Der Steppenwolf - Hermann Hesse (1928)

Ik vind het ook een heel verkeerde opvatting van Hesse. Wanneer je het leest op je 50ste ben je misschien al een geval zoals de Steppenwolf, dan is het te laat om er iets aan te doen. Daarom vind ik het handig als je dit vroeg leest, eigenlijk zou ik bij genre er ook ideeenliteratuur aan toevoegen.

Ik weet niet wat de bedoeling van Hesse was met dit boek, ik hoop dat het niet de bedoeling was om aan niet-steppewolven de Steppewolf te verheerlijken. Moge dit boek bedoeld zijn als waarschuwing aan een maatschappij die tegenwoordig alsmaar meer Steppewolven creeert.

Mijn exemplaar (van de Nederlandse vertaling) heet Steppewolf. Hoe zit het nu juist met die spelling?

Ja mijn boek heet ook gewoon De Steppewolf inderdaad. Prachtig boek overigens!

Het einde was nogal vaag naar mijn smaak.

Dit vormt zowat een synthese van mijn mening over dit boek. Zeer leuk om te lezen, maar het eind is me net iets te ontspoord. Niet dat dit ook maar een gram opweegt tegen het leesplezier dat ik bij dit boek heb ondervonden. 4*

Dit boek is om het bescheiden te zeggen een meesterwerk. Onverstaanbaar voor velen zoals de auteur Hermann Hesse zelf uitlegd in zijn nawoord, ja dat wel maar uiterst geniaal voor mensen, waaronder ik zelf, die het boek elk op hun eigen manier weliswaar, kunnen doorgronden zonder dat er ook maar één technische beweging aan te pas komt. Voor anderen kan dit als een vreemd boek overkomen waarbij de psyche van de steppenwolf nog minder lijkt te betekenen dan hun eigen zinloze en leeghoofdige karakters.
Dat van het zogenaamde 'vage' einde snap ik al helemaal niet, ik vind het einde juist een heel helder en puur stuk. Het is voor mij kristalhelder wat er gebeurt alleen is mijn vraag of deze uiteindelijke genzezing waarheidsgetrouw is en in hoe verre de auteur Hermann Hesse, hier zijn eigen ervaringen heeft ingebracht. Is de genezing werkelijk mogelijk.
Volledige genezing zou ik niet zeggen, zijn eigen 'zijn' , wat de werkelijke ziekte is, zal nooit volledig verdreven worden. Want op sommige momenten zal de steppenwolf weer naar boven komen, het heft in handen nemen en uiteindelijk zijn tanden tonen.
De ziekte zie ik eerder als een verslaving die zo onmogelijk lijkt te overwinnen en zo zal de wolf er voor zorgen dat de drug van zichzelf zijn en de innerlijke strijd onweerstaanbaar blijft.

Ik wil graag reageren op uw toch arrogante opmerking over ' de bedoelingen' en 'de doelen' van dit boek. Een waarschuwing tegenover de maatschappij voor steppewolven. Dat het de maatschappij is die steppewolven creërt is fout. Steppewolf ben je van je geboorte aan tot aan je dood het is een 'ziekte' zoals men zegt waaraan je voor altijd gebonden bent. De samenleving zorgt slechts voor het uitkomen en accentueren van die ziekte. Zonder de samenleving zouden er wel steppewolven bestaan alleen zouden de personen die zo zijn het zelf allereerst nooit beseffen en zou niemand hen opmerken, want de maatschappij is onbestaande en zelf met een maatschappij zijn de gewone burgers en bourgeois niet bezig met steppewolven. Alhoewel er mensen zijn die zich bezighouden met de psyche van de mens bestuderen, genaamd psychologen, hebben zij er voor geen grijntje rekening mee gehouden dat steppewolven uiterst goed kunnen acteren om toch maar te doen alsof ze in de samenleving thuis horen. In deze situatie waar psychologen aan te pas komen is er dus ook sprake van de maatschappij en dus ook besef van de steppewolf zelf van het 'anders zijn' of steppewolf wezen. De samenleving is degene die steppewolven groots maakt maar ook degene die hem kapot maakt en is hier in geen gevaar. Want ik zie, voor hoe ver ik weet, totaal geen verandering in het aantal steppewolven. De aantallen zijn klein en dat zal altijd zo blijven. De enige reden daarvoor is omdat ik weet dat steppewolven individualisten zijn, zich nooit zullen groeperen omdat ze net voor de eenzaamheid geboren zijn en een groepering hen niet van hun 'ziekte', hun ziekte van eenzaamheid en treur zal af helpen. Neen, integendeel, de teleurstelling van hun eeuwige alleen zijn en nooit een kans hebben op een normaal gelukkig leven zal hen nog meer afzonderen.

Ik ben een fan van Hermann Hesse, maar dit boek viel me toch tegen. Het is te bedacht, te schematisch en er wordt te vaak gekozen voor makkelijke oplossingen (magische theaters etc). Veel herhaling ook. Hij had er beter een kort verhaal (50 bladzijden of zo) van kunnen maken.

Na Siddharta en Narziss und Goldmund nu dit boek van Hesse gelezen. De eerste pak 'm beet 100 pagina's waren echt fantastisch en ik dacht dit ik mijn nieuwe nummer 1 in handen had. Vanaf het moment dat Hermine/Hermann in beeld komt, wordt het in mijn ogen echter steeds ietsje minder. Jammer van het i.m.o. vage/zweverige einde.

Desondanks een dikke 4,5. Wat een groot schrijver is Hesse geweest.