History of Love, The - Nicole Krauss (2005)

Er zijn drie verhaallijnen: eerst die van de gepensioneerde slotenmaker Leo Gursky die als Pool een kluizenaarsleven leidt in Amerika. Hij schrijft een boek en stuurt dit naar zijn zoon die hem niet kent. De tweede verhaallijn is die van de 14-jarige Alma, genoemd naar iemand uit ‘De geschiedenis van de liefde’, een Spaans boek dat haar jong gestorven vader aan haar moeder gaf die nu het verzoek krijgt om het te vertalen. De laatste lijn is van Zvi Litvinoff die in 1941 van Polen naar Chili ging.
Het is noodzakelijk dat je je aandacht constant bij het boek houdt, om de verwikkelingen goed te kunnen volgen. Maar die aandacht verdient het boek volledig! De aaneenschakeling van gebeurtenissen wordt nu eens subtiel, dan weer uitbundig beschreven. Telkens je het gevoel krijgt dat het verhaal in zijn definitieve plooi aan het vallen is, volgt een nieuwe wending die het geheel nog een stukje knapper maakt. Gelukzaligheid en verdriet liggen zeer kort bij elkaar.
Subliem boek dit, en voor het eerst sinds ik op de site actief ben kan ik niet anders geven dan 5*

Gezien de hoge score hier op BM, nam ik me voor dit boek eens te lezen... Het kon me echter helemaal niet bekoren. De personages vind ik nogal stereotiep, Krauss schrijfstijl is vlot, maar zeker niet verheffend. De structuur van het boek vind ik al helemaal niets... Het is zeker niet evident om drie 'losse' verhaallijnen te combineren (telkens als de lezer 'in het verhaal raakt' mag hij weer opnieuw beginnen), en dat bewijst Krauss nog maar eens. Als je dit vergelijkt met Kundera's Traagheid of zelfs Brijs' Engelenmaker... Wat me ook stoort is het sterk anekdotische ... Bij het 'Almaverhaal' kan ik het wel als kinds/speels appreciëren, bij Gursky past het dan weer bij z'n ouderdom/tragische nostalgie, maar een heel boek vol is toch teveel van het goede. Ah, het is waarschijnlijk gewoon m'n ding niet...

Het lijkt wat in stijl op het eerste boek van Safran Foer en toevallig is zij ook getrouwd met hem (of is dat geen toeval?).

Dat heb je soms... het juiste boek (dit) op het juiste moment (vakantie) . In recordtempo uitgelezen en genoten. De drie verhaallijnen stoorden me geen moment.. vond alledrie de verhalen interessant en lezenswaardig. Ik kon meeleven met Leon, Zvi en Alma... en Vogel.

Ik heb een groot deel van het boek met een glimlach om mijn lippen gelezen, zo nu en dan afgewisseld met een echte lach... zoals bijvoorbeeld om het briefje van Boebe, dat ze in de Klaagmuur stopte:


En die waarheid als een olifant... echt mooi... echt mooi.

Een geslaagd boek.. als ik de rest van mijn vakantie dit soort boeken lees, is dat deel alvast geslaagd. Helemaal als dat, net als vandaag, in het zonnetje kan plaats vinden