Van Oude Menschen, de Dingen Die Voorbij Gaan - Louis Couperus (1906)

Weergaloos boek van Louis Couperus. Er gebeurt eigenlijk niet zoveel, maar de dreiging van het verleden is zo ontzettend mooi beschreven, en kent zijn gelijken niet in de wereldliteratuur.

Toch maar 5*

Qua entertainmentwaarde vond ik dit boek eigenlijk maar niks, maarja, het is een boek uit 1906 en dat maakt het toch wel erg bijzonder om te lezen. En hoewel het taalgebruik wollig en soms ondoorspitbaar is, merkte ik wel erg goed dat Couperus een intellectueel was met een erg 'doordachte' manier van schrijven. Laat ik het anders verwoorden: dit boek lees je niet voor je lol, maar het is wel erg goed geschreven (steekt goed in elkaar) en stemt je ook tot nadenken

Op de achterkant van deze roman staat literaire thriller uit 1906 wat ik nogal grappig vind gezien het aantal literaire thrillers waar we heden ten dage onder begraven worden.
Ik ben nog maar net begonnen in Van Oude Menschen de Dingen die Voorbij Gaan, een boek waarvan ik dacht dat ik er waarschijnlijk niet doorheen zou (zal) komen. Dit omdat ik ooit fragmenten van de tv-serie zag en ik het o zo langdradig vond.
Tot mijn verrassing leest het tot nu toe juist vlot ondanks het ouderwetse taalgebruik en ben ik benieuwd naar de rest van het verhaal. In de eerste twintig pagina's zit voor mijn gevoel al heel veel verstopt waarbij m.n. Moeder Ottillie me direct erg aanspreekt. Wat een bijzondere vrouw voor die tijd!
Mijn 'andere' boeken van dit moment gaan opzij, ik ga eerst voor Moeder Ottillie.

De titel mag dan zijn 'Van oude mensen, de dingen, die voorbijgaan...', wat niet voorbijgaat is de kracht van Couperus' werk.
Niet alleen werd ik direct gegrepen door de persoon van Moeder Ottillie, ook de andere karakters spreken zeer tot mijn verbeelding. Couperus heeft hen goed en treffend uitgediept.
Welke invloed het familiegeheim op alle nazaten heeft gehad is verschillend en uniek. Net zoals dat nu nog zou kunnen gebeuren.
Wat mooi dat 101 jaar na dato een schrijver nog zo weet te raken.

Van oude mensen, de dingen, die voorbijgaan... Is nu het onderwerp van de boekenweek

'Van Oude Menschen, de Dingen die voorbij gaan' is een roman met sfeer die nooit beklemmend wordt. Er is 'dat ding' waar iedereen van weet, maar nooit dreigt dit aan de oppervlakte te komen en uiteindelijk lost het zichzelf op. In mijn ogen is dit deel dan ook niet helemaal geslaagd.
De tweede verhaallijn die gaat over de liefde in de familie, is dan ook interessanter. Iedereen vecht er op zijn eigen wijze mee en nergens slaagt hij echt. Een mooie beschouwing vanuit een psychologisch perspectief. Maar ook dit verhaal bloedt een beetje dood, doordat ook hier te weinig gebeurt.
Een boek dat vol is van mooie taal, maar waar meer in had gezeten.