Goden Schaken, De - Angela Groen (2007)

Ik heb het boek ik een adem uitgelezen.
In het begin vond ik het moeilijk om te plaatsen waar het boek naartoe ging, maar gaande weg vielen de puzzelstukjes op zijn plaats. Een intrigerend einde

Een ontzettend goed boek. Ik heb het in 1 keer helemaal uitgelezen en ben daarna meteen weer opnieuw begonnen. Het boek boeide me vanaf de eerste bladzijde. Ik denk dat iedereen wel iets zal herkennen in het verhaal van Anne. Ook de dubbele lagen en de symboliek spreken me erg aan.

Ik wil toch al even iets zeggen over het boek, ik heb net in één ruk de helft gelezen, en vind het erg goed!
Het leest vlot en ik vind de psychologische kant eraan fascinerend!
En herkenbaar.

WAW! Kort gezegd en gedaan
Hoewel het niet mijn genre boek is, vond ik het ontzettend goed!
Erg vlot en leuk leesbaar geschreven en ozo herkenbaar dat het eng is. Blij dat ik af en toe eens iets anders lees, anders was ik dit prachtstukje mislopen.
Ik voelde me een parasiet in het hoofd van een andere vrouw, leefde en dacht met haar mee.
Sterk staaltje schrijfkunst. En alhoewel het in het begin verwarrend overkomt zie je algauw een logica en patroon. Want zijn de gedachten van een vrouw ook niet verwarrend én toch logisch?
Je wordt meegesleurd in een psychische maalstroom waar je niet meer uit wil.
Een aanrader voor iedereen dus!!!!

Een indringend en aangrijpend boek! Ik heb het in één ruk uitgelezen. Het verhaal greep me aan van in het begin tot op het eind! Prachtig! Doe jij maar lekker voort, Angela. Ik zit al te wachten op je tweede boek!

Het vorige commentaar is maar kort. Daarom wil ik het hier nog even verder uiteenzetten.
Nou, ik vond je boek uit het leven gegrepen! Dat kan ook moeilijk anders met een biografie, maar de manier waarop iets geschreven wordt kan maken dat het geslaagd is of niet. De schrijfster moet als het ware een heleboel empathie hebben en bovendien haar eigen gevoelens op een realistische en verantwoorde manier op de lezer kunnen projecteren. Dat is je goed gelukt. Je schrijfstijl is heel aangenaam om te lezen. Het verhaal op zich is herkenbaar en dan toch ook weer niet. (Slechts weinig mensen komen zonder kleerscheuren door hun jeugd. Er zijn altijd wel enkele kleine raakpunten.) Bovendien is mijn jeugd ook niet rimpelloos verlopen en kon ik me op bepaalde momenten levendig voorstellen hoe Anne zich voelde. Voor mij was het in ieder geval een heel aangrijpend verhaal.
Het is inderdaad zo dat een andere auteur een boek anders (zeg maar kritischer) bekijkt, maar als het goed is, dan is het goed en dan is het een vijf dubbel en dik waard!

Afgelopen week dit boek gelezen. Ik ben er in mijn hoofd nog niet klaar mee, en dat is positief. Mijn eerste waardering is 4 sterren. Het is echter nog iets te vers om een beter onderbouwd oordeel te geven.
Voorlopig het sterkste punt: de sublieme compositie op het gebied van tijdssprongen.
Voorlopig het zwakste punt: de soms krakkemikkig aandoende zinnen (sorry Angela).

"Krakkemikkig" is inderdaad wat zwaar aangezet, maar enkele zinnen (al is het lastig die terug te vinden omdat het boek moeilijk houvast biedt over waar welke passage staat) hebben me zeker het lezen doen stoppen, en enkel lange tijd doen nadenken over wat er nu eigenlijk stond.

Maar zoals gezegd komt er nog wel een beter oordeel. Voorlopig lijken mijn 4 sterren niet aan te geven dat ik het *geen* goed boek vind.

Al geruime tijd lag ‘De Goden Schaken’ op mijn nachtkastje samen met een stuk of twintig andere boeken. En daar leek weinig verandering in te komen, tot ik er afgelopen tijd uit nieuwsgierigheid toch maar wat in begon te bladeren. En ik begon erin te lezen voor een sfeerimpressie. Het beviel, en ik ging nog even door. Een dag later had ik het boek uit.

Dit lijkt de introductie van een boek dat een diepe indruk op me heeft achtergelaten, of een van mijn nieuwe favorieten is geworden. Dat is ‘De Goden Schaken’ niet. En dat is jammer. Niet om de simpele reden dat je het liefst als lezer ieder boek dat je leest goed wil vinden – dat is immers het voornaamste doel van het lezen van een boek – maar ik het een bij vlagen indrukwekkend boek vond. De manier waarop op een heerlijke, natuurlijke manier verleden, heden, droom, realiteit en alles kris kras door elkaar worden verweven, is indrukwekkend. Er wordt zo ongeforceerd een complete geschiedenis verteld, in goed, strak, zakelijk proza, dat soms wat doet denken aan Elsschot, of meer recent, Adriaan van Dis’ ‘De Wandelaar’.

Een ander sterk punt is dat het verhaal van ‘De Goden Schaken’ allerlei grootse, universele thema’s bij elkaar plaatst zonder ergens onrealistisch over te komen. Door de kalme en afstandelijke verteltred nam ik als lezer een stuk meer aan voor waar dan normaliter, en dat is natuurlijk de verdienste van Angela Groen.

Toch stem ik, na lang wikken en wegen, slechts drie sterren. Dat komt door een paar dingen. Ten eerste vond ik de symboliek bij vlagen te duidelijk. Zo wordt er op bladzijde 167, als het einde al bijna bereikt is, over de titel, die dan al lang en breed duidelijk is, het volgende gezet: “Vanaf jongs af aan waren er ogenblikken dat ik voelde dat mijn leven gestuurd werd, alsof de goden al schakend de hand in mijn leven hadden.” Dan denk ik: was dat niet al duidelijk, en zo nee, moet het zo duidelijk verklaard worden? In mijn ogen niet, vandaar dat ik het jammer vind.

Een ergerlijk minpunt vond ik de eindredactie. Ik heb denk ik nog nooit een serieuze Nederlandse roman gezien die zo slecht geredigeerd is. Mijn god, wat gebeurde dat slecht. Het meest opvallende is dat (vrijwel?) alle woorden goed zijn geschreven, maar dat het in kleinere dingen schuilt bij ‘De Goden Schaken’. Er staan komma’s op de gekste plekken, of er zijn komma’s op de meest logische plekken afwezig – her en der staat er plotseling een verdwaalde punt, een uit het niets verschenen hoofdletter. Hoewel dit natuurlijk niet echt (wel een klein beetje) een minpunt is aan de inhoud van het boek zelf, of aan Angela Groen zelf, is het wel iets wat ervoor zorgt dat dit boek uiteindelijk niet 3,5* maar 3,0* krijgt: het zorgt ervoor dat ik het gevoel krijg als lezer niet altijd serieus genomen te worden.

Al met al vind ik ‘De Goden Schaken’ een bijzonder boek, met een erg sterke basis, maar een in sommige opzichten belabberde uitvoering. Uitgeverij Servo mag zich in elk geval diep schamen en de eindredacteur in kwestie mag nooit meer een boek redigeren. Tegenover Angela Groen kan ik alleen maar zeggen: ga met je volgende boek naar een andere uitgeverij en laat je pen lekker vloeien. Dan komt het wel goed. En hopelijk heb ik je niet zoveel gekrenkt dat je mijn volgende boek niet meer leest