On Chesil Beach - Ian McEwan (2007)

Wat een prachtig boek. Het is het eerste boek van Ian McEwan dat ik heb gelezen. Al eerder begonnen aan Enduring Love, maar daar kwam ik niet echt door heen.
Maar dat ga ik nu zeker nogmaals proberen.

Vanaf de eerste bladzijde houdt dit verhaal je vast en je leest hem bijna in één adem uit.

Ik vind deze cover echter beter passen bij het verhaal, vooral tegen het einde, wanneer je de eenzaamheid van Florence door het boek heen voelt.

Een verhaal over handelingen die we hebben gedaan, of juist niet hebben gedaan, wat we hadden moeten doen of juist niet hadden moeten doen.

Dit boek geeft stof tot nadenken. Hoe je kiest voor je eigen leven.

Als ik de talrijke recensenten mag geloven, is McEwan's grootste troef die van de fantastische beschrijvingen. Voor 'Aan Chesil Beach' gaat dat in elk geval op: de rake typeringen en observaties (van mens en landschap) maken van het boek een sfeervol relaas, met realistische personages in een uiterst tragisch gegeven. Bovendien bouwt McEwan schitterend op tot een spannende climax, zonder zich te vergrijpen aan voorspelbare wendingen of geforceerde herenigingen (op het einde).
Uitstekende, gepuurde vertelkunst. Ik ben benieuwd naar een langere McEwan...
3,75*

Ik heb net Saturday uit, ben ik na dit boek aan begonnen, zeer aan te raden. Ben eigenlijk nooit een grote fan geweest van Ian McEwan, maar na deze twee boeken ben ik om.

Het boek viel me een beetje tegen t.o.v. het fenomenale Saturday. Volgens de achterflap zou de seksuele moraal van de jaren zestig debet zijn aan hoe de relatie tussen de twee hoofdpersonen niet tot wasdom komt, maar, buiten het verplicht moeten trouwen, zie ik niet hoe deze moraal echt van invloed is op bepaalde beslissingen. Hoe anders was dat bij Saturday, dat wel een levendig document was van onze tijd en hoe de onderlinge relaties daarin passen. Ik had ook vaak het gevoel dat sommige zijlijnen alleen maar afleiden van het daadwerkelijke verhaal, zo blijven de ontmoetingen tussen de geliefden en hun ouders een tikkeltje oppervlakkig. Waarom moest de moeder van Edward gemankeerd zijn met een hersenaandoening? Zulke metaforen werken te geforceerd om de thematiek kracht bij te kunnen zetten. Waar deze roman wel in excelleert, is in hoe McEwan van bijna niks - twee jonge mensen die zich niet aan elkaar durven te geven - toch een immense spanning in weet te bouwen. Het eerste hoofdstuk is razend spannend zonder dat er wezenlijk iets in gebeurt. De schrijver staat bij mij nog steeds in hoog aanzien, maar deze roman is beslist geen huzarenstukje van zijn kant.