75 stemmen | gemiddelde 3,44
Nederlands
Humoristisch
300 pagina's
Eerste druk: Nijgh & van Ditmar, Amsterdam (Nederland)
Economie laat zich in vier woorden samenvatten: geluk is te koop. En iets dat te koop is, daar ga je niet op zitten wachten langs de kant van de weg. Daar ga je op af. Met je portemonnee. En als je geen portemonnee hebt met je creditcard. En als je ook geen creditcard hebt met de portemonnee van iemand anders.
Voor de helden uit Figuranten - Elvira Lopez, Broccoli en Ewald Krieg - begint het geluk in Hollywood. Zij maken zich op voor een grootse filmcarričre die zij operatie Brando noemen. Het verlangen om iemand anders te worden, iemand die je net niet bent, iemand die je waarschijnlijk ook nooit zal worden - is dat niet het ultieme verlangen?
4,5
[permalink] geplaatst op 22 oktober 2006, 14:20 uurTrieste Figur(ant)en
Dit blijft een geweldig boek. Heb het pas voor de tweede keer gelezen en het verhaal werkte wederom zeer op mijn lachspieren. Vooral de gedeelten die gaan over Broccoli's ouders vind ik hilarisch; zo'n omhooggevallen Oud Zuid-stel dat er een enorme puinhoop van heeft gemaakt en een gestoorde nietsnut van een zoon onderhoudt. Erg treffend omschreven. Broccoli vormt de spil van het trio dat naast hem bestaat uit Elvira en Ewald. Met zijn praatjes weet hij de hoofdpersoon Ewald zeer te beďnvloeden en hem te overtuigen van hun mogelijkheden als acteur. Deze jonge mensen leven volledig in een droomwereld. Fantastische leeservaring!
Maartje Bronkhorst, Amsterdam
[permalink] geplaatst op 22 oktober 2006, 14:35 uur Vindt je.? Ben gestopt met lezen omdat ik steeds honger kreeg bij 't woord Broccoli. Hebben jullie dat nooit ? Dat de namen van hoofdpersonen ineens gaan irriteren ?
lezert
[permalink] geplaatst op 22 oktober 2006, 16:32 uur Is die naam zo raar?
4,5 [permalink] geplaatst op 22 oktober 2006, 18:38 uur Tja, de hoofdpersoon heet eigenlijk Michaël. Het is wel kenmerkend voor zijn karakter dat hij zichzelf Broccoli noemt. Broccoli klinkt natuurlijk ook stukken beter dan Tuinboon of Veldsla. Asperge had eventueel ook nog gekund, wat mij betreft. Maar goed, waar hebben we het hier over? Ik blijf erbij dat dit een geweldig boek is, wat voor groente Grunberg er ook tegenaan smijt...
Groet,
Maartje Bronkhorst
3,5 [permalink] geplaatst op 14 februari 2007, 16:37 uur Niet overal even sterk (vond het bij het gedeelte met die ouders juist een beetje inkakken), maar Grunberg schrijft erg leuk (las ooit eens een stuk van Fantoompijn, moet die zeker ook nog eens gaan lezen)...
3,5*
3,5 [permalink] geplaatst op 17 februari 2007, 17:12 uur Ik vind dit toch de minste van Arnon Grunberg. Ik heb alle boeken van Grunberg in de kast staan en allemaal komen ze boven de vier sterren uit. Behalve deze dan. Al is het natuurlijk allemaal lekker leesbaar.
3,5 [permalink] geplaatst op 19 augustus 2007, 13:37 uur stef schreef:
Ik vind dit toch de minste van Arnon Grunberg. Ik heb alle boeken van Grunberg in de kast staan en allemaal komen ze boven de vier sterren uit. Behalve deze dan. Al is het natuurlijk allemaal lekker leesbaar.
Ben ik het wel mee eens. Het allemaal wat minder scherp en minder absurd.
2,0 [permalink] geplaatst op 7 mei 2008, 20:11 uur Dit boek viel zwaar tegen.
4,5 [permalink] geplaatst op 7 mei 2008, 20:42 uur Heerlijke slapstick momenten zitten er in dit boek. Af en toe helemaal krom gelegen van het lachen. Een van mijn lievelingsboeken van Grunberg.
2,5 [permalink] geplaatst op 26 oktober 2008, 12:31 uur Dit was mijn eerste Grunberg en ik moet zeggen: ik ben niet onverdeeld positief. Ondanks dat er zeker grappige stukken in zaten (m.n. het gedeelte over dat theatergezelschap) vond ik sommige echt ronduit saai (dat gedeelte over de ouders van Broccoli). Ik snap niet zo goed wat hier nu zo uitmuntend aan is. Het boek werd immers ten tijde van het verschijnen bejubeld. We hebben toch veel grappigere schrijvers in de Lage Landen? (Brusselmans, Hermans (tsja) Bril)
Positief vond ik wel de herkenbaarheid van de personages. Ja, toch wel. De jaren waarin alles nog mogelijk lijkt, de misplaatste ambitie. Geinig.
Toch, een beetje een tegenvaller.
4,0 [permalink] geplaatst op 1 december 2008, 13:20 uurEen onverwachte meevaller voor mij was dit boek van Grunberg. Ik heb ondertussen bijna alle romans van Grunberg gelezen, dus ik weet wel een beetje wat ik van de beste man kan verwachten. En dan is Figuranten een absoluut positieve uitschieter.
Hierboven wordt al opgemerkt dat het boek minder absurd is, dan andere romans van Grunberg. Er zijn minder vreemde wendingen in het boek. Hierdoor ontstaat er wat meer ruimte voor de ontwikkeling van de hoofdpersoon, Ewald, waardoor we zowaar een meer tedere Grunberg voorgeschoteld krijgen.
Er ontstaat een mooi spel waarbij het verhaal en de stijl steeds rustiger en serieuzer worden, naarmate de hoofdpersoon zelfstandiger raakt. Een prachtige verwevenheid waarbij zelfvertrouwen, initiatief en verwachting sleutelbegrippen zijn, die leiden tot een realistischer wereldbeeld.
3,0 [permalink] geplaatst op 21 april 2009, 18:49 uur Jasper schreef:
Dit was mijn eerste Grunberg en ik moet zeggen: ik ben niet onverdeeld positief. Ondanks dat er zeker grappige stukken in zaten (m.n. het gedeelte over dat theatergezelschap) vond ik sommige echt ronduit saai (dat gedeelte over de ouders van Broccoli). Ik snap niet zo goed wat hier nu zo uitmuntend aan is. Het boek werd immers ten tijde van het verschijnen bejubeld. We hebben toch veel grappigere schrijvers in de Lage Landen? (Brusselmans, Hermans (tsja) Bril)
Positief vond ik wel de herkenbaarheid van de personages. Ja, toch wel. De jaren waarin alles nog mogelijk lijkt, de misplaatste ambitie. Geinig.
Toch, een beetje een tegenvaller.
Hierbij kan ik me volledig aansluiten, hoewel ik toch misschien eerder toch de ietwat positieve punten zag van het boek;) Vond het best wel een leuk boek, maar tevens wat verveeld door de passage over Ecksteins ouders.
3,5 [permalink] geplaatst op 4 december 2009, 22:56 uur Na het ietwat saaie Fantoompijn is Figuranten terug een Grunberg die over de hele lijn weet te boeien.
In zijn sobere stijl doorspekt met gortdorge humor schetst Grunberg weer een absurde wereld waarin de niet minder absurde personages dit keer Hollywoodsterren willen worden.
Het geweldige aan dit boek is dat achter de facade van absurditeit wederom een bijna pijnlijk realistisch verhaal schuilt. Ik weet uit (gelukkig niet persoonlijke) ervaring dat het echt er zo aan toe gaat in die 'branche' en heb nergens iets gelezen dat niet echt gebeurd zou kunnen zijn.
3.5*
