Gone with the Wind - Margaret Mitchell (1936)

Heel erg mooi boek net zoals de film.
Je kan je er goed bij voorstellen hoe het toen was in die cottonages
en wat die mensen toen wel niet allemaal hebben meegemaakt. Ook in de film beleef je dit mee.
Alleen jammer dat het hoofdpersonage zo'n antiheld is i.p.v sympathie voel ik meer een aversie voor dit personage. Bovendien verandert of evolueert deze persoon niet in de loop van het verhaal maar blijft de trut uithangen. In het allerlaatste hoofdstuk verandert ze dan en krijg je eindelijk het gevoel dat ze een mens is maar ja... dan is het boek natuurlijk wel gedaan hé.

Scarlett O'Hara en Rhett Butler, een van de meest geliefde stellen uit de filmgeschiedenis, komen hier tot leven in hun oorpspronkelijke gedaante. Scarlett's liefde voor Ashley, haar haat tegenover Melanie, iedereen kent het, en ondanks haar egoistische karakter moet je van haar gaan houden. Scarlett veranderd uiteindelijk en beseft wat er werkelijk in haar hart omgaat, en om wie ze werkelijk geeft....


Margaret Mitchell heeft hier een meesterwerkje neergepend, dat tevens haar eerste en laatste boek zou zijn, dat is uitgegroeid tot een waar meesterwerk, net als de film, het is zeer zeker een lange zit, maar wel de moeite waard.

Al sinds jaar en dag blijft Scarlett mij inspireren. Wat een overlevingsdrang! Over 'lijken' gaan als het moet, maar zo ontzettend kwetsbaar. Wanneer het nodig is denk ik: "daar ga ik nu niet aan denken, daar denk ik morgen wel aan". En het werkt!