Alternatieve titel: De Steppewolf

64 stemmen | gemiddelde 4,28
Duits
Psychologisch / Autobiografisch
236 pagina's
Eerste druk: Fischer Verlag, Frankfurt (Duitsland)
Dit boek is een raamvertelling en bevat de notities van Harry Haller, de hoofdpersoon met dezelfde initialen als de schrijver. Harry Haller voelt een schizofrenie in zichzelf. Naast mens is hij de steppenwolf. Als mens is hij journalist en kritisch op de ontwikkelingen in het Duitsland voor de Tweede Wereldoorlog. Na allerhande vreemde en sprookjesachtige gebeurtenissen komt de Steppenwolf erachter dat hij geen duaal wezen is, maar een wezen, zoals ieder, met honderden karakters en personen in zich.
5,0
[permalink] geplaatst op 8 september 2006, 16:11 uurLangzaam maar zeker komen de meesterwerken binnen

. Een heel persoonlijke leeservaring, waar ik weinig over te vertellen heb eigenlijk, behalve dat het een prachtig boek is, zeer fascinerend en in zekere zin ontroerend en herkenbaar. Niet erg conventioneel te noemen, maar ook niet zo hermetisch als ik gevreesd had. Hesse heeft gezegd dat hij vijftig was toen hij het schreef, en dat je dus misschien ook die leeftijd bereikt moet hebben om helemaal te beseffen waarover het boek gaat, maar dat het misschien ook een boek kan zijn dat meegroeit met de lezer. En dus kun je niet vroeg genoeg beginnen met het te lezen, dacht ik, en ik heb er geen spijt van gehad

.
2727
[permalink] geplaatst op 13 juli 2007, 19:52 uurIk vind het ook een heel verkeerde opvatting van Hesse. Wanneer je het leest op je 50ste ben je misschien al een geval zoals de Steppenwolf, dan is het te laat om er iets aan te doen. Daarom vind ik het handig als je dit vroeg leest, eigenlijk zou ik bij genre er ook ideeenliteratuur aan toevoegen.
Ik weet niet wat de bedoeling van Hesse was met dit boek, ik hoop dat het niet de bedoeling was om aan niet-steppewolven de Steppewolf te verheerlijken. Moge dit boek bedoeld zijn als waarschuwing aan een maatschappij die tegenwoordig alsmaar meer Steppewolven creeert.
Gajarigon
[permalink] geplaatst op 4 februari 2008, 18:27 uurMijn exemplaar (van de Nederlandse vertaling) heet Steppewolf. Hoe zit het nu juist met die spelling?
3,0
[permalink] geplaatst op 4 februari 2008, 18:49 uurIn het laatste Groene Boekje staat geen steppewolf, wel steppehond.
Bij Bol zijn verschillende uitgaven van De Steppewolf dus dat moet het in het Nederlands zijn.
Het heeft denk ik met de vertaling vanuit het Duits te maken. Zelf heb ik het eerder dus verkeerd gespeld

4,5
[permalink] geplaatst op 4 februari 2008, 18:57 uurJa mijn boek heet ook gewoon De Steppewolf inderdaad. Prachtig boek overigens!
Gajarigon
[permalink] geplaatst op 4 februari 2008, 20:46 uurHet einde was nogal vaag naar mijn smaak.
4,0
[permalink] geplaatst op 11 november 2008, 16:35 uurhandsome_devil schreef:
Prachtig boek overigens!
Gajarigon schreef:
Het einde was nogal vaag naar mijn smaak.
Dit vormt zowat een synthese van mijn mening over dit boek. Zeer leuk om te lezen, maar het eind is me net iets te ontspoord. Niet dat dit ook maar een gram opweegt tegen het leesplezier dat ik bij dit boek heb ondervonden. 4*
5,0
[permalink] geplaatst op 7 april 2009, 1:47 uurErg indrukwekkend boek waarbij vooral de variatie in stijlen opvalt. Het deprimerende en reflecterende gedeelte vond ik erg prettig om te lezen. De filosofische stukken wat langdradig maar wel interessant en bij het magisch-realistische einde valt alles mooi op zijn plaats. Nee, deze roman is af en zeker verplichte kost voor mensen met gevoel voor melancholie.
[permalink] geplaatst op 7 april 2009, 14:14 uurMelanchome...mmh, dit boek lezen is nog een kado'tje dat ik mezelf tegoed houd.
5,0
[permalink] geplaatst op 17 mei 2009, 20:08 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenDit boek is om het bescheiden te zeggen een meesterwerk. Onverstaanbaar voor velen zoals de auteur Hermann Hesse zelf uitlegd in zijn nawoord, ja dat wel maar uiterst geniaal voor mensen, waaronder ik zelf, die het boek elk op hun eigen manier weliswaar, kunnen doorgronden zonder dat er ook maar één technische beweging aan te pas komt. Voor anderen kan dit als een vreemd boek overkomen waarbij de psyche van de steppenwolf nog minder lijkt te betekenen dan hun eigen zinloze en leeghoofdige karakters.
Dat van het zogenaamde 'vage' einde snap ik al helemaal niet, ik vind het einde juist een heel helder en puur stuk. Het is voor mij kristalhelder wat er gebeurt alleen is mijn vraag of deze uiteindelijke genzezing waarheidsgetrouw is en in hoe verre de auteur Hermann Hesse, hier zijn eigen ervaringen heeft ingebracht. Is de genezing werkelijk mogelijk.
Volledige genezing zou ik niet zeggen, zijn eigen 'zijn' , wat de werkelijke ziekte is, zal nooit volledig verdreven worden. Want op sommige momenten zal de steppenwolf weer naar boven komen, het heft in handen nemen en uiteindelijk zijn tanden tonen.
De ziekte zie ik eerder als een verslaving die zo onmogelijk lijkt te overwinnen en zo zal de wolf er voor zorgen dat de drug van zichzelf zijn en de innerlijke strijd onweerstaanbaar blijft.
5,0
[permalink] geplaatst op 17 mei 2009, 20:28 uur2727 schreef:
Ik vind het ook een heel verkeerde opvatting van Hesse. Wanneer je het leest op je 50ste ben je misschien al een geval zoals de Steppenwolf, dan is het te laat om er iets aan te doen. Daarom vind ik het handig als je dit vroeg leest, eigenlijk zou ik bij genre er ook ideeenliteratuur aan toevoegen.
Ik weet niet wat de bedoeling van Hesse was met dit boek, ik hoop dat het niet de bedoeling was om aan niet-steppewolven de Steppewolf te verheerlijken. Moge dit boek bedoeld zijn als waarschuwing aan een maatschappij die tegenwoordig alsmaar meer Steppewolven creeert.
Ik wil graag reageren op uw toch arrogante opmerking over ' de bedoelingen' en 'de doelen' van dit boek. Een waarschuwing tegenover de maatschappij voor steppewolven. Dat het de maatschappij is die steppewolven creërt is fout. Steppewolf ben je van je geboorte aan tot aan je dood het is een 'ziekte' zoals men zegt waaraan je voor altijd gebonden bent. De samenleving zorgt slechts voor het uitkomen en accentueren van die ziekte. Zonder de samenleving zouden er wel steppewolven bestaan alleen zouden de personen die zo zijn het zelf allereerst nooit beseffen en zou niemand hen opmerken, want de maatschappij is onbestaande en zelf met een maatschappij zijn de gewone burgers en bourgeois niet bezig met steppewolven. Alhoewel er mensen zijn die zich bezighouden met de psyche van de mens bestuderen, genaamd psychologen, hebben zij er voor geen grijntje rekening mee gehouden dat steppewolven uiterst goed kunnen acteren om toch maar te doen alsof ze in de samenleving thuis horen. In deze situatie waar psychologen aan te pas komen is er dus ook sprake van de maatschappij en dus ook besef van de steppewolf zelf van het 'anders zijn' of steppewolf wezen. De samenleving is degene die steppewolven groots maakt maar ook degene die hem kapot maakt en is hier in geen gevaar. Want ik zie, voor hoe ver ik weet, totaal geen verandering in het aantal steppewolven. De aantallen zijn klein en dat zal altijd zo blijven. De enige reden daarvoor is omdat ik weet dat steppewolven individualisten zijn, zich nooit zullen groeperen omdat ze net voor de eenzaamheid geboren zijn en een groepering hen niet van hun 'ziekte', hun ziekte van eenzaamheid en treur zal af helpen. Neen, integendeel, de teleurstelling van hun eeuwige alleen zijn en nooit een kans hebben op een normaal gelukkig leven zal hen nog meer afzonderen.