Max Havelaar: Of de Koffij-veilingen der Nederlandsche... - Multatuli (1860)

Hmm... het betuttelende heb ik nooit zo ervaren. Misschien vooral omdat ik me niet aangesproken voelde door de schrijver, die zich vooral richtte op hen die het onrecht aandeed. Ik las het dan ook vooral op een "yeah! vertel het hen!" manier, met groot respect voor Dekkers, die het aandurft om zijn nek voor anderen uit te steken. Zeker wanneer je het in zijn tijdscontext plaatst, waar mensen die zich tegen de politiek keren op straat gegooid kunnen worden, met letterlijk niets meer om handen, als ze al niet in het gevang werden gegooid.

Inderdaad, met name aan het einde neemt zijn agressie toe, geweldig hoe dat in zijn schrijven merkbaar wordt. De man heeft veel gevoel in het werk gelegd, wat zijn betrokkenheid des te meer aangaf. Zoals je zei, wellicht een van de belangrijkste boeken uit de Nederlandse literaire geschiedenis. 5*

Een van de verschrikkelijkste boeken die ik ooit heb moeten lezen. Vreselijke schrijfstijl, geen boeiend verhaal, ronduit saai.

De docente heeft het verschrikkelijk geprobeerd, maar dit boek staat zeker in mijn top10 van leesverschrikkingen. 0.5*

Mede hierdoor heb ik jaren het idee gehad dat nederlandse literatuur per definitie minder goed is dan Engelse literatuur, aangezien dit een van de hoogtepunten zou moeten zijn. (rustig maar, ik ben er inmiddels achter dat er ook goede Nederlandse literatuur bestaat )

Moest dit boek voor school lezen, en ik vond het niet veel. Ik had het idee dat de docenten die dit zo de hemel in prezen het alleen maar goed vonden omdat het zo'n grote naam heeft, want behalve dat het toen origineel was kwamen ze niet met argumenten wat er zo goed aan was.

Het is wel aardig ingepakt, maar daar prik je snel doorheen, zeker omdat het boek zo lang is. Het gaat allemaal wat te lang door, en is me iets teveel een eenzijdige aanklacht tegen het Nederlands-Indië van de man die het zo goed voorhad met het hele gebeuren daar. Er is weinig (goede) humor te bekennen en zoals ik al zei is het geheel een flink stuk te lang. Dat de boodschap toen vernieuwend was kan wel zowezen, maar dat maakt het niet ineens nu een goed boek. Ik las het redelijk makkelijk uit, en het was wel interessant om te lezen, maar meer ook niet. Een twijfelgeval tussen 2,5 en 3,0. Ik begin met 2.5*

Ook ik heb dit boek ruim een jaar geleden moeten lezen voor school, en ik kan toch echt niet zeggen dat ik dit een goed boek vond. Hoewel Max Havelaar bekend staat als een van de belangrijkste boeken in de Nederlandse literatuur, vind ik vooral de schrijfstijl behoorlijk storend. Veel klachten en opsommingen, veel te lange 'scènes', waarin veel overbodige informatie voorkomt. Weliswaar komt de klacht van de schrijver goed over, en bevat het boek (zeker tegen het eind) enkele mooie stukken, het blijft een boek waarvan ik niet snap dat dit als verplichte kost genoemd wordt, door de vaak vervelende schrijfstijl en de te grote langdradigheid.

Werd gisteren op Nederland drie als 2-na beste boek aller tijden (uit Nederland uiteraard) gekozen

Een verschrikkelijk boek om te lezen! Het is echt zo vaag en daardoor wordt het gewoon saai. Als je echt wilt slapen dan moet je dit boek lezen kwam ik achter. Het grappigste is dat dit boek één van de beste Nederlandse boeken ooit is! Dat begrijp ik echt niet.

Onbegrijpelijk juist dat dit meesterwerk zo laag scoort hier op BoekMeter. Ik had toch op zijn minst een topnotering verwacht

Een boek zo sympathiek als dit kun je toch niet haten?

Ik heb dit boek gelezen, mede omdat de leraren op school zeiden dat het een topper is en een gouden titel op de boekenlijst.

Met een onverschillig gevoel begon ik aan dit boek (ik wist niet wat ik kon verwachten van de nederlandse literatuur en uit deze eeuw).

Naarmate ik verder las kreeg ik steeds meer plezier in het lezen, en trok ik er toch wijze lessen uit. Ook kreeg ik een beeld van de Oost-Indische maatschappij uit die tijd.

Mijn conclusie is dat dit een topboek is, echt goede nederlandse literatuur, en plezierig om te lezen. Er zit een goede verhaallijn in en deze wordt redelijk opgebouwd. Terecht staat dit boek op mijn nederlands boekenlijst, en hoog ook!

Onder verplichting moesten we dit boek lezen, eind 6e klas middelbare school. Daar hadden de meesten geen zin in, ik zelf eerlijk gezegd ook niet, vooral niet na de eerste bladzijdes lezen.
Uiteindelijk was ik met 5 anderen de enige die het boek tot en met de laatste bladzijde gelezen heb(en het was het waard, want zo heb ik mooi wel een 8,2 verdiend).
Zo slecht als het boek begon, zo goed eindigde het ongeveer. Al vind ik het nog steeds geen topper.
Het is een mooi verhaal, begint alleen belachelijk langdradig en vele dingen vind ik overbodig en vermoeiend om te lezen. Daarnaast is het wel knap geschreven, mooie stijl. Geweldig hoe de schrijver de pen op het einde overneemt, ja wat dat betreft is het geweldig gedaan. Alleen omdat het boek me verder toch niet zó heeft gegrepen, kan ik er niet meer voor geven dan een 3,5.

Ja, dat lijkt me ook helemaal niets, vind dat juist een van de grootste charmes van het boek.

Inderdaad zeg. In het kader van 'kauw de stof zoveel mogelijk voor, dan hoeft de leerling niet meer te werken, maar alleen nog maar te slikken. Ik zie al zo gebeuren dat ze alleen nog maar de samenvattingen lezen en dan clImwn het boek gelezen te hebben. Zucht.

Ik heb beide versies gelezen, en ik vind het met de gestriptheid nogal meevallen. De hertaalde versie heeft inderdaad minder woorden dan het origineel, maar dat komt vooral doordat Van Es de zinnen simpeler heeft gemaakt, en hier en daar een uitweiding heeft weggeknipt. De strekking en de inhoud blijven dus hetzelfde, alleen zijn sommige stukken nu minder langdradig.
Het origineel heb ik zo'n twee jaar geleden voor het eerst gelezen (voor mijn studie). Natuurlijk vond ik Droogstoppel toen een intrigerend en humoristisch personage, natuurlijk erkende ik toen de literaire trucs, en natuurlijk begreep ik dat het boek een aangrijpende aanklacht tegen de toenmalige omgang het Nederlands-Indië was. Maar ik lees toch het liefst over dingen die me nader aan het hart gaan, waar ik uit mezelf voor geïnteresseerd ben. Helaas is Nederlands-Indie juist een van de onderwerpen waartegen ik enige aversie heb (komt misschien omdat een groot deel van de geschiedenislessen er over ging), en zo beviel het boek me niet echt. Ik ben een liefhebber van lange zinnen en archaïsch taalgebruik, maar een roman die ik eigenlijk niet wil lezen, heb ik het liefst zo snel mogelijk uit en die twee uitgangspunten botsen nogal met elkaar.
Recentelijker moest ik (weer voor mijn studie) de hertaling lezen. Daar begon ik met grote vrezen aan: enerzijds beviel Max Havelaar me in de originele taal al niet, anderzijds krijg ik wat allergische reacties bij hertalingen. Maar het bleek mee te vallen: natuurlijk is de taal nu een stuk kaler, en natuurlijk zijn de inleidinkjes boven ieder hoofdstukje nogal stompzinnig, maar Droogstoppel was nog steeds grappig, de literaire trucs werkten nog, en bovendien werd ik minder gehinderd door mijn desinteresse - omdat ik weinig moeite hoefde te doen om er doorheen te geraken.
Qua leesplezier gaat mijn voorkeur dus uit naar de hertaling, al besef ik dat het origineel 'mooier' en 'beter' is. Wat mij betreft is de hertaling zo'n slechte zet dus niet, maar ik vind wel dat iedereen die de hertaling aan iemand anders aanraadt, ook moet wijzen op het origineel. In klassen moeten bijvoorbeeld vergelijkingen gemaakt worden.
Helaas heeft Van Es niet al mijn ergernissen weg weten te poetsen. Vooral van de ongelooflijk zoetsappige manier waarop de relatie tussen Max Havelaar en Tine wordt uitgewerkt krommen mijn tenen, en de overdreven vriendelijkheid waarmee Havelaar door alle ‘goeden’ wordt behandeld geeft ook te denken.
In mijn persoonlijke favorieten lijstjes zal Max Havelaar dus niet te vinden zijn, maar ik vind het boek wel interessant omdat engagement en gevoel voor literaire trucage er zo in samenkomen. Het lijkt me echter niet dat door deze roman veel jeugdigen zullen overstappen naar wereldwinkelartikelen, zoals Van Es hoopt te bereiken. Ik denk namelijk dat literatuur niet (meer) zo’n grote invloed kan uitoefenen op de maatschappij. En daar loopt het ook spaak in de discussies tussen literatuurpuristen en de hertaler: het evenwicht tussen vorm en inhoud is verstoord. Daar heeft de hertaler geen boodschap aan, maar de liefhebber van literatuur wel.