El Negro en Ik - Frank Westerman (2004)

In (het met een Gouden Uil bekroonde) ‘El Negro en ik’ stelt Frank Westerman zich een belangrijke vraag, maar tot strikte antwoorden komt hij niet – meteen het belangrijkste minpunt. De redenen? De beperkingen van de non-fictie enerzijds, maar ook het vele verspringen in tijd en ruimte. We maken de auteur zelf steeds mee als een “reeds veranderd” personage, zonder dat we deelgenoot zijn van de ervaringen die een ander licht werpen op zijn verleden. Bovendien heeft de zoektocht naar de achtergrond van ‘El Negro’ weinig te maken met de vraag wat hij tegenwoordig nog voor ons betekent, al bieden Westermans getuigenissen van zijn ontwikkelingshulpervaringen interessantere perspectieven wat betreft “racisme” – meteen ook de stukken van het boek die zullen bijblijven.
Al bij al dus een boek dat vooral coherentie ontbeert, en ondanks de goeie verteltrant de lezer nooit echt kan meevoeren in het “avontuur”.
2,75*