Dreamcatcher - Stephen King (2001)

Dit boek werd met de pagina ongeloofwaardiger.

Ik heb hem in het Engels gelezen, en ik vond hem goed maar andere boeken van King blijf ik zonder twijfel beter vinden.

Rond dit boek ben ik gestopt met King.

Na het lezen van The Shining in het Engels (ik heb er alleen niet veel van begrepen, aangezien mijn Engels toendertijd echt bagger was) besloot ik meer van King te lezen. Wat schrijft die vent toch verschrikkelijk goed en wat kan hij de spanning goed rekken! Dit boek heb ik wederom ook in het Engels gelezen en het beviel me erg goed. Ik ga er nu ook mijn boekbespreking over houden op school. Dan hopen maar dat mijn klas hem ook gaat lezen!

Heerlijk genoten van het boek behalve de laatste let's say.. 50 pagina's ?????

Als je iets geloofwaardigs wilt lezen dan moet je ook nooit aan een boek van Stephen King beginnen.

Zonde. Er zijn echt nog goede dingen gekomen. Dit is misschien niet een goed boek. Maar "Gevangen" bijvoorbeeld weer wel. Misschien moet je het weer eens proberen. Ik denk dat je geen spijt hebt door "Gevangen" te lezen.

Misschien dat ik dat nog eens doe.

Het slechtste boek dat ik van King gelezen heb. Meestal worden de boeken pas tegen het einde erg slecht en ongeloofwaardig, maar dit boek rammelt al vanaf het begin.
De types lijken te veel op karakters uit eerdere boeken (It en Stand by me bijvoorbeeld), het blijft nogal onduidelijk wat voor soort boek King nou heeft willen schrijven en het resultaat is vooral erg X-files meets Alien en het wordt vooral geen moment spannend.

Als we King moeten geloven, is dit een boek dat hij met plezier heeft geschreven. Hij had een gevoel dat hij 'vrij' was toen hij het schreef en tussen zijn pijnsteken door, schreef hij soms eens met een kaarsje (als de stroom uitviel) en tevens op de beste tekstverwerker ooit. De enorme vrijheid die hij had, gebruikte hij ook tijdens het schrijven van het boek. En dat merk je wel... misschien wel iets te veel want Dromenvanger is al bij al nog steeds een vaag boek.

Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel is een ruw , spannend (maar alsook komisch) deel dat we gewend zijn van hem. Het begint allemaal zeer snel, de personages in het boek zijn zeer leuk beschreven (sommige iets beter dan andere) en je komt direct in het verhaal. Soms lijkt het wel of je een King-boek leest dat al eerder is geschreven, maar dat heb je wel bij meerdere Kings. Toch is het concept enorm stoer Een wormachtig wezen dat net als kanker je lichaam aan het opvreten is en er waren sommige pagina's die enorm krachtig waren. Af en toe werd dit dan afgewisseld met een portie luchtige humor. Heerlijk.

Maar dan opeens... begint het boek te keren. King laat zijn concept na 150 pagina's liggen en maakt ruimte voor een meer psychologische mind-trip (denk maar aan het einde van IT of Gevangen). Dit is allemaal enorm vaag en vaak zo symbolisch dat je als lezer moeite hebt het te snappen. Het is gewoon te veel, en de spanning die in de eerste pagina's in de lucht hing, is daardoor compleet verdwenen. Jammer.

Dit is een groot minpunt, dat enorm veel sterren kost, maar toch wordt het boek nooit 'saai'. Op één of andere manier wou ik echt weten hoe het afliep en het einde is dan weer behoorlijk on-King (op een positieve manier). Aan de ene kant heb je dus het sterke begin, de leuke personages en aangezien het verhaal altijd 'bezig' is (het is een soort van jacht dat in het boek beschreven wordt) is het nooit saai. Toch had hij beter moeten blijven bij zijn eerste concept en zoals iemand al heeft gezegd : dit boek wordt met de pagina ongeloofwaardig. Het tweede deel is niet spannend en na het spannende eerste deel, ben je als lezer dan toch teleurgesteld.

Heb dit boek gelezen met een lage verwachting, maar ondanks het gebrek aan spanning en de vage passages is dit niet het slechtste dat ik ooit hebt gelezen van King. Hij had er plezier in, dat merk je ook in het boek. Daarom geef ik hem iets hoger dan 3*, maar geschat blijft dat dus 3*.

Een matig boek dat niet verveelt.