Different Seasons - Stephen King (1982)

Enkel The Shawshank Redemption en Stand By Me vond ik echt goed, maar de rest kon er ook wel mee door.

3.5*

Spijtig dat the shawshank redemption alleen niet toegevoegd is. Want ik had die wel meer gegeven als deze nu, the shawshank redemption op zich is zeker 4* waard.

Ik ben in dit boek bezig, maar ik heb al drie fouten ontdekt in de nederlandse 'poema' versie !! Die vertalers zijn toch ook zo stom

Mailtje sturen naar de uitgever (Luitingh) met de fouten en dat kan je maar zo een gratis boek naar keuze opleveren. Is mij ook eens gelukt.

Heb ik gedaan, ik ben benieuwd

Bedankt voor de tip DMF, ik heb net het boek 'Gevangen' gratis gekregen.

4 Seizoenen is een verhalendbundel met vier verhaaltjes. Het aparte aan de vier verhaaltjes is het feit dat geen enkel een horrorverhaal is. Het is wel leuk om King te zien schrijven over iets anders dan horror.

Het verhaal dat volgens mij het beste is , is Het Lijk. Een heerlijk en ontroerend verhaaltje en leuk geschreven. Ook zijn de twee subverhaaltjes ook leuk om te lezen. Op de tweede plaats komt -uiteraard- De ontsnapping, maar ik moet er toch bij vermelden dat ik de film beter vond dan het boek. Het boek springt een beetje van de hak op de tak en de film is meer 'gevuld'.
De leerling is ook een leuk verhaaltje maar zwakt naar het einde toe af en het winterverhaaltje vond ik niet zo geweldig.

Jammer van het laatste verhaaltje, de drie andere verhalen zijn best goed 3.5* voor dit boek.

Mazzelpik!

Shawshank en Het Lijk zijn twee magistrale verhalen, De leerling vond ik maar niets en De Ademhalingsmethode (duidelijk een hommage aan Poe) viel nog mee. Kom ik op een vier uit.

Opeens kreeg ik zin om het verhaal achter de succesvolle The Shawshank Redemption te lezen. Ik keek er erg naar uit om te lezen wat Stephen King er van gemaakt had en om te ontdekken of er grote verschillen tussen novelle en film zijn. Daarnaast wilde ik ook The Body eens lezen; ook die verfilming (Stand by Me) ontvangt veel positieve reacties en dat verhaal sprak me ontzettend aan. Kortom: ik keek er erg naar uit om met Different Seasons wat uurtjes door te brengen. Opnieuw stelde King mij niet teleur.

King trapt af met Rita Hayworth and the Shawshank Redemption en dat verhaal behoeft geen enkele introductie meer. Opvallend is wel dat het een verhaal is dat vrij veel van de hak op de tak springt; King springt van jaar naar jaar, van voor naar achter en weer terug. Hierdoor zijn er vrij veel korte passages, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het verhaal. Andy Dufresne is een geweldig personage en de manier waarop hij langzaam maar zeker alle zaakjes naar zijn hand zet in Shawshank is prachtig beschreven. Het einde speelt lekker op het gevoel in, maar niet zo expliciet als in de film, waardoor er genoeg te raden over blijft. De laatste woorden zijn symbolisch en direct een samenvatting van de voorgaande 160 pagina's. Dit verhaal vormt dan ook een prima start van de bundel.

Het tweede verhaal gaat over totaal andere zaken: in Apt Pupil ontdekt een jonge Todd dat een Duitse oorlogsmisdadiger bij hem in de buurt woont. Todd probeert hem op een aparte manier te chanteren: hij is niet op zoek naar geld, maar wil de (walgelijke) verhalen over de misdaden van Kurt Dussander horen. Het verhaal startte vrij langzaam en kwam wat later op stoom dan de andere drie verhalen, maar dit verhaal is dan ook het langst van allemaal. In het begin konden de karakters mij niet echt boeien en ik vroeg mij af waar het verhaal heen zou gaan. Toen de kaarten eenmaal open en bloot op tafel lagen, kon ik het nog maar lastig wegleggen. De oude Dussander heeft ook zijn wapens en de wurggreep waarin ze elkaar houden, maakt dit verhaal meeslepend en bijzonder spannend. Een wreed einde vormt een prima afsluiting van opnieuw een steengoed verhaal.

The Body vormt het derde verhaal en daarin komen toch wel bijna alle elementen naar voren die bij King horen. Vier (bijna) puberende jongens horen het een en ander over een vermiste jongen. Hij schijnt dood te zijn, maar de politie weet (nog) niets over zijn plaats en het viertal is bereid om een grote trektocht te ondernemen om zijn lijk te vinden en als helden onthaald te worden. De vriendschap spat van de pagina's af en het verhaal deed me wat dat betreft nogal denken aan It. De personages steken goed in elkaar, al vloeken en schelden ze wel erg veel, maar dat zal de leeftijd zijn. Het kan de pret ook absoluut niet drukken, want ook dit verhaal is echt ijzersterk. In It was Pennywise de afschrikwekkende bad-guy, maar nu zijn de jongens van Ace Merrill degenen die het succes van de jongens wild dwarsbomen. Zij passen precies in het verhaal: het opnemen tegen de net wat oudere en sterkere jongens, hebben we waarschijnlijk allemaal wel eens gedaan in de jeugd. Dit gedeelte van het verhaal is echter niet veel meer dan een subplotje, want de vier jongens staan overduidelijk centraal. Met mooie dialogen en ook een aantal spannende pagina's weet King weer vertrouwde personages te creëren en ondanks dat het verhaal niet veel meer dan 180 pagina's telt, had ik na afloop wel weer het idee dat ik afscheid nam van een aantal vrienden. Het is een geweldig coming of age verhaal met opnieuw een goede climax die de vergankelijkheid van alles eens te meer aangeeft.

The Breathing Method is de afsluiter van dit boek en wordt opgedragen aan Peter Straub en zijn vrouw. Dat is duidelijk merkbaar, want in dit verhaal komt ook een 'Club' voor, net als in Straub's klassieke Ghost Story. De Club heeft zeker in de eerste pagina's erg veel overeenkomsten met de ideeën van Straub, maar neemt later wel een totaal andere wending. Dit verhaal bevat veel meer horror dan de overige drie delen, waar King eens te meer bewees véél meer te zijn dan een horrorschrijver. Het vierde en laatste verhaal gaat over een vrouw die koste wat het kost haar kind wil baren. Eén van de Clubleden vertelt dit verhaal en dit jaagt zijn vrienden flink de stuipen op het lijf, maar bij mij wilde dat niet echt lukken. The Breathing Method is voor mij duidelijk de minste van het stel. Aan het einde wordt het zelfs een beetje luguber, maar het is allemaal wel erg over de top. De personages zijn aardig, maar niet zo goed als in de overige verhalen, wat ook weer te verklaren valt door te kijken naar de lengte van dit verhaal, want met zestig pagina's neemt deze afsluiter de minste ruimte in.

Al met al kan ik niets anders concluderen dat Stephen King met Different Seasons voor de zoveelste keer iets bovengemiddelds aflevert. Critici die beweren dat King niet meer kan dan horror schrijven, worden hier de mond gesnoerd. De eerste drie verhalen hebben een hoog niveau en ik kan daar geen favoriet uit kiezen. Ze hebben alle drie iets bijzonders over zich, wat helaas niet geldt voor het laatste verhaal.
Het valt me op dat King vaak een beter einde weet te breiden in zijn novelles dan in zijn romans. Ook hier geldt dat deze vlieger vooral opgaat voor de eerste drie verhalen, die stuk voor stuk prima afgesloten worden. Ik ben blij dat ik nog een aantal verhalenbundels van King tegemoet kan zien.

* * * *

Wat een fantastische verhalenbundel! Alle vier de verhalen zeer verschillend maar stuk voor stuk vond ik het geweldige leeservaringen.

The Shawshank Redemption vond ik eigenlijk nog het minste verhaal van de vier. Het perspectief maakt dat je je als lezer betrokken voelt bij de verteller, minder dan bij Andy Dufresne. Dit zorgde ervoor dat ik af en toe het gevoel had dat ik als lezer teveel op een afstand gehouden werd. Dit kan sowieso te maken hebben met het eerder al kennis nemen van de film, waarbij dit minder het geval was.

Apt pupil vond ik een fantastisch verhaal. Geestelijke en lichamelijke besmetting / ziekte worden nauw met elkaar verweven in een verhaal dat ongemerkt steeds luguberder wordt, op zo'n geleidelijke manier dat je als lezer nooit het gevoel krijgt dat het ongeloofwaardig wordt....Heel heel knap!

The Body is verfilmd als Stand by Me uit 1986. De personages en hun verhoudingen en dialogen zijn in dit verhaal zo knap gedaan dat je het gevoel krijgt deel uit te maken van de vriendengroep. Vooral de ik-persoon heb ik in mijn hart gesloten, zoals deze het verhaal vertelt als volwassen veertiger die schrijver is geworden. Dit is zonder meer één van mijn favoriete boekpersonages aller tijden geworden.

Tot slot The Breathing Method, waarbij ik het verhaal over The Breathing Method niet zo sterk vond maar de context-story over de Club, die ongeveer de helft van de tekst behelst een stuk intrigerender vond. Deze Club wordt door King zo klap neergezet dat je als lezer na afloop heel heel graag meer hierover wilt weten.

Ik heb voor ik begon te schrijven 4,5* gegeven maar nu ik het stuk hierboven zo teruglees zie ik mij genoodzaakt dit boek met de volle 5* te bekronen en te stellen dat dit tot nu toe het beste is wat ik van Stephen King gelezen heb. Hulde.

5*