
4,0 [permalink] geplaatst op 22 februari 2011, 18:16 uur Inderdaad een erg sterk boek; vond de schrijfstijl aanvankelijk licht tegenvallen, Bassani toont zich hier namelijk geen schrijver met ontzettend memorabele zinnen of prachtige dialogen, maar gaandeweg word je als lezer meegenomen in een prachtige liefdegeschiedenis met in de verte de steeds verder naderende oorlog. Ontzettend ontroerend slot ook.
