Het Achterhuis - Anne Frank (1947)

Het boek greep me enorm aan en ik ben het gaan lezen na het zien van Anne Frank - The Whole Story(de enige film die verder gaat dan eht onderduiken), die me zo aangreep, waardoor ik dus ben gaan lezen.

Ik moet zeggen dat ze soms wel in herhaling viel, maar wie kan zeggen dat elke dag anders is en het is dan wel een dagboek maar je krijgt echt de sfeer binnen, Anne's angsten om verraden te worden, het voedseltekort, steeds maar diezelfde mensen, steeds maar dezelfde plaatsen... Het is een zalig boek en weinig mensen van die leeftijd blinken echt uit in hun schrijfstijl, maar Anne deed dat wel en als ze de oorlog had overleefd(had ze geweten dat haar vader nog in leven was had ze dat volgens mij wel gedaan, aangezien ze zo close waren) dan was ze zeker een gerespecteerd schrijfster geworden...

Na haar dood is en blijft ze het boegbeeld van de joden, en vooral de kinderen, die werden omgebracht tijdens de oorlog en wordt ze overal ter wereld gerespecteerd en herkend als schrijfster en als persoon, en niet veel mensen staan in het geheugen van anderen gegrift, alleen zij die wat betekenden in de wereld, en dat doet Anne want ze is het boegbeeld van het gevecht tegen discriminatie en rascisme...

Ik vond eht opzich een mooi boek om te lezen en vooral de epiloog heeft mij eigenlijk heel erg geraakt, als je zo lang met deze mensen mee leest en dan in het elipoog leest water van ze geworden is na dat anne is gestopt met lezen, dat deed echt pijn aan mijn hart. Ik moet wel toegeven dat ik eht moeilijk vond om het boek uit te lezen. ik geloof dat ik er 2 jaar over heb gedaan voor ik het eenmaal uit had.

Absoluut was Anne Frank al op jonge leeftijd een voortreffelijk schrijfster. Zeer beeldend en volwassen geschreven relaas vanuit een opmerkelijk perspectief, de epiloog zorgt voor een ongekende emotionele lading. Iconisch, ja. Een iconisch meesterwerk.

Ik loop toch al snel warm voor autobiografiëen e.a. levensverhalen. Derhalve was dit werk dan ook als 'verplichte kost' aangemerkt op mijn lijst van verlangen. Maar dat ik een tienermeisje zou treffen met zulk een besef van dingen en intelligentie heeft mijn stoutste droom niet in het vizier gehad. Ik dien er dan wel rekening mee te houden dat het de weergave betreft van een allemans toenmalige realiteit weergegeven in monologe context ; de waarde van een bewustzijn verhoudt zich immers doorgaans gespiegeld aan de van beide zijden geslagen munt, en zeker omtrent een onderwerp als de tweede wereldoorlog welk, nu zeventig jaar na dato nog altijd actueel is.
Maar dat neemt niet weg dat Anne idd, zoals ze ook zelf veronderstelt, verder ontwikkeld was dan haar leeftijdgenoten: haar humor, inlevend vermogen, de zelfspiegeling, een ontwikkeld EQ (haar omgang met angst, stress en andere ontberingen), nieuwsgierigheid, gevoel voor taal (getuige ook vele stukken van schrijfvaardigheid).....ze was als tienermeisje een jonge vrouw, een bijzondere jonge vrouw die onder bijzondere omstandigheden een bijzondere kijk had op mensen met diens handelen en denken, in hun tranen en hun lach in de zoektocht naar het 'zelf' in onszelf......ze wilde schrijfster worden, iets dat ze dus al was in hart en nieren.

De aantal sterren is gebaseerd op ook Anne zelf, de vrouw die ze was zover de biografie ons vertelt. Ik maak er dan ook vijf enorme sterren van.