Wir Kinder vom Bahnhof Zoo - Christiane F. e.a. (1978)

Ik heb de film nog niet gezien, wou eerst het boek lezen.
Wat een ontroerend boek!
Had regelmatig een brok in mijn keel.

*5.0

Naar het schijnt is ze opnieuw beginnen spuiten.

Heb ook gelezen dat ze terug begonnen is, zo jammer!
vind het zo'n goed boek.
Heb ook gelezen dat haar kind werd afgenomen en even in een jeugdinstelling heeft gezeten. Jammer!

Zeker één van de beste boeken over het gevaar van het gebruik van drugs. Helaas heeft het allemaal niet veel mogen helpen, ook niet voor Christiane, maar toch ook zeker niet voor wat de jeugd vandaag de dag allemaal weg slikt en snuift. De verfilming van het boek vindt ik echter minder geslaagd: veel te commercieel opgezet, afgezien van het feit dat de rollen wel goed neergezet worden. Het boek is een topper; ik heb zelf drie exemplaren ervan! 4,5 *

Al tijd terug gelezen, maar kan het me nog zeer sterk voor de geest halen. Het lijkt haast door Christiane zelf geschreven te zijn. Zozeer is haar wereld duidelijk, haar ideeën, haar worstelingen.
Met Duits hebben we ooit de film gekeken, en ik weet nog heel goed dat veel klasgenoten haar dom, naïef en zelfs idioot vonden. Dat zij zo snel greep naar de drugs. Zij hadden niet eerst het boek gelezen, want daarin is het heel duidelijk, ja zelfs begrijpelijk waarom en hoe zij verslaafd raakte. De wereld die grauw is, het eilandje West-Berlijn, wordt heel goed beschreven. De wereld waarin jongeren opgroeien, werkloosheid, scheidingen, en een heel vrij leven. Nu is dan wel 90% niet verslaafd, maar toch begrijp je haar. Zeer goed dus beschreven.
Het tweede deel valt soms wat in herhaling, maar maakt wel o zo duidelijk hoe drugs verslavend is en je kapot maakt. Verder wordt niets geschuwd, haar prostitutie niet, haar tijden met Detlev, het zetten van de spuit. Maar daarnaast is he een meisje als elk ander, met vriendinnen en al, en had het net zo goed wel de andere kant op kunnen gaan. Met dat in het achterhoofd, en door het boek zelf: ontroerend.

Heeft als, naar schatting, veertienjarige bijzonder veel indruk op me gemaakt, pre-Bukowski-tijd dus, net in de periode van Philip K Dick en Edgar Allan Poe. Dit was een van de eerste realistische boeken die me echt kon interesseren en ook een verpletterende indruk maakte.

Beste boek wat ik ooit heb gelezen!
Echt een aanrader!

De film vond ik ook erg goed. Wanneer je die film 6 jaar nadat je het boek hebt gelezen ziet, herken je direct het verhaal weer.

Ik ben altijd wat huiverig voor waargebeurde verhalen. Die vervallen al snel in "wat erg toch, he?".
Dat gevoel gaf dit boek me absoluut niet. Het geeft vooral een beeld van jongeren die ergens bij willen horen, en de verslaafden lijken hun het stoerst. Hoewel het het relaas van Christiane zelf is, wordt toch voldoende afstand gehouden, zodat het nergens een zielig verhaal wordt.